HAYAT İZLERİM

SOĞUK KIŞ GÜNLERİNDE

2012-03-05T16:37:00.000+02:00

Soğuk kış günlerinde evden çıkılmazsa ne yapılır?

- Havanın anlam ve önemine uygun isimde bir kitap seçilir ve okunur, beğenilir, kitap blogunda paylaşılır, tavsiye edilir .

***
- Örgü modelleri denenir. Kolay bere örülür. En sevdiğim renkler olan petrol mavisi ve kahve rengi örülür. Hemen kullanılır.

***
- Havuçlu, cevizli kek yapılır. Hane halkı keki kapışır.

***
- Kekin yanında son günlerin alışkanlık haline gelmiş içeceği latte içilir ...

***

- Havalar ısınsın, bahar gelsin diye dilek tutulur, geçen bahar çekilmiş fotoğraflarla teselli bulunur ...

BEYAZ ANTALYA

2012-02-29T09:55:00.001+02:00

İki gün önce gece yarısı uykumda kendimi, gök gürültüsü ve evin içinde çakan şimşeklerin arasında buldum. Camlara ve panjurlara sanki birisi arka arkaya minik çakıl taşları atıyordu. Korku filmlerinden birinin içine düşmüş gibiydim uyandım, dışarıya baktım.

Bir de ne göreyim?
Dört yılda bir ayağına topuklu ayakkabı giyip boyunu uzatan, çıtı pıtı, ufak tefek ŞUBAT gitmeden önce Antalya'ya gece yarısı dolu yağışı bırakmış !!!

Tabii ben kahraman blogcu gecenin o vaktinde fotoğraf çekmesem olur mu? Olmaaaz!!!!

Her ne kadar fotoğraflar istediğim gibi çıkmasa da işte beyaz Antalya :)))

HAYIRDIR İNŞALLAH !

2012-02-27T08:26:00.000+02:00

Derin uyuduğumdan mıdır bilinmez çok sık rüya görmem.
Görünce de rüya ya kâbusa dönüşür, ya da uyanmak istemem.

Geçenlerde kâbusa dönüşen bir rüya gördüm.

Ailecek evdeyiz. Herhalde tatil. Kapı çalıyor, açıyoruz haliyle.
Kapıyı açar açmaz içeriye bir minik beyaz fare giriyor.
Ailecek kapıya gelenlerle ilgilenmeyi bırakıp fareeeee, diye çığlıklar atıyoruz.
Çığlık atanların başında ben geliyorum, beyaz da olsa siyah da olsa fare faredir çünkü !!!

Neyse, kahraman eşim fareyi yakalıyor.
Oğlum şaşkın. Ben fare yakalandı diye seviniyorum fakat fareyi tutan eşime: -" Bunu blogda paylaşmalıyım dur fotoğrafını çekeyim diyorum.
Asıl rüya o zaman başlıyor çünkü farenin bir türlü fotoğrafını çekemiyorum!!!
Bu arada blog sayfam rüyalarıma bile girmiş durumda farkındaysanız :)))

Ben fotoğrafla uğraşırken fare eşimin elinden kaçıveriyor ve bu sefer evcek seferber olsak da minik beyaz fareyi bulamıyoruz.
Fare evin içinde bir yerlerde !!!!
İşte benim rüyam o andan itibaren kâbusa dönüyor. Bir fare ile aynı evde yaşamak, düşünmek bile istemem gerçekte.

Eşim bana kızıyor. Blog yazın da olmayıversin bak kaçtı işte fare, hadi kendin bul diye trip yapıyor; oğlum hayatından memnun eğlence çıktı diye seviniyor ve ben fareden rüya da olsa acaip korkuyorum. Evde fare ararken kan ter içinde uyanıyorum.

Gördüklerimin rüya olduğuna seviniyorum.
Rahatlıyorum evde fare yok, çok şükür.
İyi de nereden çıktı şimdi bu rüya, rüyada fare ne demek? Google'a falan bakayım bari hayırdır inşallah !!!!!

ANTALYA'DAN TÜYAP GEÇTİ

2012-02-19T20:12:00.002+02:00

Vallahi kıskanırdım. İstanbul'u, Ankara'yı, İzmir'i hatta Bursa ve Adana'yı.
Oralarda var bizde niye yok diye !
Birileri sesimi duydu mu bilmem, I. Tüyap Kitap Fuarı bu yıl Antalya'dan geçti.

Dört gün süren kitap fuarına üç gün boyunca, onca işimin gücümün arasında katılmış olmaktan duyduğum hazzı anlatmama gerek yok sanırım.

İlk gün Leylak Dalı ve Kahve Keyfi ile buluştuk. Mini blog buluşması keyifli geçti. Ben deliler gibi kitap alışverişi yaptım.
Ders arasında fuara kaçabildiğim için, sevdiğim yazar Mine Söğüt'ün imza gününe katılamadım ama konu kitap olunca çareler tükenmez; Leylak Dalı imdadıma yetişti ve benim için Mine Söğüt' e kitabımı imzalattı. Leylak Dalı'cığım, çok teşekkür ederim.

İkinci gün öğrencilerimle kitap fuarına gittim. Hava Antalya'ya göre acaip soğuktu. Biz uçmayla donma arasında yılmadan fuara ulaşabildik ve kitapların sıcaklığı, fuarın kalabalıklığı ile hemen ısındık. Tahmin edersiniz ki ben yine kitap alışverişi yaptım !!!

Üçüncü gün cumartesiydi, okullar tatil olduğu için oğlum ve yeğenimi kitap fuarına götürdüm. Niyetim onların da fuarı görmesiydi.
Üçüncü gün fuar daha kalabalık geldi gözüme. İlgiden yayın evleri de memnundu. Ancak fuar alanının küçüklüğünden şikayetçiydiler.

Cumartesi günü Hakan Günday'ın imza günü vardı. Ben bir ara çocukları unutup sıraya girdim. Kuzular kendi kendilerine dolaşmışlar.

Hakan Günday'ın kişiliğine hayran kaldım. Okurları ile sürekli sohbet halindeydi. O kadar ki, kendisine ikram edilen kurabiyeleri o da okurlarına ikram ediyordu.
Sanki onca kitabın yazarı değil de, aileden biri gibiydi.
Kendisine sevgim bir kat daha arttı.
Hayatın hangi döneminde, ne sıfatla olursa olsun insanın önce kendini hazmetmesi önemli . Hakan Günday bunu başarabilmiş ne mutlu ...

Fuardan oğlum da kendine istediği kitapları aldı. Hatta aldığı bir kitabı gidip yazara imzalattı, fotoğraf çektirdi. Küçük kuzum büyüyordu gurur duydum.

Yeğenim benim gibi iflah olmaz bir kitap kurdu olduğundan o da kendine bir sürü kitap seçti.
Tüyap sayesinde kitaplığım bir sürü yeni kitapla tanıştı.

İşte kitaplarım :
1- Rus Kışı / Daphne Kalotay : ( Kapağına hayran kaldım, malum Sibirya soğukları taa buralara geldi ya, mevsimin anlam ve önemine uygun olarak okumaya başladım bile, kitabın kapağına bayıldım bu arada )
2- Hoşçakal Umut / Ayla Kutlu : ( Ayla Kutlu her daim sevdiğim bir yazardır, kitaplığımda bu kitabı yoktu iyi oldu aldığım )
3- Beş Sevim Apartmanı/ Mine Söğüt : ( Mine Söğüt kitapları mutlaka okunmalı )
4- Madam Arthur Bey ve Diğerleri / Mine Söğüt
5- Bizim Büyük Çaresizliğimiz/ Barış Bıçakçı : ( Barış Bıçakçı'yı galiba son kitabından başa doğru okuyorum)
6- Sen Dünyaya Gelmeden/ Margaret Mazzantini : ( Lale bu kitabı aklıma sen soktun, ama kiatabın cildine kapağına hayran oldum )
7- Romantik Hareket / Alain de Button : ( Yeni tanıştığım bir yazar, sanırım tiryakisi olacağım )
8- Ziyan/ Hakan Günday : ( Hakan Günday için yazacak o kadar çok şey var ki. Aynı dönemde yaşıyor olmaktan da kendisini tanımış olmaktan da onur duyarım. Yeni kitabını merakla bekliyorum. Yeni kitap yolda, biraz daha vakti var dedi benden söylemesi )
9- Sevgili Kahve Keyfi Mario Levi'nin Madam Floridis Dönmeyebilir'i hediye etti. Kendisine çok teşekkür ederim.

İşte böyle . " Kitap Akdeniz'e Yelken Açtı " sloganıyla Antalya'dan ve hayatımızdan
I. Tüyap Kitap Fuarı geçti, ardında güzel izler bırakarak ...

KISA KISA

2012-02-15T09:28:00.003+02:00

- Heyecanlıyım ! Benim gibi bir iflah olmazın bu heyecanı yaşaması çok doğal.
Yarın Antalya'da 1. Tüyap Kitap Fuarı açılıyor. 16 - 19 Şubat arası. Yarın benim en yoğun günüm ama ben ne yapıp edip fuarda olacağım. Öğrencilerimle birlikte gideceğiz.
Bu da ayrı bir sevinç tabii.
Okumayı istediğim çok kitap var bir kaçtanesinin fotoğrafını burada paylaşayım hemen.
Tabii fuara gidince ne kadar kitap varsa toplarım ben şimdi o ayrı !

****

- " Sana bir şey olursa ben yaşayamam anne " dedi. Öyle durup dururken, pat diye. Şaşırdım, boncuk bocuk bakan gözlerine diktim gözlerimi, nereden çıktı şimdi bu diye sordum. O çok rahattı. - " E öyle, sen benim için çok değerlisin, annemsin benim ondan " dedi. Söyleyecek söz bulamadım. Aklıma Gamze geldi. Tüm kalbimle ona bir kere daha dua ettim.
Oğlu için yaşasın, oğlundan ayrılmasın, gençliğine ve oğluşuna bağışlasın Allah onu. Dün ameliyat olacaktı, durumu nasıl acaba?

Hiç tanımadığımız bir insanı merak etme duygusu bana blog yazmanın kazandırdıklarından ve ben bu duyguyu seviyorum, insan olduğumu hatırlattığı için.

***
- Yüzümdeki sivilcelerim yine arttı. Sanırsınız ki ergenliğe yeni girdim. İçimdeki kız büyümüyor, dışımdaki de, galiba benim yaşım MFÖ'nün şarkısındaki gibi hep ondokuz :))
Sivilcelerle nasıl baş edeceğim bilmiyorum.

***
- Mutfağa girmem lazım, akşama yemek yok. Yayla çorbası, fırında tavuk ve bulgur pilavı yapacağım. Yemek yapmaktan çok "ne pişireceğim" sorusuna yanıt beni çok yorar.

Cevabı bulunca gerisi kolay zaten.

2040

2012-02-10T12:13:00.000+02:00

Genç adam baş ucunda kitap okurken uyuya kalan kızının üzerini örttü.
Yanındaki lambayı söndürüp, gece lambasını yaktı.
Kızının yanağına sevgi dolu bir öpücük kondurup, kulağına “Seni seviyorum kızım” diye fısıldadı.

Küçük kız çoktan uykuya dalmıştı.
Evlerinin salonuna geçti, televizyon izleyen eşi - “ Uyudu mu sonunda?” diye sordu.
-“ Evet” diye yanıtladı adam eşini.
-“ Aynı masalı 4 kez okuduktan sonra uyudu kızım” dedi.
-“ Yaa, bıkmıyorlar defalarca aynı masalı dinlemekten değil mi?” diye soran eşine, genç adam - “O da bir şey mi ben anneme 7- 8 kez falan okuturdum aynı masalı, O da sabırla okurdu “ dedi, yüzüne yayılan huzurlu bir tebessümle.

Birer kahve yaptılar kendilerine ve eskilerden konuşmaya başladılar.
-“ Benim annem tuhaf bir kadındı” dedi genç adam.
-“ Nasıl tuhaftı” diye sordu karısı.
-“ Tuhaftı işte. Mesela bana hamileyken 3. aydan itibaren klasik müzik dinlemeye başlamış.
6. ayın sonunda, dinlediğim müziğe tepki verip hareket ettiğimi söylerdi.
Doğum yapıp eve taburcu olduğumuzda da, herkes hayırlı olsun ziyaretleri yaparken o kaşla göz arasında 3 günlük bebeğe hamileyken dinlettiği müziği dinletmiş ve ben müziğin sesini duyunca ellerimi hareket ettirmişim .
Bunu gören annem durur mu? Ben her uykuya yatışımda bana klasik müzik dinletmiş taaa ki ben 2 yaşıma basana kadar.”

-“ Ne güzel işte diye yanıtladı” genç kadın eşini. Hassas bir kulağın, güzel bir sesin olmasını annene borçlusun o zaman. Üstelik bırakmasaydın piyano çalmayı belki de şimdi iyi bir piyanist olmuştun”.
- “ Hayvan sevgimi de O’na borçluyum. Balıktan tut da kedi, köpek, ne varsa besledik biz annemle. Üstelik yıllar sonra bana ne itiraf etti biliyor musun?
Meğer annemde tüylü hayvanlara karşı bir korku varmış. Bunu bana hiç belli etmedi. “Sana hayvan sevgisi aşılarken bu korkumu yendim” demişti.

- “ Bizim annemle sinema ve tiyatro günlerimiz olurdu. İlk tiyatroma 2,5 yaşımda götürmüş beni. Bir çocuk oyunuymuş. Büyük insan gibi izlediğimi söylerdi. 3,5 yaşımda gitmişim ilk kez sinemaya. Hayal meyal hatırlıyorum, şarkı söylemenin geçerli olduğu buzlar diyarında, sesi çirkin ama dans edebilen bir penguenin hikayesiydi,
O günden sonra penguen ve penguenli oyuncaklar hiç elimden düşmemişti.

Anneannem, babaannem, hatta babam bile benim sinema ve tiyatro için küçük yaşta olduğumu, hiçbir şey anlamayacağımı söylerlermiş. Eve geldiğimizde ben filmi ya da oyunu başından sonuna kadar anlatınca annem doğru bir şeyler yaptığını anlamış ve hiç vazgeçmemiş beni tiyatro ve sinemaya götürmekten.”

“ Senin sinema, tiyatro ve müzik tutkunu şimdi daha iyi anlıyorum” diye yanıtladı kadın eşini.
- “ Ya yemek fasılları?”diye devam etti adam.

- “Çok yemek seçerdim çok”. Zavallı kadın çareyi yemeklerin sunumunu ve adını değiştirmekte bulmuştu.” Makarna saçlı kız”, “ Köfte Suratlı Çocuk”, “ Kurabiye adam” gibi yemeklerimiz vardı. Değişik gelirdi, hem gözüme hem kulağıma ve o zaman yerdim sesimi çıkartmadan.”
- “ Bir de hep neşeliydi benim annem. Üzülse de belli etmek istemezdi. Günlük hayatı oyuna dönüştürmekte O’nun üzerine insan tanımam.”
Her gece mutlaka iyi geceler öpücüğümüz olurdu ve bana uykuya daldığımda “ Seni seviyorum” oğlum derdi. Hiç bıkmadan.

* * * * *
Özledim O’nu dedi genç adam. Hem O’nu hem çocukluğumu.
Bir telefon açsam da sesini duysam diyerek saatine baktı Saat :00.00’dı.
Çoktan uyumuştur şimdi.

Türkiye bizden 2 saat ileri, sabah ararım diye düşündü.
. . .

O sırada, kilometrelerce ötede, gözleri uyku tutmayan yaşlı bir kadının burnuna, nereden geldiyse yeni doğmuş bebek kokusu geldi.

Yatağından yavaşça doğruldu, salona geçti.
Işığı yaktı.
Albümlerin olduğu çekmeceyi açtı.

Hem oğlunun, hem torununun resimlerine, gözlerinde yağmaya hazır bir bulut ve özlemle bakmaya başladı.

* * * * *
YIL : 2035
GENÇ ADAM:. O yıllarda 30’lu yaşlarını sürmekte olan oğlum
GENÇ KADIN: Şu anda tanımamız imkansız, şimdi belki aynı yaştalar, belki doğmadı , belki bebek bilemeyiz.
KÜÇÜK KIZ : Gelecekte olmasını arzu ettiğim kız torunum.

YAŞLI KADIN: Oğlunun doğumundan itibaren O’na mutlu bir çocukluk yaşatma gayreti içinde olan, ne kadar başarabildiğini henüz bilmeyen ancak çabalarından asla vaz geçmeyecek olan, ben.

MUTLU EV KADINLARI

2012-02-06T09:33:00.000+02:00

Bazı kadınlar dünyaya "ev kadını" olarak gelmiş gibidirler.

Ne zaman gitseniz, evleri pırıl pırıldır, dolaplarında üç - dört türlü yemek hazırdır hatta yemeğin yanında, kek, börek poğaça bile mevcuttur !!!
Bütün giysileri jilet gibi ütülüdür. Çekmeceleri pırıl pırıl düzenlidir.

Anlayamadığım tek nokta; dünyaya ev kadını olarak gelmiş bu kadınların bunları bir gün içinde yapmasıdır. Çünkü onlar evleri için yaşarlar.

Ben böyle bir kadın olamadım !!!!

Evim pis mi? Değil !
Mutfakta yemeğim yok mu? Vaar !
Kıyafetler ütülü mü? Evet !!

Ama ben bunları bir tek günde yapamıyorum işte sorun burada.
Kendimde her şeyi bir güne sığdıracak gücü hiç bulamadım desem inanır mısnız bana?

Konu ev işi olunca, bütün işleri aynı anda yapamıyorum.
Bir gün temizlik olacaksa, yemek, kek, börek, poğaça için başka bir gün olmalı.

Haaa bu arada; mutfakta geçirilecek zamanı ev işine her zaman tercih ederim.
Misal; temizlik mi, yemek mi deseler; ya da ütü mü yapmak istersin kek mi diye sorsalar; ben hemen mutfağa kaçarım, yemek yaparım, kek yaparım ...

Bu yüzden anlayamıyorum, her işi bir arada yapan ve bundan şikayetçi olmayan mutlu ev kadınlarını.

Eeee ben bu yazıyı neden yazdım?

Malum okullar açıldı, tatil bitti, onbeş gündür evde olan oğluşum okula, eşim işe gitti.
Evde bütün işler beni bekliyor. Hangisinden başlayacağımı bilmiyorum.

Ayrıca, bir evin sadece hafta sonu, iki gün içinde nasıl darmadağın olabildiğini de anlayabilmiş değilim.
Nereden başlasam, ne yapsam bilmiyorum? En iyisi yazmak, bir de sabah sabah ayılmak için kahve içmek galiba !!!!

Görsel : www.deviantart.com

KAR ANATOMİSİ

2012-02-02T19:56:00.000+02:00

- " Hanım, Özlem doğduğu yıl ne kadar kar yağmıştı değil mi? Hastaneye gide gele Zatürre olmuştum !!! "
- " Evet, şimdi de olduğun zatürre ve bronşitlerin acısını çekiyorsun "

Bir aydır bronşiti geçmeyen, yeni iyileşen babamla annem arasında geçen konuşma !

***

- " Antalya'ya kar neden yağmıyor yaa, şöyle bir çıkıp ta kardan adam yapamayacak mıyız? "

Dört yaşından beri Antalya sokaklarında kardan adam yapma hayali kuran oğlum !

***

- "Hatırlıyor musun? 1983'te kar yüzünden okullar 3 kere tatil edilmişti."
- " Evet hatırlıyorum, 1987 yılında da kar yüzünden İstanbul'da vergiler geç ödenmişti "

Kızkardeşimle sohbet ederken !

***

- " 1993'te Antalya'ya kar yağmıştı ve 2008'de. O kar fotoğraflarını nereye koydum acaba?

Arkadaşlarla sohbet ederken !

***

THY kar nedeniyle yüz tane seferini iptal etmiş,
Kar nedeniyle kalkamayan uçak içindeki yolcular 3 saat bekledikten sonra kabin görevlilerine saldırmış,
İstanbul'da hayat durmuş,
Doğuda zaten kar yüzünden hayat bitmiş ...

Televizyon, gazete, internet haberlerinden !
***
Ağır bir kış geçiriyoruz. Aslında kış ağır geçer ama, insanız işte daha önce yaşadıklarımızı unutuyoruz.
Kar deyince hepimizin duyguları farklı, anıları değişik.
Kimi ısınma derdinde, kimi tatil, kimi kardan adam yapma, kartopu oynama derdinde.
Kimi kardan buzdan kaçarken, kimi bir kar tanesi düşse bayram sevinci yapacak neredeyse ...

En az hasarla geçsin bu kış, hiç birimize fazla zarar vermeden !!!

KÖŞE BAŞINDAKİ SİMİTÇİ

2012-01-26T13:25:00.000+02:00

Bu sabah perdeleri açıp, yeni güne başlarken sokaktaki simitçi ilişti gözüme.

Simit tablasının önündeydi, üzerinde ince bir yağmurluk vardı.
Yüzü soğuktan kırmızı renge dönüşmüştü. Her halinden üşüdüğü belliydi.
Yine de sokaktan gelip geçenlere simit satma çabasındaydı, çünkü akşama evine, çocuklarına ekmek götürecekti.
Çünkü hava sıcak da olsa, soğuk da olsa hayat devam ediyordu.
***
Bu sabah ben, o simitçiyi görünce üşüyorum dediğim için kendimden utandım.
Bu sabah ben, başımı sokacak evim olduğu için bir kere daha şükrettim.
Bu sabah ben, içinde bulunduğu koşulların değerini bilmeyen insanları düşündüm.
Bu sabah ben, varlığımdan haberi bile olmayan köşe başındaki simitçi sayesinde hayattan hayat dersi aldım !!!!

İÇİMDEKİ KÜÇÜK AYI

2012-01-20T10:21:00.000+02:00

Evimizdeki kaplumbağa küçük havuzunun içinde tıkır tıkır sesler çıkarırdı; bu onun hayat belirtisiydi.

Havalar soğuduğundan beri kaplumbağadan ses gelmez oldu. Öldü sandık, oğlumla üzüldük !!!
Meğer ölmemiş bizim kaplumbağa, kış uykusuna yatmış, babamızdan öğrendik, sevindik tabii :))

Düşündüm de şu kış uykusu biz insanlar için geçerli olsa, ben de kış uykusuna yatardım her halde.
Soğuktan mı bilmiyorum, gözüm hep yastıkta.

Sabahları oğlumu servise bindirdikten sonra deliler gibi en az bir saat yürüyüş yapan ben; bir aydır oğlumu servise bindirdikten sonra koşa koşa eve dönüp bir saat daha yatıyorum !!!
Akşamları da televizyon ile bağlantımı kestim, erkenden yatıp kitaplarım, gazetem eşliğinde yatak keyfi yapıyorum.

İçime küçük ama sevimli bir ayı girmiş gibi bu günlerde.

Antalya'da bu kadar soğuğa alışkın değiliz tabii; bir de en kötü dez avantajımız evlerde kalorifer olmaması. Bu kadar soğukta içime ayıların en büyüğü kaçsa yeridir aslında !!!

Bu gün karne günü. Sevinçliyiz. İki hafta tatil var. Pazartesi oğlumla Çizmeli Kedi'ye gideceğiz, daha doğrusu o gidecek ben de hemen en yakın kitapçıda alacağım soluğu.

Kitap dedim de, şu on günde o kadar çok kitaba başlayıp yarım bıraktım ki; neyse geçen seneden beri kitaplığımda bekleyen Çoluk Çocuk'ta karar kıldım.

Kitabı sevdim, Patti Smith'i sevdim. Bir sanatçı olma hikayesini anlatıyor Çoluk Çocuk, belki de bu yüzden kitabı sevdim; akşamları içimdeki küçük ayı, ben ve kitabım iyi bir üçlü oluşturduk.

Soğukla başım böyle bu aralar, Antalya'nın o vıcık vıcık sıcağını da sevmiyorum.
Daha önceki yazılarımdan birinde yazmıştım ya; ben bahar kadınıyım, havalar da hayatımın seyri de bahar tadında geçmeli ...

İLK KOMŞULARIM

2012-01-16T08:29:00.001+02:00

Her şey bir tülün arkasında saklı şimdi.
Bildiğimiz, pencerelerimize astığımız bembeyaz bir tül.

. . .
Onları tanıdığımda 3- 4 yaşlarımdaydım.
Moda’da ilk oturduğumuz Akasya Apartmanı’nda komşularımızdı onlar bizim.
Beş katlı apartmanın en üst katında otururduk, hemen bir alt katımızda da Onlar.
İkisi de uzun sayılabilecek bir yaşamı birlikte paylaşmışlar ve evliliklerinin üzerinden hatırı sayılır yıllar geçmişti.

Hiç çocukları olmamıştı . En büyük özlemleri buydu.
Şimdi, yaşlandıklarında, çocuk özlemine hiç sahip olamayacaklarını bildikleri torun özlemi eklenmişti.

Yine de birbirlerine yetmeye çalışıyorlardı karı koca.

Zaman zaman annemden izin isteyip beni yanlarına alıyorlardı, ya da ben “ Aşağıdaki babaanne ve büyük babaya gidebilir miyim anne?” diyerek izin alıyordum annemden.

- Ben doğmadan uzun yıllar önce vefat ettiklerinden, hiç tanıyamadığım babaannem ve büyük babamın yerine koymuştum onları .
Evlerine gittiğimde, çocuk akımla ilk dikkatimi çeken, eski eşyalar ve temizlik kokusu olurdu. Bir de duvarda asılı duran, o zamanki gözlerime çok büyük gelen kocaman bir ut.
Büyük bir kitaplıkları vardı ve içinde ciltli kitaplar. - “ Bunları istiyorum” dediğimde, “ Okula git, biraz büyü, okuma yazma öğren o zaman” derdi, büyükbaba yerine koyduğum yaşlı amca.
“ Babaanne” ise, reçelli ekmekler ve taze sıkılmış portakal suyu getirirdi her seferinde.

Sonrasında annemle şu konuşmalarına tanık olurdum:
“ Aaa , içti mi portakal suyunu, bak ben evde içiremiyorum” .
“ Evet evet içti valla. Reçelli ekmek verdim, iki dilim de ondan yedi.”

Nasıl yemezdim o reçelli ekmekleri, baharda çilek reçeli, kışın ayva reçeli, kokusuna, tadına doyamadığım çeşit çeşit ev yapımı reçeller.
Bu yüzdendir, şimdi bile ev yapımı reçelleri, hazır reçellere tercih etmem.

Babam özellikle cumartesi günleri tatil olduğundan, beni alır Moda’daki çocuk parkına götürürdü, evden çıkınca o iki ihtiyar balkondan ya da pencereden bakar, bana sevgiyle el sallar - “Çabuk gel ama, geç kalma” derlerdi.

İkisinin, çoğu kere de “Büyük Baba” nın yaptıkları şey, sokak dondurmacısından bana dondurma almaktı.
Dondurmacının sesini duyduklarında, özellikle “ büyükbaba” üşenmeden aşağıya iner, dondurma alırdı.
Kendilerine ama mutlaka bana.

Bu yaşlı ve kimsesi olmayan komşularımla ilişkimiz biz o apartmandan taşınana kadar devam etti.

Yeni evimiz, yeni başlangıçlarımıza sahne olmuştu. Benim için en önemli başlangıç, hayatımı bundan sonra kardeşimle paylaşacak olmamdı.

Yeni eve taşınırken annem ve babam sevinç içindeydiler.

Ben, içten içe üzülüyordum o güzel yürekli insanlardan ayrılmaktan.
Eşyalarımız apartmanın önündeki kamyona yüklendiğinde, vedalaşmak için annemle evlerine gittiğimizde, ikisi de göz yaşları içinde sarıldılar bana.
- “Bizi unutma olur mu?” dediler.
- “ Tamam unutmam” dedim.

Unutmadım da.

Zaman zaman annem ya da babamın eşliğinde ziyaret ettim onları.
İlk okula başlarken, bu kez okul kıyafetlerimle gittim evlerine, ellerini öptüm ikisinin.
Saçlarımı okşadılar, gözleri dolu dolu.
Yalnız, bu sefer yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. “ Babaanne “ hastaydı.

Kısa bir süre sonra da öldüğünü öğrendim. Eski komşularımızla annem konuşurlarken duydum, benden sakladılar üzülmeyeyim diye. Oysa sakladıklarını sandılar sadece.
Kısa bir süre sonra “ büyükbaba” nın da ölüm haberi geldi. Dayanamamıştı hayat arkadaşının gidişine.

Kimseleri olmadığından, konu komşu cenazeyi kaldırmış, evlerine de öylece kilit vurmuşlardı.

Yeni taşındığımız ev, eski evimize çok yakın olmasına rağmen, uzun bir süre o sokaktan geçemedim.

İkisinin de ölümü üzerinden neredeyse beş yıl geçmişti, ilk okulu bitirmek üzereydim.

Evlerinin ne olduğunu merak ediyordum.

Onca yıldan sonra, kalbim o sokaktan geçmek istemese de, meraklı ayaklarım beni götürüverdi sokağa, meraklı gözlerim ise hemen onların oturduğu apartman katına takıldı.
Ev öylece duruyordu.

“ Babaanne” nin reçel ve temizlik kokan evi, o zamandan bu zamana kapalıydı.

Sakız gibi temiz olan tüller koyu gri bir renk almış, yavaş yavaş siyaha dönmeye başlamıştı.

Kitaplar, ut, eşyalar kimbilir ne hale gelmişti?
Gözümde yaşlarla uzaklaştım oradan.
Bir daha da o eve ne olduğunu, ne merak ettim, ne de kimseye sordum.

Bilmek istemedim.
Benim anılarımdaki haliyle kalması sanki daha iyi olacaktı.

Üzerinden otuz yıldan fazla zaman geçti ve ben çocukluğumun ilk komşularını hiç unutamadım.

Not: İstanbul'a gelişlerimden birinde bu fotoğrafı çektim, Akasya Apartmanı yerinde duruyor hâlâ, ilk komşularımın evinde başkaları oturuyor ...

2012 ÇALIMI

2012-01-10T12:06:00.000+02:00

Sizi bilmem ama bir geldi pir geldi bizim eve 2012.

Yılbaşı gecesinden beri ailecek hastayız !!!

Yeni yılın son günü ateşler içinde yanan oğlumdan ailecek grip kaptık. Ardından grip babamıza da bulaştı. Ben onlara hasta bakıcılık yaparken, bir de baktım ki kendim yataklara düşmüşüm !!!

Son nokta atışını babam yaptı. Şu aralar salgın olan bronşit ve grip geldi onu vurdu. Zaten kronik bronşit hastası olduğu için çok ağır geçiriyor bu süreci.

Geçen haftanın iki gününü acil serviste geçirdik, şimdi tedavisini yapıyoruz ama korkutuyor beni, yaşlıların bakımı yeni doğmuş bebek bebek bakımı kadar önemli, zor geçiyor çünkü.

Ben bu arada ayakta kalmaya çalışıyorum. Gece babamın ilaçlarını vermek için defalarca uyandığımdan; ayakta kalmak için; gözlerimi açık tutmak için göz kapaklarıma nerdeyse mandal takacağım !!!

Bu arada inatla ve ısrarla okumaya devam ediyorum ya ben asıl buna şaşıyorum !!!

Bu kadar hengame ve hastalık arasında Sunay Akın'ın yeni kitabı " Bir Çift Ayakkabı" yı bitirdim.

Sunay Akın severlere önerebileceğim bir kitap bu. Ardından epeydir okumak istediğim " OD" a başladım fakat ruh halim OD'u okumak için elverişli değil sanırım, okumaktan vaz geçtim bekletiyorum.

Şu anda 2011 de okumayı ertelediğim " Gurme'nin Son Yemeği'ni okuyorum ."

Kirpi'nin Zerafeti " kadar güzel bence. Çok keyif aldım okurken.

Gurme dedim de akşam yemeği için Terbiyeli Tavuk çorbası, Fırın Tavuk ve Pirinç Pilavı yaptım, birazdan da derse gideceğim. Yok ama ben hiç bir zaman gurme falan olamam :))

2012 böyle geçiyor işte, bazen hastanelerin acil servisinde, bazen mutfakta, bazen elimde kitapla bazen bizzat hasta olarak.

Ne diyeyim? Halimize şükür .
Daha kötüsü hepimizden uzak olsun !!!

DOĞUM GÜNÜ ÇOCUĞU !!!

2012-01-06T11:57:00.000+02:00

Bu gün benim doğum günüm.

Yıllar önce, doğum günü elbisesini gece uyurken bir hafta baş ucunda saklayan fotoğraftaki küçük kız ne çabuk büyüdü !!!

İyi ki doğdum, iyi ki geçiyorum bu dünyadan, iyi ki yaşıyorum...

Annemin albümünde bulduğum bu fotoğraf kendime doğum günü hediyem olsun :)))

BENİM SİNEMALARIM !!

2012-01-02T10:09:00.003+02:00

Sinemayla tanışmam annemin sayesindedir.
Kadıköy Reks Sineması haftada bir gün annemle arşınladığımız sinemalardan biridir.
Yerli Türk Filmlerini o zamanlar sinemada izlemenin haklı gururunu halen taşırım:)))

Annem haliyle -o zamanlar klasik ev kadını tabii- aşk filmlerini çok severdi. Ben beş yaşımda aşktan falan anlamadığımdan, sinemaya aralarda koko, frigo yemek ve meyve suyu içmek için giderdim :))

Gırgıriye ve Hababam Sınıfı serilerini hep Reks Sineması'nda izledim. Reks Sineması'nın şimdiki hali hakkında hiç bir bilgim yok, hayatıma kattığı değer ise koko ve frigodan çok daha önemli.

Ortaokul sırasında ilk kez arkadaşlarımla gittiğim film Grease'di. John Travolta ve Olivia Newton John'un aşklarını kıskanmış, film şarkılarını evde bangır bangır dinlemiştim.
Grease'i ben beğenmiştim ya; bütün apartman şarkıları dinlemek zorundaydı !!!

Bu arada Grease'e dört kere gitmiştim, işim yokmuş o zamanlar. Kızıltoprak Kent Sineması az mı kahrımızı çekmişti ? Duydum ki şimdi yıkılmış yerine apartman dikmişler hep yaptıkları gibi ...

İlk erotik aşk filmim Brooke Shields'i Brooke Shields yapan filmi Sonsuz Aşk ( Endless Love ) 'dı.

Kızın annesi, kızın sevgilisine aşık oluyordu, bu benim o yaşlarda anlayabileceğim bir şey değildi, hoş halen anlayabileceğim bir şey değil ama neyse !!!

Filmin müziklerini çok beğenmiştim ama esas kızın annesi ben de hafif yollu travma yaratmıştı.

Salya sümük sinemadan çıktığım film ise Şampiyon'dur. Bir filme günlerce ağlanır mı? Vallahi ağlamıştım. Yine Kent Sineması, unutulmuyor işte...

Kadıköy Süreyya Sineması'nı da unutmam mümkün değil.
Bahariye Caddesi'nden Moda'ya çıkarken sol tarafta bütün görkemiyle yükselirdi ...
Evimize yakındı, kuruluş hikayesini, Süreyya Paşa''yı ezbere bildirdik tanıyormuş gibi .

Kramer Kramer'e karşı beni Merly Streep'le tanıştıran filmdir. Çok severek izlediğimi hatırlıyorum.

Eski filmler ve Kadıköy'ün sinemaları yeni yılın ikinci gününde nereden geldi aklıma acaba? Ya İstanbul'u özledim yeni bir yıla girince, ya da doğum günüm yaklaşınca aklıma anılar geldi :))

POSTACI KAPIYI KAÇ KERE ÇALAR ?

2011-12-30T16:47:00.000+02:00

Sahi postacı kapıyı kaç kere çalar?

Bizim postacı kapımızı hiç çalmıyor. Üstelik gelen zarfları posta kutusunun içine bırakmak da sanırım kendisine zor geliyor. Apartmanın içinden zarfları toplar olduk artık.

Bence postacı ya şaşkın, ya da beni kıskanıyor :)

Herkesin birbirine yeni yıl kartı göndermek yerine mail atmasına alışmış olmalı, yeni yıl kartlarının bana gelmesini hazmedemiyor diye düşünüyorum !!!

Geçen haftadan beri bana gelen kartları hep apartmanın farklı yerlerinde buluyorum çünkü. Postacı amca kartları apartmana rastgele atıp gidiyor ...

Neyse, sıkı takiplerim sonunda zarflarıma, yeni yıl hediyelerime kavuştum.

Blog dostlarım; iyi ki varsınız.

Hayatımı renklendirdiğiniz için çok teşekkür ederim.

Yeni yıl güzelliklerle gelsin hepimizin evine ve o güzellikleri paylaşalım yazılarımızda yine hep birlikte...

NERİMAN SULTAN

2011-12-29T09:17:00.000+02:00

Sen gideli o kadar uzun zaman oldu ki ...

Tam da bu gün 21 yaşımı bitirmeme az zaman kala gitmiştin.

İyi ki ömrünün son üç gününü başabaşa geçirebildik.
Her şeye kıyısından kenarından yetişen ben; senin son üç gününde yanında olabildim iyi ki.

Sana yemeklerini yedirdim, ellerini, ayaklarını ovdum, öptüm kokladım ve sen, ben yanından ayrıldığım günün sabahında gittin.

Sen giderken değişmeye başlayan dünya artık iyice değişti, görsen tanıyamazsın !!!

Duvarlar yıkıldı, rejimler değişti; neyse sen sevmezsin insana zarar veren her şeyi anlatmayayım uzun uzun.

Aralık ayını halen sevmiyorum aslında.
Ara sıra içime yeni yıl coşkusu düşüyor elbet.
Hele evde bir çocuk varsa, o coşkuya kapılmamak mümkün değil sen de bilirsin.

Sahi sen onu da göremedin.
Bana çok benziyor. Seni anlattım ona, seni iyi tanıyor.
Yaz aylarını sizin evde geçirdiğimi, birlikte aldığımız kitapları anlattım.
Boncuk gözleriyle dinliyor; bazen de şaşırıyor; " Benim anneannemden daha iyi bir anneanne olamaz" diyor, çocuk işte ...

Biliyor musun o da dün gece çok hastalandı, ateşler içinde yandı bu gün doktora gideceğiz.

Neden eski yıl giderken böyle oyun oynuyor ki bana ?

Bu gün evde seni konuşacağız, dualarımız seninle olacak. Bize kazandırdıklarını paylaşacağız her zaman olduğu gibi.
Acaba görür müsün oralardan bizi Neriman Sultan, duyar mısın sesimizi ?

İKİ ŞEHRİN ÖZLEMLİ HİKAYESİ

2011-12-26T16:18:00.000+02:00

Çok fazla şehirde yaşamadım ben.
Şans mıdır şansızlık mıdır onu da bilmem.

Hayatımın uzunca bir dönemi İstanbul - Antalya arası günlük sefer yapmakla geçmiştir.

Bu iki şehir söz konusu olunca kendimi bukalemun gibi hissederim.

İstanbul'a gittiğim anda halen orada yaşayan bir İstanbullu gibi davranırım. Caddelerinden, sokaklarından her gün geçiyormuşum gibi.
Akşam olduğunda Moda'daki evimize dönecekmişim gibi...

Antalya'ya geldiğimde biraz yabancılık çekerim inanır mısınız?
Akdenizi severim; mavinin her tonunu görmek mümkündür Akdeniz'de. Ama denizde hareket ararım; şehir hatları vapurları misal, Antalya'ya ilk geldiğimde ne çok özlüyordum:)
Antalya'ya döner dönmez; Bey Dağları'nı görebileceğim bir yere koşarım; bu dağ merakımı beni tanıyanlar iyi bilir.

Dağların ardından güneşin doğuşu, batışı etkiler beni.
Konu gün batımı olunca İstanbul da etkiler beni. Neyse konu bu değil zaten.

Konu ne biliyor musunuz?

İstanbul büyülü bir şehir. İçine karıştığınızda bir şekilde hayata devam edebildiğiniz şehir. Tam bir metropol olsa da, trafiği insanı canından bezdirse de, kalabalıktan şikayet etsek de, yaşama gayreti içinde olduğumuz şehir. İnsanın koşturmaktan kendini dinleme fırsatı yok sanki.
Antalya da birkaç yıldır büyük şehir konumunda, oysa sadece İstanbul' un küçük kardeşi bence.

Dingin, huzur dolu. İnsanın kendini dinleme fırsatı bulabileceği şehir. Hayat hep tatil yapıyormuş gibi geçiyor.
Hangisi daha iyi acaba?
Bir metropolün içinde kaybolup yolunu bulmaya çalışmak mı, dingin olup kendini dinleyerek yaşamak mı?
İnsan kendiyle başbaşa kalmaktan da sıkılabilir, bir yere kadardır bu kendini dinleme halleri; bence tabii.

Beni sorarsanız adım gibiyim.
Hangi şehirde olsam özlemim bir diğerine oluyor.
Hani doğduğun şehir mi; doyduğun şehir mi derler ya; benim için ikisi de ayrı ayrı değerli ... Ne Antalya'dan vaz geçebiliyorum, ne İstanbul'dan ...

GÖK KUŞAĞI RENKLERİ GİBİ

2011-12-22T09:13:00.001+02:00

Düşünüyorum da, bu bendeki yeni yıl telaşı ve sevinci yaşım kaç olursa olsun hiç bitmeyecek !!!
Günler önceden evin süslenmesi, ufak tefek hediyeler, yeni yıl evde karşılanacaksa herkesi biraraya toplama telaşı, yiyeceklerin hazırlanması bence hayatın renklerinden ...

Yeni yıl telaşımı gök kuşağı renklerine benzetiyorum. Kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi, lacivert mor. Ne güzel hepsi bir arada ...

Biz bu yıl ailecek evde yılbaşı çekilişi yaptık.
Fikir oğlumdan çıktı.
Şimdi herkes birbirine hediye alacak.
Kimse kimin çıktığını inatla birbirine söylemiyor.
Fikir sahibi oğlum meraktan çatlıyor :)
Yeni yılı karşılarken hatırlanmak güzel.
Blog arkadaşları arasında da sevgili Zuzu bir çekiliş başlatmış .
Ayrıntılar için Zuzu'nun sayfasına bir tık yeterli.

Sağlığımız yerinde olduktan sonra, yaşlanmakta olduğumuzu bilsek de yeni gelen yılı karşılamak güzel.
Başımızı göğe kaldırdığımızda gök kuşağı görmek gibi ...

YENİ YILI BEKLERKEN

2011-12-19T10:36:00.002+02:00

Böyledir insanoğlu, yeni bir şey gördü mü, kullandığı, eskittiği her şeyi bir kenara atar

On iki gün sonra,bir yılı daha eski takvimlerin arasına gönderiyoruz.
Yeni yıl her zaman olduğu gibi yeni umutlar vaad ediyor bize, umut olmazsa yaşanmaz bunu da biliyoruz.

Ben listemi yaptım, umutlarımı, dileklerimi yazdım. 31 aralık gecesi saatler on iki olduğunda, yeni yıla güzel bir hoş geldin partisi yapıp, sonra da bir kenara çekip sıralayacağım dileklerimi.
İlk günden çok bıktırmamak lazım yeni yılı biliyorum;
çok fazla bir şey istemiyorum aslında, her insanın dilekleri gibi benim dileklerim de :

1- Önce sağlık diliyorum yeni yıldan. Sağlık gidince geri gelmesi zor oluyor çünkü,

2- Sağlığın yanında huzur diliyorum. " Evdeki huzur, zenginlik budur " cümlesinin özellikle altını çiziyorum,

3- Biliyorum, sağlık ve huzur elele tutuşunca mutluluk da onları yalnız bırakmayacaktır, mutuluğun hiç gitmemesini diliyorum,

4- Arkadaşlarımdan, dostlarımdan hiç ayrılmamayı diliyorum,

5- Daha çok kitap okumak istiyorum. Şu günlerde elimdeki 2011 yılı kitaplarını yutarak okuyorum, 2012 için yeni listeler yapıyorum.

6- Ülkemde deprem sel gibi felaketlerin olmamasını, ya da en az hasarla atlatılacak alt yapıların oluşmasını diliyorum.

7- Barışın yer yüzündeki en anlamlı ve önemli değer olduğunun, ülkeleri yönetenlerin artık anlamasını diliyorum.

8- Daha çok üretmek, daha çok etrafımdakiler için faydalı olmak istiyorum,

9- Yeni yılda daha çok gezmek istiyorum, hoş ben her yılda gezmeyi isterim, neyse bu yıl daha çok gezeyim istiyorum,

10- İlkokul hayatında geçen yıllara göre kendini aşan oğlumun başarısının devamını diliyorum. - Beni tanıyanlar bilir özellikle 1. sınıf hallerimiz kabus gibiydi !!! -,

11- Mili piyangodan büyük ikramiye bana çıksın istiyorum, şaka tabii çıkmayacağını biliyorum, haa iyi ki geldi aklıma sahi bilet almadım daha :)),

12- Yazın aldığım kiloları aldığım yere iade etmek istiyorum ...

TATİL GÜNÜMDE ...

2011-12-15T09:19:00.000+02:00

Dün tatil günümdü!!!

Kış aylarında, gündüz dersim olmadığında o günü kendime tatil ilan ederim de:)

Bir gün önceden arakadaşımla sözleştik sinemaya gidecektik.

Hava da çok güzeldi, günümün güzel geçmemesi için bir neden yoktu yani.

Saat 09.30'a doğru apartmandan gelen bir gürültü duydum. Öyle böyle değil ama sanki biri balkondan düşmüş gibi !!!

Sonra hiç ses, bağırış çığırış duyulmadı. Çok tadilat yapılan bir apartmanda yaşadığım için yine böyle bir şey sandım.

Sonra dışarı çıkmam gerekti, kapıyı açtım, bizim kapının karşısında bir karaltı gördüm.

Biri yerde yatıyordu !!!
Dikkatli bakınca üstkattaki komşumuz olduğunu fark ettim.
Kadıncağız merdivenlerden düşmüştü, yüzü gözü kan içindeydi, baygındı. Duyduğum gürültünün nedenini öğrenmiştim.

O an yaşadıklarımı hatırlamak istemiyorum.
Hemen ambulans çağırdık, komşumuzun yakınlarına haber verdik; bir de bizim apartman yaşlılar cenneti olduğundan diğer komşu teyzeleri sakinleştirmeye çalıştık.

Sonuçta kadıncağızın kafatasında çatlak varmış, hafif derecede beyin kanamsı geçirmiş.
Yoğun bakımda yatıyormuş.

Bir kere daha anladım ki yaşlılık çok zor. Yaşadığımız her anın değerini bilmeliyiz.

HAFTA BAŞI MUTFAKTA

2011-12-12T14:01:00.001+02:00

Kendi kendime inandığım bir şey vardır; haftaya nasıl başlarsam o hafta öyle devam eder.
Bu yüzden pazartesi günleri doktora falan gitmeyi sevmem ...

Bu haftanın ilk günü de mutfakta başladı !!!

Önce kendi uydurmam olan pırtık böreğini yaptım.
Böreğin adını pırtık böreği diye kendim koydum.
Hikayesi de şöyle; buzlukta donmuş yufkalarım vardı, çukur büyük bir kabın içine 2 yumurta kırdım, sıvı yağ, süt ekledim; yufkaları da bölerek; hatta kopararak içine attım, sonra da bu karışıma peynir ekledim ortaya tepsi de gördüğünüz börek çıktı.

Pişince de lezzetli bir böreğe dönüştü .

Bugünümü bu saate kadar mutfakta geçirmemin asıl nedeni; gördüğünüz aşuredir.

40 yıllık hayatımın 3. aşure denemesidir. Her zaman söylerim; bir kere daha söylüyorum, sabır gerektiren işleri denemek çok bana göre değil, ama öğrenmek de gerekli tabii:)).
Aşureyi yapınca çok hamarat gördüm kendimi:))

Aşureyi pişirme ve dağıtma faslı bitti, şimdi dağılan mutfağı toplamam lazım, sonra da kısa bir yürüyüş yapsam fena olmayacak.
Yaptığım aşureden yememek bana ayıp olacağı için yedim valla, aldığım kalorileri yakmam lazım :)

Merak ediyorum bakalım, bu hafta hep mutfakta mı geçecek ?

YENİ YIL KİTAP BİLANÇOSU 1

2011-12-08T17:45:00.000+02:00

2011 yılı güzel kitap okuduğum bir yıl oldu.

Bende iz bırakan kitapları ayrıca yazacağım.

Sinek Isırıklarının Müellifi var şu an elimde. Kısacık İstanbul tatilimin sonunda gideceğim gün aldım. Barış Bıçakçı bu kitabı sayesinde yazarım oldu bile.

Kısacık roman içinde öyle güzel cümleler var ki; bir tanesini paylaşayım hemen : Aşk başta anlam olmak üzere pek çok şeyi karşısına alır, huzuru örneğin, kararlılığı ve dengeyi. Kendi kendine sözler verirsin. Boşunadır.

Kitabı bitirdikten sonra sıra blog arkadaşlarımın hediyeleri olan kitaplara gelecek.

Aralık ayı bu kitapları okumakla geçecek, bunları da okudukça paylaşacağım.

Hepsini bir an önce okumak istiyorum.

Okumak ve kitaplar engin bir deniz gibi, en hızlı kulacı da atsan, en hızlı giden gemiye de binsen sonu hiç gelmiyor; öğreneceklerimiz hiç bitmiyor ...

NE KADAR SAKARSIN?

2011-12-06T09:47:00.000+02:00

Çok sakarım, anlatılamayacak kadar çok !!

En fazla sakarlık mutfakta gelir başıma, misal yemek yaparken ya elimi yakarım, ya keserim illa ki.
Bazen evde toz alırken bir iki biblo kırmışlığım olur, temizlik yaparken, yerler silinirken kayıp düşme tehlikesi geçiririm çoğu kere.
Bunu temizliği bir an önce bitirme isteğime bağlıyorum; acele işe şeytan karşır derler ya öyle...

Şimdi anlatacaklarım ise sakarlık tarihime geçecek cinsten.

Bir kaç yıl önceydi; evi boyatıyorduk ve ciddi tadilata girmiştik, her yer her yerde yani.

Anneme bir cep telefonu almıştık, telefon lazım oldu; annem telefonu açma ve kapamayı henüz öğrenemediğinden benden açmamı istedi, ben de telefonu annemden alıp evde bir yerlere koydum.

Neden sonra açmak aklıma geldi telefonu açtım, pin kodunu girdim telefon açılmadı üç kere pin kodunu girdim açılmadı; bu sefer de puk kodunu istedi telefon; e ben nereden bileyim puk kodunu, tuttuk telefon firmasını aradık puk kodunu öğrendik tekrar girdik yok numara tutmuyor !!!!

Meğer ben sakarlar kraliçesi; ustalardan birinin telefonu ile annemin telefonunu karıştırmışım. Annemin telefonu sessiz sedasız açılmayı beklerken; olan ustanın telefonuna oldu.

Aynı gün bu yetmezmiş gibi, ustalara tüm iyi niyetimle karpuz ikram etmek istemiştim.
Boya kutularının arasından geçmeye kalkınca, elimdeki karpuz tabağını olduğu gibi boya kutusuna dökmüştüm.

Sonuç mu?
Ustalar -" Yenge sen işimiz bitene kadar eve uğrama" diye TALİMAT verdiler.
Annem çocukluğumdan beri bu durumlarda benim için kurduğu cümleyi yineledi :
- " Offff kızım ne kadar sakarsın !!! "
Ben hiç akıllanmadım olan bitenden; sakarlık maceram devam ediyor; cidden, halen ...

ESKİ EŞYA ATICISI

2011-12-02T14:57:00.001+02:00

Eski eşyalarınızı kolay atabilenlerden misiniz?

Ben değilim...

Biliyorum, evde hepsi çok göze batıyor ama ben her şeyi kolayca atabilen biri olamadım hiç !!!!

İstanbul'dan döndüğümden beri, ev telaşı içindeyim. Ev halen pazar yeri gibi. Yazlıklar bir yerde, kışlıklar bir yerde. Atılmayı bekleyenler ayrı bir yerde benden ilgi bekliyorlar.

Benim ders notları, oğlumun kitapları. Hepsini teker teker elden geçirdim.
Oğlumun küçülmüşlerini ayırdım. Kendi giymediklerimi ayırdım. Tek tek ihtiyaç sahiplerine dağıtacağım.

Öte yandan bir yığın dosyanın arasında boğuluyorum günlerdir.

Oğlanın kreş zamanından karnelerini, yaptığı faaliyetleri, resimlerini bütün ders kitaplarını, defterlerini falan saklamışım.
Artık evde yer kalmadığından bazılarını atayım dedim.
İçlerinden değerli olanları ayırdım, diğerlerini de poşete doldurup kapıya koydum.

Aklım halen poşetlerde ama; atamıyorum bir türlü. ( Ben galiba babama benziyorum; babam da böyledir, 1974'de aldığı buzdolabının garanti belgesini bulmuştum iki ay önce dosyalarının içinde !! )
Poşetleri kapıya koyduktan yarım saat sonra kapı çaldı; açtım kapıcı gelmiş, bir ihtiyacım olup olmadığını soruyor, yok dedim; baktım benim poşetleri aldı gidiyor adam .
Şöyle bir konuşma geçti aramızda :

- " Ne yapacaksın o poşetleri sen? "
Kapıcı şaşkın tabii;
- " Abla kapıya koymuşsun, alıp atıcam !!!"
- "Yok alma sen onları, dur ver bana ben bir kere daha gözden geçireyim"
- !!!!!
Gerçekten de geri aldım poşetlerin iki tanesini; güler misin ağlar mısın halime? Şimdi onları bir kere daha ayıracağım, umarım akşama kadar biter bu işkence ...
Blog Not : Fotoğrafın yazıyla ne ilgisi var demeyin.
Az önce pişirdim bunları damla çikolatalı kurabiye.
Evin içi öyle güzel koktu ki; bence bir evi ev yapan mutfaktan gelen yemek ve kurabiye kokusudur. Asıl yazı konum bu olacaktı, poşetlerle kalakaldım, yazı konumu değiştirdim ben de :)))

PORTAKAL AĞAÇLARI, ANNEANNEMİN TORUNLARI, DEDEMİN İNSANLARI

2011-12-01T16:29:00.001+02:00

İstanbul'dan döner dönmez, pazartesi ve salı temizliğe giriştim.
Bizim ailenin kadınlarında bir hastalıktır bu; tatilden dönünce dip temel temizlik yapılır.
Beni görseniz İstanbul'da iki gün değil; bir ay kaldığımı, evin de toza, kire büründüğünü düşünürdünüz.

Anneannem de böyleydi; genleri hepimize geçmiş işte. Torunu olarak bayrak elimde yani ...
Bu arada temizlik delisi olduğum düşünülmesin; her zaman öfleye püfleye yaparım bu işleri; mutfakta zaman geçirmeyi daha çok tercih ederim .
Neyse, iki gün ev kadını hallerinde gezdikten sonra dün arkadaşlarla buluştum.
Tuhaf şehir bu Antalya, bitmeyen baharıyla, kışa teslim olmuş pek çok şehire hınzırca göz kırparak meydan okuyor adeta.

Sonbahar geç geldiği için, gitmek bilmediğinden , sararan yaprakları gördükçe arkadaşlarla çocuklar gibi sevindik.
Caddeler boyunca turunç, limon ve portakal ağaçlarını gördükçe neşemiz arttı.

İşte bu güzelliklere dün, kasımın son gününde bir de Dedemin İnsanları eşlik etti.

Film için yazacak fazla söz yok; Çağan Irmak yüreğinden geçenleri yine güzel anlatmış, tüm oyuncuları çok beğendim; Çetin Tekindor ve Hümeyra' ya bir kere daha hayran kaldım.

Filmin özeti bence, filmin içinde geçen şu cümleydi : Noktayı koymak ne kadar zor olsa da; tamamlanmış cümleler daha az acı verir .

Zaman kaybetmeden izlemek lazım ...

BİR İSTANBUL MASALI

2011-11-29T10:08:00.001+02:00

Hafta sonu İstanbul'daydım. Cuma günü saat üç gibi ulaştım İstanbul'a .
Önce ortaokuldan beri aynı sınıf ve sırada oturduğum, lise birde farklı sınıflara düştüğümüz için, aylarca ağladığımız, canım Tülay'ım ve Filiz'imle buluştum.

Tülay bizi Cafe London'a götürdü. Çok sıcak, insanın kendini evinde hissettiği bir mekandı.

Tatilde diyet, rejim olur mu? Tabii ki olmaz. Açılışa, cafe latte eşliğinde, aşağıda gördüğünüz kestaneli ve muzlu pastayla başladım. Bu pastaların özelliği, yağsız ve unsuz yapılmasıymış. Tabii ben sadece kestaneli olanını yedim, muzlu olan Filiz'indi; o kadar obur değilim:))

Akşam Kadıköy Kız Lisesi'nden arkadaşlarımla buluştum. Şahane bir gece oldu.
Üzerinden 27 yıl geçmiş ama kaldığımız yerden devam ettik eskisi gibi.
Bu kız lisesinde okumanın ayrıcalığı mı bilmiyorum? Arkadaşlarımı yıllar sonra yeniden görmek; o bir kaç saat bende doping etkisi yarattı.

İstanbul'a gelince blog arkadaşlarımı görmeden gitmem olmazdı.
Lale'nin Bahçesi, Yaşamın Kıyısında, Baykuş Gözüyle, Macera Kitabım yani Lale, Nur, Natali ve Özlem'le Alkım Kitapevi'nde Kahve Dünyası'nda buluştuk.

Zamanım kısa olduğundan, bir de ulaşım sorunundan görüşme de çok uzun olamadı. Yine de tadı damağımda kalan bir buluşma oldu. Tekrarını çok istiyorum; hatta Antalya'da bir buluşma gerçekleştirsek diyorum:)

Kitaplar arkadaşlarımın hediyeleriydi. Hepsi okunmak için sıraya girdiler. Okudukça tek tek paylaşacağım sayfamda ...
Bu arada Alkım Kitapevi'ne bayıldım. Sürekli İstanbul'da yaşasam çıkmam herhalde oradan ...

Pazar akşamı Antalya'ya döndüm, blog arkadaşlarımdan ayrıldıktan sonra kalan günümü de gördüğünüz Spider Man'lerin en güzeli şenlendirdi.

Antalya'ya döndüğümde mutluydum; yine bir sürü anı doldurmuştum yüreğimin ceplerine, İstanbul Masalı güzel bitmişti ...

TÜRKÇE ÖĞRETMENİM

2011-11-24T09:19:00.001+02:00

Uzun yıllar önceydi.

On yaşını doldurmuş küçük kız, o yıl ortaokula başlamanın heyecanı içindeydi.
Uçsuz bucaksız bir alana kurulu olan, 6 yıl boyunca orta okul ve lise eğitimi göreceği okul hem tarihi binasıyla küçük kıza çok çekici geliyordu, hem de yeni bir çevreye girmekten ötürü çekingenlik yaşıyordu.

Beş yıl boyunca birlikte olduğu ilk okul öğretmeni ve arkadaşlarından ayrılıp, yeni bir hayata başlamanın tedirginliğini fazlasıyla hissettiği bir dönemdeydi.
Onun gibi ortaokul birinci sınıf öğrencileri, değişik dersler ve değişik öğretmenlerle yavaş yavaş tanışıyorlardı.
Öğretmenlerini sevmişti,
hele Türkçe öğretmeni, etkileyici ses tonu, öğrencilere yumuşak ve sevgi dolu yaklaşımı ve mükemmel Türkçe’si ile küçük kızın gönlünde taht kurmuştu.

Türkçe öğretmeninin değişik bir ders anlatış biçimi vardı.

Özellikle dilbilgisi derslerinde konuyu bir hafta önceden öğrencilerine verir, ertesi hafta konuya hazır olan bir öğrenciyi derse kaldırır, önce ona dersi anlattırır sonra da kendisi eklemeler yaparak derse devam ederdi.

Bir gün, yine ertesi haftanın ödevini verdi öğretmen öğrencilerine.
Konu, “ İnceltme İşareti ” idi.

Kız, eve gidince dersine güzelce hazırlanmaya başladı.
Konuyu önce okudu, sonra bir kaç kere annesine anlattı, ardından oyuncak bebeklerini karşısına alarak onlara da öğretmen edasıyla inceltme işaretini anlattı.

Ertesi hafta ders başladı; öğretmen her zamanki gibi : “Konuyu kim anlatmak istiyor?” diye sorduğunda, kız derse hazır olmasına rağmen yine de çekinerek parmağını kaldırdı.
Öğretmen arka sıralardan kalkan bu çekingen parmağı gördü ve kızı tahtaya çağırdı.
Küçük kızın kalbi yerinden fırlayacak gibiydi.

Heyecan içinde tahtaya geldi ve konuyu anlatmaya başladı, anlatırken örnekler de verdi;
“ kar, kâr – hala, hâla – adet, âdet- kağıt, kâğıt ”.

Anlattıkça öğretmen dahil bütün sınıfın onu dinlediğini fark etti; heyecanı geçti.

Sunum bittikten sonra öğretmenine baktı.
Öğretmen yüzüne memnuniyet ifadesi yerleşmiş bir tebessüm içinde şunları söyledi:
“ Evet çocuklar, arkadaşınız bu konuyu o kadar güzel anlattı ki, benim bir şey eklememe gerek kalmadı. Hepinizin önünde O’na teşekkür etmek istiyorum, arkadaşınıza kocaman bir aferin.,,
Kıza ismini ve okul numarasını sordu, kız da ismini ve okul numarasını söyledi...
O gün küçük kız hayatının dönüm noktalarından birini yaşamıştı.
Kendine daha çok güvenmiş, o ürkek serçe çekingenliği azalmış, okuluna, yeni arkadaşlarına daha da alışmıştı artık.
* * * *
Sevgili Öğretmenim;
Açık mektup nasıl yazılır bilmiyorum, tıpkı bu mektubun size ulaşıp ulaşmayacağını bilmediğim gibi.
30 yıl geçti aradan ama bazı şeyler unutulmuyor.
Siz yıllar önce o gün, belki de farkında olmadan, o çok bilinen “ deniz yıldızı ” hikayesindeki gibi okyanusa bir deniz yıldızı fırlattınız ve şimdi o deniz yıldızı da eğitim yolunda bir çok deniz yıldızını okyanusla buluşturmaya devam ediyor.

ÖZLEM ÖZAD
1 - G 2449
KADIKÖY KIZ LİSESİ
*****
Not : Bir kaç ay önce, Sevgili Türkçe öğretmenim Nurdoğan Cabi'nin, vefat ettiğini öğrendim. Bu yazı yıllar önce yazdığım bir yazıydı, kendisine ulaşamayacağından emin olduğum için sayfamda, öğretmenler gününde paylaşmak istedim ...
Mekanı cennet olsun ...

ARABESK İTİRAF

2011-11-22T08:59:00.001+02:00

Aslında çoktan itiraf etmeliydim.

Pazar günkü yazımda da yazmalıydım; o zaman da çok uzun bir yazı olacaktı, okuyanı düşünmek gerek :))

Ben eskiden; çok eskiden arabesk de dinlerdim.
Hem de orta okula giderken 11 - 12 yaşlarımda yani !!!

Yetmişli yılların sonlarına doğru Orhan Baba'nın şarkılarıyla tanıştım.

" Yarabbim Sen büyüksün, Yarabbim Sen Gönülsün " diye bağıra bağıra şarkı söyler; Batsın Bu Dünya ile kahrolur; Uslan Artık Deli Gönül'le coşar; teybi sonuna kadar açıp bütün apartmana Orhan Gencebay dinletirdim.

O zamanlar dünyanın batmasından; deli gönülün uslanmasından ne anlıyordum halen bilmem !!!

Apartman sakinleri sayemde ayrıca Tülay'ın sesinden satır satır " İkimiz Bir Fidanın Güller Açan Dalıyız" ını da ezberlemişti.

O zamanlar zannederdim ki; benim sevdiğim müziği herkes seviyor, ya da sevmeli işte o kadar !!!! !!!
Orhan Baba'dan hemen sonra; bunu itiraf ederken halen çok gülüyorum ama Gülden Karaböcek dinlemeye başladım. Orta bire gidiyordum ve Dilek Taşı ile Sürünüyorum en favori şarkımlarımdı . Orta okula giden bir kız ne dileyebilir, ya da nasıl sürünür bunu da anlayabilmiş değilim !!!

Sonra İbrahim Tatlıses'le tanıştım. Yani şahsınla hiç bir zaman tanışmadım ama " Bir kulunu çok sevdim" , "Mutlu ol Yeter" bayılırdım bunları dinlemeye.
Nebahat Çehre o zamanlar Firdevs Hanım ve Valide Sultan olacağını bilmiyordu; o Yılmaz Güney'in güzel ama eski eşiydi. Büklüm Büklüm'ü söylerdi, ben yine bangır bangır dinlerdim !!!

Sonra Nilüfer bir albüm çıkartmıştı. Tamamen arabeskti, bayıla bayıla onu da dinle-
dim.

O zamanlar herkes hem bana, hem Nilüfer'e kızıyordu.
Nilüfer'e kızma nedenleri, onun gibi bir sanatçının arabesk müziğe yenik düşmesiydi. Bana kızma nedenleri arabesk dinlememdi. Oysa ben arabesk yanında Beatles, Pink Floyd ha bir de canım Erol Evgin'i falan da dinlemeye başlamıştım.

Nilüfer arabesk şarkıları yüzünden bana kızıldığını, hiç bir zaman bilemedi, kendine yapılan eleştiri ve sitemi de çok ciddiye aldığını sanmıyorum ...

Aradan yıllar geçti, dinlediğim müzikler de değişti. Arabesk müzik 15 yaşımdan itibaren beni terk etti, daha doğrusu ben onu terk ettim. Neyse; böyle tuhaf bir ayrılık oldu aramızda.
Peki şimdi ne dinliyorsun diye sorsanız kulağıma hoş gelen her müziği dinlerim diye yanıtlarım ve bu kulağıma hoş gelen her müzik; klasik müzikten Türk Sanat Müziği'ne kadar geniş bir yelpaze içinde yer alır.

Bize bir dönem öcü gibi gösterilen arabesk halen dinleniyor aslında. Bu yazıyı yazma sebebim de Işın Karaca albümleridir. Ben de dahil, herkes eski şarkıları onun yorumuyla şu an bile dinliyoruz valla.
Dinlerken geçmişe gidip geliyorum ara sıra, aklıma o zamanlardan bir anı geliyor misal.
Belki de bu nedenle müzik geçmişle bu gün arasında bir köprüdür bence ...

BENİM ŞARKILARIM

2011-11-20T18:12:00.007+02:00

Müzik hep önemli oldu hayatımda. Ayırım yapmadan her müziği dinledim.

Türk Sanat Müziğine olan sevgimi sanırım dedeme borçluyum.

Çocukluk anılarımda, dedemin sesi, şarkıları ve güzel gözlerinin izi hep saklıdır.

Anneanneme aşık bir adamdı dedem; oysa asıl aşık olunacak kişi kendisiydi, mavi gözlü beyaz tenli bir adamdı. Ölürsem Yazıktır Sana Kanmadan anneannemin gözünün içine bakıp söylediği şarkılardan biridir.

O dönemlerde ne Türk Sanat Müziğinden, ne de aşktan anlardım.
Mahalledeki kızlarla sokakta şarkıcılık oynardık, ben nedense Seyyal Taner olurdum, söylediğim şarkı da hep Son verdim Kalbimin İşine olurdu.
Çocuk aklı işte, kalbin işine öyle hemen son verilmeyeceğini bilemezdim tabii.

Orta okulda Pink Floyd'la tanışmış, unutulmaz şarkısı The Wall' ı marş haline getirmiştik arkadaşlarla. Öğretmenler de bize sinir olurdu.

Erol Evgin'e aşıktım.
Çiğdem Talu söz yazar, Melih Kibar besteler, Erol Evgin söylerdi. Şimdi geriye bir tek Erol Evgin kaldı, bir de şahane şarkılar.
Nedenini halen bilmem; İşte Öyle Bir Şey' i dinlemek çok duygulandırırdı beni.

Lise yıllarımda Beatles takıntım olmuştu. Eni konu Liverpool'a falan gitmeyi düşündüğüm dönemler o zamana rastlar. :))
Yesterday en unutamadığım Beatles şarkısı, İmagine'sa yine unutamadığım John Lennon şarkısıdır.

Hotel California, Self Control, Big in Japan, Hello, Knife üniversite sınavlarına hazırlanırken eksik olmasınlar beni hiç yalnız bırakmadılar. Stresimi atmamda kendilerine çok şey borçluyum.

Sonra Careless Whispers, ahh George Michael, ona da aşıktım, cinsel kimliğini öğrendiğimde ağzımın bir karış açık kaldığını hatırlıyorum.
Bu hayal kırıklığına uğradıktan sonra aslıma dönerek kendi müziğimizi dinlemeye başladım.

Üniversitede ders çalışırken Zülfü Livaneli şarkıları ki en çok Gözlerin bana eşlik etmiştir.

Yeni Türkü Şarkıları, Olmasa Mektubun, Çember, Yağmurun Elleri.

Grup Gündoğarken, Sen Benim Şarkılarımsın, MFÖ, Bu Sabah Yağmur Var İstanbul'da ilk aklıma gelenler.

Tabii artık şarkılara ve söyleyenlere aşık olmayı çoktan bırakmıştım. E birazcık aşkla da tanışmıştım, işte o dönemlerde Sezen Aksu, kendisi bilmez ama, sağ olsun imdadıma yetişmiştir.
Git -me-, Beni Unutma, Yalnızca Sitem, biraz daha abartayım; Beni Yak Kendini Yak, Gidiyorum...

****
****
Bu yazıyı Leylak Dalı'nın mimini okuyunca yazmak geldi içimden. Mim kurallarını azıcık aştım biliyorum.
Konu müzik olunca benim anlatacaklarımın sonu gelmez, oturduğum yerde yazarken şarkı söylemeye de başladım; hane halkı bilgisayar başında delirdiğimi düşünüyor arkadaşlar.

Yeni haftanız güzel geçsin ...

BİRİ BENİ DURDURSUN ...

2011-11-18T09:02:00.001+02:00

Bayramın ilk günü, oğluma almam gereken bir kitap olduğunu bahane ederek kendimi D&R'a atıp, önce D&R'daki kitaplar arasında kaybolup, içlerinden iki kitap seçen ben; oğluma da kitabını alarak olay mahallinden ayrıldım.

İnternet üzerinden yeni kitap siparişleri verdim, gelmelerini bekliyorum.

Ay sonuna doğru iki günlük İstanbul seyahatim olacak. Alkım Kitapevi'ne ve en azından Kadıköy'deki sahaflara gitmek için şimdiden yanıp tutuşuyorum. Gün farkıyla Tüyap Kitap Fuarı'nı kaçırdığıma üzülüyorum.
Bir kaç hafta önce yine internetten sipariş ettiğim kitaplarım geldi.

Koliyi açarken yanımda olan babam, tuğla ağırlığındaki kitabı nasıl okuyacağımı sordu; eşim; ben ona artık hiç karışmıyorum baba diye benden önce babamı yanıtladı, annem kendine has edasıyla anlamlı cümlesini kurdu : Karışmayın kızıma o yolda yürürken bile kitap okur !!!

Hayır, derdim kitap okumak değil de; ben kitap alma isteğime engel olamıyorum.
Gördüğüm, beğendiğim, bloglarda konusunu okuyup beğendiğim; kitapçıda elime alıp dokunduğum bütün kitapları almak istiyorum.

Kendimle başa çıkamıyorum.
Okuyor muyum aldıklarımı?
Evet; o an olmasa bile zamanı gelince mutlaka okuyorum.

Eeee o zaman sorun yok değil mi?
Ortada endişe edilecek bir durum yok değil mi?

Biri bana akıl versin, ya da biri beni durdursun ne olur !!!!!

ADINI TOPAK KOYDUM

2011-11-16T18:17:00.000+02:00

O bir sokak kedisi, bütün mahalleyi peşinden koşturan böylelikle, kendine ev kedisi gibi davranılmasını sağlayan bir kedi.

Henüz yavru, kendisine hiç benzemeyen gri renkte bir annesi var - annesinin bebeğine çok düşkün olduğunu belirtmek isterim. -

İkiz kardeşini hain bir araba çarpması sonucu kaybetmiş akıllı bir kedi.

Yaptığı maskaralıkları burada anlatsam sayfalar yetmez.

Doğallığı hoşuma gidiyor en çok, insanların yanına sokulup, kendini sevdirmek en belirgin özelliği. Bunun için adını Topak koydum.

Yaşasın kediler :)))

ANLADIM Kİ ...

2011-11-15T08:44:00.000+02:00

Anladım ki; bahar kadınıyım ben, ne çok sıcağa gelebiliyorum, ne çok soğuğa,

Anladım ki; yüreğimde de ılık rüzgarlar esmeli, ne çok acıya katlanabiliyorum, ne çok coşkuya,

Anladım ki; zamanın kocaman dişleri var, geçtikçe çiğniyor, öğütüyor bizi,

Anladım ki; yazmak insanın kendini ifade ediş yollarından biri, bu yüzden ne çok sessiz kalmalı, ne de çok konuşmalı; yazmalı, hep yazmalı,

Anladım ki, hayat yolunun da sonu var, " keşke " yerine " iyi ki " ile başlayan cümlelerimiz çoksa eğer, yaşadığımız hayat bizim ...

Blog Not : Çok yakından tanımıyordum, Kara Kalem ini okumayı seviyordum. Yaşadığı acılar karşısındaki duruşu, bir de kızına ve zamansız giden eşine duyduğu sevgiye saygım sonsuzdu.
Mekanı Cennet Olsun cümlesini sık kullanmaya başladım bu ara.
Uzunca bir zamandır, erken gidenin ardından bu cümleyi kurmak ağır geliyor ...

TARİFLER, ANLAR, ANILAR

2011-11-11T00:02:00.000+02:00

Arkadaşım A.'ya sabah kahvesine gitmiştim.
Kahvenin yanında bir gün önceden hazırladığı şahane irmik tatlısını ikram etti bana.
Oldum olası sütlü tatlılarla aram iyi olduğundan, hayır diyemedim.

İrmik tatlısını yerken tarifini istedim.
A. mutfağın çekmecesinden bir kutu çıkarttı.
Kutunun içinde farklı el yazılarıyla yazılmış yüzlerce tarif vardı.
İçinden irmik tatlısının tarifini buldu. O da bir arkadaşından almış tarifi ve arkadaşı kendisi yazıp vermiş A.' ya tatlının tarifini.

Ben de böyleyim !!
Arkadaşlarımdan aldığım tarifleri asla temize çekme huyum yok.
Mutfakta tariflere ayrılmış bir çekmecem var hepsi orada duruyor.
Ne yeni bir defter oluşturabiliyorum, ne de tarifleri en azından bilgisayara aktarıyorum.

Nedenini düşündük A ile.
Sahi, neden böyleydik biz?

" Tembellik " dedim ben, o " Zamansızlık " dedi. " Dağınıklık olabilir mi? " diye sorduk birbirimize ve yanıtı aynı anda verdik.
" Biz o tarifleri özellikle kutular veya çekmeceler içinde saklayıp , temize çekmiyor ve arkadaşlarımızdan kalan anıları saklıyorduk. "
Her tarifte bir dostun yazısı, kiminin üzerine sinmiş vanilya kokusu veya dökülen bir şeylerin izi vardı ve bunlar bizi geçmişe götürüyordu.

Dünya döndükçe, yaşadığımız her an hızla anıya dönüşüyordu, farkında olsak da olmasak da böyleydi bu.

Belki de geçen zamana direnmek için bu şekilde koruyorduk anılarımızı, tarifleri temize çekmeden; tarifleri anılara, anıları tariflere dönüştürerek ...

BÜYÜK MİLLİ MATEMİMİZ

2011-11-10T08:44:00.000+02:00

Senin kurduğun çağdaş, laik Türkiye Cumhuriyeti'nin evladı olmaktan onur duyuyorum.

Fikirlerin, ilkelerin yoluma ışıktır.

İyi ki geçtin bu dünyadan ...

BAYRAM ARASI KİTAPLARI VE BİR FİLM

2011-11-09T10:50:00.007+02:00

Düşük tempolu geçiyor bu bayram.
Sanki bayram değil de tatildeymiş gibi.

Bayram kitaplarım; Mino'nunSiyah Gülü ve Kediler Güzel Uyanır.

Kediler Güzel Uyanır beklentilerimi pek karşılamadı. Bir de Baktım Yoksun'un tadını bulamadım. Böyle bir kıyaslama yapmam ne kadar doğru bilmiyorum? Öyküden çok denemeye kaymış sanki yazar. Bu da bana samimiyetsiz geldi . Öyküyse öykü, denemeyse deneme biz hepsini okuruz sonuçta, hele içinden kedi geçiyorsa :)

Mino'nun Siyah Gülü'ne bayıldım. Bu yıl okuduğum en mükemmel kitaplardan biri diyebilirim.
Hüsnü Arkan'ın sesini Ezgi'nin Günlüğünden bilirim ama yazarlık gibi bir yeteneği olduğunu bilmiyordum. Bütün kitaplarını en kısa sürede okuma kararı aldım.

Bir de film sıkıştırdım bayram günlerinden birine;

Hani şeker gibi filmler olur ya; izlerken dinleniriz, eğleniriz film bitince de ruhumuzda filmin tadı kalır, ya da o anki ruh halimize iyi gelir bu da öyle bir filmdi işte.

Diyorum ya temposu düşük bir bayram oldu bu bayram, içine kitaplar, filmler bile sığdı.

Dün gece rüyamda buralara kar yağdığını gördüm; portakal ağaçları, palmiyeler bembeyazdı.

Uyandığımda güneş yine sonbahar haliyle şehrin üzerinden gülümsüyordu.

Sonbahar dediğime bakmayın, yazdan kalma bir bayram yaşadı Antalya, bugün de bunun keyfini çıkartmak lazım, tatilin son günü nerede olursak olalım iyi geçmelidir çünkü, nasıl olsa hayat, bayram ertesi kaldığı yerden devam etmeyecek mi?
Yaşadığımız anın tadını çıkartmak gerek :))

MUTLU BAYRAMLAR ...

2011-11-05T16:59:00.001+02:00

Bu bayram bayramımız MUTLU olsun.

Ulusça mutluluğa belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz bayram olacak bu bayram ...

Kara bulutlar dağılsın üzerimizden, hayat bayram olsun ...

ÇAM KOZALAKLARI ...

2011-11-03T14:54:00.000+02:00

Çocuk okuldan gelir, çantasını bir kenara koyar ve ; " Hayat ders çalışmaktan ibaret değildir; okuldan gelince bi şeyler yapmak lazım anne !! " der .

Topladığı çam kozalaklarını sulu boya ile boyar.

Anne şaşırır; bir süredir klasik anne tipi olmamaya karar vermiştir ; oğlunu destekler ve ortaya fotoğraftaki boyanmış kozalaklar çıkar :))))

Çocuk mutludur, çocuk mutlu olduğu için anne de mutludur ve anne kendine o küçücük beyinden yeni bir hayat dersi çıkartır. . .

YILLAR SONRA KADIKÖY KIZ LİSESİ

2011-10-31T07:36:00.000+02:00

1978 - 1979 Öğretim Yılı başlarken; ürkek adımlarla okulun kapısından içeri girmiştim; altı yıl boyunca yaşayacağım her şeyin günün birinde anıya dönüşeceğini bilmiyordum.
İlk okulu siyah önlük, beyaz yaka giyerek okuyan bir kuşağın çocuğuydum.
Lacivert etek ve hırka, beyaz gömlek, çorap ve ayakkabılarımla pek bir havalı hissediyordum kendimi !!!

Çocuktum, yeni bir hayata adım atıyordum ve o günlerde etek boyunu belden kıvırarak kısaltmak aklımın ucundan bile geçmiyordu !!!

Sınıfım 1 - G, uçsuz bucaksız okulumun " Yeni Bina " denen deniz manzaralı binasının zemin katındaydı.

Kalabalıktık, benim gibi lacivert formaya bürünmüş bir sürü kız vardı sınıfımızda ve o gün hiç birimiz kız lisesinde okumanın ayrıcalığının farkında değildik.

Altı yılı bir arada geçirince birer kız kardeş haline dönüşeceğimizi de bilmiyorduk.

Yıllar geçti, orta okul bitti, lise dönemleri başladı.

Liseyi bitirdiğimizde, üniversite telaşının içindeydik.

Okulun konferans salonunda mezuniyet balosu yapmıştık.

Şimdiki gibi otellerin havuz başında, şahane tuvaletler giyerek değil; kendi çapımızda, küçük mutlulukları sevince dönüştürerek eğlenmiştik. Bir de ağlamıştık, vedalaşırken ...

Yıllar sonra, anıların içine girdiğim zaman, yazılı ve sözlü sınavların stresinden çok, bol kahkaha ve neşe düşüyor aklıma.

O zamanlar teknoloji ile bu kadar haşır neşir değildik, çoğumuzun evinde telefon bile yoktu ve koptuk birbirimizden.

Hatıra defterlerimize yazdığımız gibi " hayatın sarp ve dikenli yollarında " yürümeye başladık, epeyce yol aldık ve 28 yıl sonra teknoloji hayatımızın ayrılmaz parçası olduğunda birbirimizi bulduk.
Eski günleri özlemle anarak el ele tutuştuk.

Ekim ayında, Kadıköy Kız Lisesi 1984 mezunları buluştular yeniden; ben oğlumun hastalığı yüzünden aralarında olamadım, sesim ve yüreğimle eşlik ettim onlara.

Kadıköy Kız Liseli olmak ayrıcalıktı.
Düşünüyorum da, belki de ayrıcalık Kadıköy Kız Lisesi 1983 - 1984 yılı mezunu olmaktaydı kimbilir. . .

*****
NOT : Bu yazı tüm KKL 1983 - 1984 yılı mezunu arkadaşlarıma ve aramızdan çok erken ayrılan gülen yüzlü arkadaşımız Hülya Özkara'ya ithaf olsun ...

ASIL ADI NATALIA

2011-10-27T17:16:00.003+03:00

Onunla kuaför salonunda karşılaştık. Önce saç makyaj gibi kadınsal konuları konuşmaya başladık, sonra adaş olduğumuzu öğrendik, gülüştük.

Uzun kahverengi saçları, düzgün bir fiziği vardı. 1990 doğumluymuş, 21 yaşında yani. Akdeniz Üniversitesi İktisat Fakültesi'nde okuyormuş.
Adaşımın kendine has bir duruşu vardı ayakları yere basan, kendine güvenen, hanım hanımcık bir kızdı.

Bir süre sonra kuaföre Rus bir kadın geldi. Kadın fazla Türkçe bilmiyordu. Bir de baktım benim adaş; kadınla Rusça konuşmaya başladı, gayet akıcı ana dili gibi.

Kadının derdini anladı çalışanlara söyledi. Ben şaşkınlıkla Rusça'yı ne zaman öğrendiğini sordum ve asıl hikaye o zaman başladı.

Özlem yani adaşım, aslında Bulgar'mış. Bulgarca ve Rusça'yı ana dili gibi konuşması bu yüzdenmiş. Annesinin küçük yaşta yaptığı evlilikten dünyaya gelmiş, babasını hiç tanımamış, annesi hamileyken ayrılmışlar çünkü.

Asıl adı Natalia'ymış.

Daha da dramatik olanı, bir gün annesiyle birlikte yolu Türkiye'ye düşmüş.

Annesinin hayatına başka bir adam girmiş ve adamla evlenmişler, ancak adam Natalia'yı istememiş ve Natalia anneannesi ve annesi tarafından 11 yaşında yetiştirme yurduna bırakılmış !!!!

Günlerce ağlamış, yemeden içmeden kesilmiş, doğru dürüst Türkçe'si de yokmuş o zamanlar.
Annesine çok düşkünmüş aslında, yanına annesinin bluzunu almış günlerce annesinin bluzunu koklayarak uyumuş.

Bir süre sonra şimdiki anne ve babası koruyucu aile sıfatıyla Natalia'nın bakımını üstlenmişler ve ona gerçek anne baba olmuşlar.

Çocukları olmadığından Natalia'nın adını Özlem olarak değiştirip, zamanı gelince de nüfuslarına geçirmişler.

Özlem orta okul ve liseyi bitirmiş, sonra da üniversiteyi kazanmış. Natalia'yı ve geçmişini tamamen silmiş. Biyolojik annesi de geçen yıl ölmüş zaten.

Hikayesi bittiğinde birlikte ağlıyorduk. Babasını merak edip etmediğini sorduğumda :
" İnsan bilmediğini merak etmez ki, hem ben şimdiki anne ve babamı çok seviyorum abla " diye yanıtladı beni.

Kuaförden ayrılırken " Hoşçakal Özlem " dedim ona. Natalia demek gelmedi içimden.
O da zaten Özlem'i benimsemişti, çünkü sevgi emekti ve annelik bir çocuğu sadece dünyaya getirmek demek değildi...

Görsel : www. deviantart.com

SINAV

2011-10-24T19:40:00.000+03:00

Bu bir sınav olabilir mi?

Bir ülke üst üste acılarla sınanabilir mi?

Allah sabır versin, hepimize.

Her gecenin sabahı vardır ve her acının bir sonu.

Geçecek ve güzel günler görecek benim ülkem de ...

HAYATTAN KISA KISA ...

2011-10-22T18:54:00.003+03:00

*****
Halen suskunum, hiç bir şey yapmak gelmiyor içimden. Nasıl bir acıdır bu?
Göğsümün ortasına ağır bir taş oturmuş gibi. Gencecik bedenlerin toprağın altına girmesini kabullenemiyorum. Allah ailelerine, geride kalanlara, hepimize sabır versin.

*****
Oğlum yine hastalandı.
Bulaşıcı anjin olmuş bu kez.
Allerjik bünyeli çocuklarda bronşit gibi hastalıkları tetiklermiş bu tür rahatsızlıklar. Bu arada allerji testi sonuçlarımızı aldık, ev tozu, hamam böceği ve zeytin ağacına allerjisi varmış.
Ev tozu için ıslak süpürge önerdiler. Kullanan var mı? Kullanımı kolay mı acaba?

Okul salgın halindeymiş, hasta çocuk doluymuş. Anneliğimi sorgulamaya başladım eni konu, ben neden bu çocuğu iyileştiremiyorum? Antibiyotiksiz atlatmaya çalışıyoruz şimdilik; hafta içi kontrol var ...

*****
Browni yaptık oğlumla bu gün, keyif aldık mutfakta olmaktan. Oğlum hiç bir zaman hasta çocuk modunda olmadığından mutfakta yardım etti bana ...

*****
Katalin Sokağı'nı okuyorum.
Çok, çok, çok beğendim. Yazarın üslubuna bayıldım.
Savaş ne kötü, insanların hayatını nasıl da kökünden değiştiriyor.
Savaşsız günler görecek miyiz acaba? Herkesin birbirine özen gösterdiği, barış içinde bir dünya mümkün müdür?

*****
Kaddafi'ye üzüldüm bir de - başka derdim yokmuş gibi -
Ne bileyim diktatör de olsa, kırk iki yıl bir ülkeyi yöneten ve yeri geldiğinde dünyaya kafa tutan bir liderin sonu böyle olmamalıydı. Bu mudur yani ?
*****
Epeydir satranç oynamadığımızı fark ettik oğlumla.
Bende yeni dönem ders hazırlıkları, onda ödev ödev ödev... Biraz da satranç oynadık bu gün, unutmuşum iyi mi?
E kırkından sonra satranç öğrenirsen böyle olur işte ...

*****

Bu günlerde böyleyim.
Suskun, yorgun, kendini hayatın akışına bırakmış ...

UTANIYORUM ŞEHİDİM

2011-10-20T09:06:00.000+03:00

Utanıyorum Şehidim,
Utanıyorum,
Yemekten,
İçmekten,
Senin annen ağlarken
... Gülmekten Utanıyorum!

Sanma ki;
Unutuyor,
Unutturuyoruz.
Unutanları barındırmaktan utanıyorum.
SEN; vatan için bizim için şehit olurken,
Seni Görmezden Gelenlerden Utanıyorum.

AZİZ NESİN

AKTARDA !!!!

2011-10-17T16:06:00.001+03:00

Geçen günlerin birinde yolum bizim evin arkasındaki aktara düştü.

Yaş ilerledikçe doğal hayata daha çok önem verir olduğumdan mıdır nedir bir süre dükkandan çıkamadım.

Bu bitkisel ürün satan mağazalar tamamen kendilerini aşmışlar.
Bir kere aklınıza gelen her çeşit yağ mevcut.

Ben iki yıl önce "karınca yumurtası yağı" diye bir yağın varlığından haberdar olduğumda "pes"in biraz daha kaba telaffuzunu kullanmıştım; " karıncanın yumurtasının yağı," " tavşanın suyunun suyu " gibi gelmişti kulağıma ama " çörek otu yağı " nı da görünce iyice şaşırdım.

Meğer çörek otu yağı tırnaklara iyi geliyormuş, tırnağı besliyormuş, ayrıca idrar ve süt arttırıcıymış, saçı besler dökülmesini önlermiş. Saçlarım ve tırnaklarım için denemek istedim.

"Karınca yumurtası yağı"nı anlatmama gerek yok; sanırım bütün hanımlar kendini tanımışlardır, epey zaman oldu hayatımıza ve aktarlara gireli :))

Sandal Ağacı yağı, çatlamış ve yıpranmış ciltlere iyi gelirmiş, üstüne üstlük afrodizyakmış.

Çilek yağı, cildi ve gözenekleri sıkıştırırmış, bir de pasta ve keklerde bir iki damlası koku verici olarak kullanılırmış. - Çileğin yağının nasıl çıkarıldığını da anlayabilmiş değilim aslında !!!! -
Bunlar aklımda kalanlar, ben aktardan " karınca yumurtası yağı ", " çörek otu yağı " ve " sandal ağacı yağı " aldım. Eve gelir gelmez sandal ağacı yağını kardeşime kaptırdım.
Sonbaharın gelişi ile birlikte yine koşturmaya başladığımdan umarım o yoğunluk içinde özellikle karınca yumurtası yağı ve çörek otu yağını kullanırken birbirine karıştırmam; aksi takdirde sonucu düşünmek bile istemiyorum :)))

SONBAHAR İZİ

2011-10-14T17:11:00.004+03:00

Bu şehirde sonbahar izine rastlamak mümkün değildir. Güneş gördüğünüz gibi usul usul gülümser size.

Sararmış yaprak bulamazsınız, ağaçlar bile bir anda dökmez yapraklarını. görebildiğiniz sarılık ancak bu kadardır işte ...

Hatta bazen çiçekler ilkbaharını gelişini müjdeler gibidir.

Fırtına, rüzgar uğrasa da, yıksa da her yeri, ertesi gün hiç bir şey olmamış gibidir. Küllerinden yeniden doğan insanlar gibidir bu şehir .

Yazlıkçılar gider yavaş yavaş...

En ünlü plajlarda insanlar azalır, buradan anlarsınız sonbaharın geldiğini, oysa deniz halen ılıktır ve kucaklamaya hazırdır sizi...

Antalya'da sonbahar yaşlanmanın güzelliğini keşfeden yaşlılar gibidir.

İlk bahar kadar coşkulu ve her şeye rağmen umut dolu...

FIKRA GİBİ

2011-10-11T20:35:00.000+03:00

Sıradan bir gün; oğlumla bir konuda anlaşamamışız, ona biraz kızmışım ve nasihate başlamışım.

Nasihatlerim öyle bir hale gelmiş ki; TV'deki kredi kartı reklamında olduğu gibi "vada vada" kıvamında...

Oğluma bakıyorum; çocuk sabırla beni dinliyor ama bir kulağını tıkamış.

Ben" vada vada " ya ara vererek; neden kulağını tıkadığını soruyorum oğluma ve oğlum tarihe geçecek bir cevap veriyor :

- " Söylediklerin bir kulağımdan girip; öbür kulağımdan çıkmasın diye anne !!! "

Fıkra dinlemiş gibi gülüyorum; hem ona, hem o anki halime !!!

Kıssadan Hisse : Ne yapsak boş; çocuklar bizim bir kaç adım önümüzde yürüyorlar !!'''

YAĞMUR

2011-10-09T21:24:00.001+03:00

Eski bir dosta kavuşmak gibiydi yağmurla buluşmak bugün.

Oğlumun, hadi yağmurda yürüyelim anne serzenişlerine anne maskemi yüzüme takıp, hayır oğlum daha yeni iyileşiyorsun diye karşı çıksam da; yağmurda yürümeyi çok istedim aslında.

Yüremedim, evden bile çıkmadım hatta, pazar ve yağmur keyfi yaptım kendimce.
Bütün işi gücü pazartesine yükleyerek, uzun bir aradan sonra üçümüz battaniyem, kitabım ve ben buluştuk bu gün.

Güzeldi yağmur ve yağmurun sesini dinlemek, uzun bir aradan ve sıcaklardan sonra güzeldi...

İnsana uzak kalan her şey güzel değil midir zaten ?

Dilerim tadı kaçmaz yağmurun azı karar şeklinde kalır da çoğu zarar vermez umarım ...

GELİNCİK İNSAN ÖMRÜ GİBİDİR

2011-10-05T17:19:00.001+03:00

Bu dünyadan geçen herkesin bir öyküsü var.

Onun da sadece kendinin bildiği, kimsenin bilmediği bir öyküsü vardı.

Dünya ikinci bir savaşa hazırlanırken; kasaba görünümündeki sahil kentinde doğmuştu. İki erkek çocuktan sonra kız olduğu için annesinin kıymetlisiydi.

Annesi devlet hastanesinde terziydi.
Kendini çocuklarının geçimine adamıştı.
Babası da geçimini denizden sağlıyordu.
Eğer iyi bir balık tutarsa kazandığı paraları, gromofon, taş plaklar ve şaraba yatırmaktan çekinmiyordu. Üç çocuğun yükü annenin üzerindeydi.

Babasından göremediği sevgiyi en büyük ağabeyinden gördüğünden ona ayrı bir düşkünlüğü vardı. Ağabeyi askeri okula gittikten sonra günlerce sessizce ağlamasının nedeni buydu.

Gelincikleri çok severdi; bu çiçeklere neden gelincik dendiğini merak ederdi, bir gün annesi eski gelinliklerin kırmızı olduğundan söz etmişti ; belki de ondan adı gelincikti bu kırmızı çiçeklerin. Gelincikleri bu kadar severken, hiç bir zaman gelin olamayacağını henüz bilmiyordu.

Zaman hızla geçiyordu, ağabeyi okulunu bitirip asker olmuştu.
O da zamanını dikiş dikerek, dantel işleyerek ve yemek yaparak geçiriyordu. Mahallede becerikliliği dillere destandı.
Yalnız bir problem vardı. Büyüyüp gelişemiyordu.

On dokuz yaşına gelmişti ama on yaşında bir kız görünümündeydi. Annesinin götürmediği doktor kalmadı ama hastalığına çare bulunamıyordu.

Kendi de durumunun farkındaydı. Bu arada ağabeyi evlenmişti. Yengesi kendinden bir yaş büyüktü. Çok sevmişti yengesini, yengesi de onu. Şimdi tek dileği ağabeyinin çocuğunu görmekti, hala olmaktı.

Ol-a-madı...

Önce annesini kaybetti, altı ay sonra da babasını.

Küçük, gelişmemiş omuzları bu kadar ağır kaybı taşıyamadı.
Babasının ölümünden bir süre sonra o da gitti bu dünyadan. Öldüğünde yirmibeş yaşındaydı.

Ne büyüyebilmiş, ne gelin, ne anne, ne de hala olamamıştı. Hayat yolunun ilk çeyreğinde gitmişti bu dünyadan.

Yıllar sonra ağabeyinin bir kızı oldu; yıllar geçti, kız büyürken halasını hep merak etti, onu tanıyanlardan halasını dinledi. Dinledikçe hiç görmediği halasını daha da çok sevdi.
Sonra halasının anısına bir şeyler yazmak istedi; ortaya okumakta olduğunuz satırlar çıktı.

*********

**Gelincik insan ömrü gibidir.
Dünü vardır yaşamıştır.
Bugünü vardır, yaşıyordur
Ama yarını belli değildir ...

** Japonların gelincik için söylediği bir söz.

SIFATSIZ İNSANLAR

2011-10-01T20:29:00.000+03:00

Onlardan her yerde vardır.
Sıklıkla sokakta, otobüs veya dolmuşta rastlamanız mümkündür.
Bazen hastanelerde muayene sırası beklerken de karşılaşabilirsiniz.
Çok şanssız bir dönemdeyseniz, uzun yol seyahatlerinde size eşlik edebilirler.

Genelde bardağın boş tarafını görme eğilimindedirler. Bu yüzden hiç bir şeyden memnun değildirler ve bu kısa süre içinde sürekli kafa ütülerler.
Komik olan da bu ütü halleri yüzünden kafalarımızın dümdüz olduğunu fark etmemeleridir.

Kendilerini ve çocuklarını anlatmaya bayılırlar.
Çocuklarının eğitim hayatını anlatmaya ilkokuldan başlayıp yüksek lisans yaptığı üniversiteye kadar devam ederler.
Çocukları evli ve torunları da varsa yandınız; o kısa sürede bir de torun - çocuk; belki sünnet veya askerlik hikayesi dinlersiniz.

Her olumsuzluğun kendi başlarına geldiğine inandıklarından; o kısacık sürede şikayetlerini de dinlemek zorunda kalırsınız.

Sonuç olarak eğer dolmuş veya otobüste iseniz bir iki durak önce inmek istersiniz, hastanede karşılaşırsanız gözünüz numaratördedir, sıranın bir an önce ona ya da size gelmesi için dua etmeye falan başlarsınız.

Bu gün oğlumu sinemaya götürürken otobüste karşılaştığım teyze yazdırdı bana bu satırları. Ben bir durak önce inmeyi düşünürken o inmesi gereken durağı geçtiğini fark ederek apar topar indi otobüsten.

Teyzenin ardından bakarken; bu teyzenin benim hayatımda bir sıfat olarak yeri olmadığına çok sevindim; "komşu", "kaynana", "yenge" gibi. Yoksa mazallah ne yapardım?

GÜZ KEYFİ

2011-09-29T11:36:00.001+03:00

Güneş eskisi gibi kavurmuyor artık tenlerimizi.

Sabahları ılık bir rüzgar karşılıyor yeni güne başlarken bizi.

Penceremdeki yavru güvercin büyüdü, durduğu yerde kanat çırpıyor, uçması yakındır akşama sabaha.

Akşam sefaları gecenin karanlığına son kokularını saçıyor ve ağustos böcekleri çoktan yoruldu şarkı söylemekten.

Sarı yapraklar yavaş yavaş dökülüyor ağaçların dallarından, baharda yeşeren onlar değilmiş gibi.

Eylül el sallayarak geçip gidiyor hayatımızdan. Kaçımız eylülün gitmekte olduğunun farkındayız acaba?

Şimdi keyif zamanı.

İçimdeki küçük kız ve ben güz keyfi yapıyoruz bu günlerde.
Rüzgara selam olsun; artık yakmayan güneşe de.
Bir mevsim daha gelip geçiyor ömürlerimizden fark etsek de etmesek de ...

ANLADIĞIM BUDUR

2011-09-26T07:39:00.002+03:00

Hafta sonu yazlıktayız.
Cuma akşamından gitmişiz; hava nasıl serin rahat uyku uyuyacağımız için ailecek göbek atacağız neredeyse !!!

Cumartesi sabahtan kalkıp ayrı ayrı ev işi - mutfak - anne maskelerimi takıyorum tek tek.

Bütün bunlar bitince kendimle başbaşa kalıyorum.

Oğlum babasıyla bir yerlere gitmiş, evde yalnızım fırsat bu fırsat kil maskesi yapıyorum yüzüme; hep ev, mutfak anne maskesi takacak değilim ya bu da cilt bakımı, kendimize de bakmamız lazım haliyle.

Vakit akşam üzeri, yazlıkta her akşam üzeri tepemize gelip bize görsel şölen yapan bir çift şahin var.

Öyle güzeller ki, onların gökyüzündeki süzülüşlerini gördükçe, şahinin yırtıcı bir kuş olduğuna inanmak gelmiyor içimden, fotoğraflarını çekmeye çalışıyorum, sadece fotoğrafta gördüğünüzü çekmeyi beceriyorum.

Bir de kırlangıçlarımız var; elektrik tellerinin üzerindeler, bazen onların da görsel şovlarını izliyorum gök yüzünde.

O kadar doğallar ki.
Hiç bir şey umurlarında değil; zamanın geçmesini bekliyorlar, havalar soğuyunca gidecekler başka yerlere, ne güzel aidiyet duygusu yok bu göçmen kuşlarda anı yaşamak var ama, doya doya...

Doğadaki canlıları incelediğimde o kadar çok çıkaracağım hayat dersi var ki aslında.

Yüzümde maskem varken vakit bulmuşken kitabımı alıyorum elime.
Altını çizdiğim yerlerden ayrı bir roman çıkar aslında. Kışın başlayıp yarım bırakmıştım, kızıyorum kendime yarım bıraktım diye.
" Zaman ağrıyı acayip hafifletiyordu; zaman vicdanın ağrı kesicisiydi ".
***
" Şiir belki saf anlamdı, belki değildi, bilmiyorum ama hayattan daha büyük bir şey olduğu kesindi".
***

Düşünüyorum da tatil anlayışım çoktan değişmiş. Deniz, güneş falan aramıyorum eskisi gibi, olsa güzel de olmasa da olur yani - yaşlanıyor muyum ne? -

Doğanın tam içinde olmak istiyorum, bir de dinginlik ve biraz da huzur. Uzunca bir süredir dinlenmekten ve tatilden anladığım budur...

HAFTA ORTASI

2011-09-21T17:04:00.000+03:00

Haftaya keyifli başlayamadık. Okulun ilk günü oğlum hastalandı.

Bir gece önce ateş, öksürük kapımızı çaldı, kapıyı açınca da keyfimiz evden kaçıverdi, o güzelim Kaş tatili de burnumuzdan gelmiş oldu.

O halde okula gitti kuzu. Nasıl başlarsak öyle gider anne, ilk gün gitmeliyim okula dedi.
O hasta olunca ben uyku yerine gece nöbetine girdiğim için, hafta sonundan beri şehirlerarası gece yolculuğu yapmış da otobüsten yeni inmiş gibi dolaştım.
Bu gün; hafta ortası yoluna girdi her şey.
O okula, ben günlük hayatıma döndüm.
Uykunun önemini bir kere daha anlamış bulunuyorum; açlığa, susuzluğua falan dayanabilirim de uykusuzluk var ya sizi bilmem ama beni mahvediyor.

Dün bir de bunlar yetmezmiş gibi Ankara'daki patlamayla canımız yandı. Bazen dibe vurursunuz ya, haftanın ilk iki günü böyleydim ben de.

Neyse ki kitaplar var ve cebimde umudum.
D&;R'a gittim az önce. Evden kaçan keyfimi geri getirmek için iki tane kitap aldım. Biri Venedik'te Bir Yahudi, diğeri Kaderin Kızı.

Venedik'te Bir Yahudi'yi Aydan Atlayankedi'ciğim önermişti. Onun önerileri hiç şaşmadı bu güne kadar.

Kaderin Kızı Isabel Allende'ciğimin romanı. Çok seviyorum bu kadını ben. Şu an da gecikmeli de olsa Paula'yı okuyorum. Müthiş bir kitap, ayıp etmişim okumamakla bunca zaman .
Düşünüyorum da hayatımda umut ve kitaplar olmasa ben bir hiçim galiba...

YAVRU

2011-09-20T20:55:00.000+03:00

Artık iyice eminim; doğada büyürken anneye muhtaç tek canlı insan yavrusu.

Aşağıdaki fotoğraflar bir hafta arayla çekildi.

Penceremize konuk olan güvercin hanımın yavrusu bir hafta önce sarı, tüysüz bir şeyken bir hafta sonra büyüdü; bir kaç güne kadar da uçacak.

İnsan yavrusu öyle mi ya?

Yuvadan uçması neredeyse 18 yılı buluyor.

Üstelik ne kadar uçsa da mutlaka geri geliyor.
Baba evinden, anne sıcağından kopamıyor.

KAÇAMAK

2011-09-16T22:24:00.001+03:00

Bazen gerekiyor.

Ne kadar tatil şehrinde yaşasak da; hayatımız tatil kıvamında geçse de; farklı mekanlarda tatil yapmak ruha da bedene de iyi geliyor.

Yaz sonunda yolumuz KAŞ ve KALKAN'a düştü bizim de.

İyi ki de düştü, rüya gibi bir tatil kaçamağı yaptık ailecek.

KAŞ ve KALKAN' da olmak; dağ ve deniz manzaralı bir kartpostalın ortasına bodoslama dalmak gibi. Cennet böyle bir yer olmalı.
Yazacak çok şey var aslında, onlar bir başka yazımın konusu olacaklar.

Benim şu an söyleyeceklerimin özeti ise her zamanki gibi sadece altı harften oluşuyor ;
KAŞ = AŞK
İşte fotoğraflar; haksız mıyım?

TATİL ŞEHRİNDE YAŞAMAK

2011-09-08T21:54:00.001+03:00

Değişik bir durumdur tatil şehrinde yaşamak.

- Bir kere kesinlikle tatil planı yapamazsınız, çünkü bilirsiniz aslında her daim tatildesinizdir, deniz ayağınızın altındadır, hiç bir şey yapamazsanız hafta sonları hayatınızı kurtarır zaten.

- Özlemle beklenen yaz ayları sizin için kabusa dönebilir.
Yaşadığınız şehirde nem % 80 lere vuruyor hatta geçiyorsa, sıcaklık 40 derecenin üzerine çıkıyorsa bu kabus halleri kaçınılmazdır.
- Herkesin çok merak ettiği, mutlaka görmek istediği yerlere siz 5800 defa gitmiş olduğunuzdan bu yerler çok çekici gelmeyebilir bir süre sonra.

- Denizin ayaklarınızın altına serili olması iyi bir şey değildir, çünkü bazen fark edersiniz ki yaz bitmektedir ve siz henüz denize ayağınızı bile sokamamışsınızdır.
- Bu yaz benim düştüğüm durum tam da budur !!! -

- Tam tersi de olabilir tabii, sabah erken kalkıp spor mahiyetinde denize girip, yüzüp, eve gelip duş aldıktan sonra işe gidebilirsiniz veya akşam iş çıkışı - eğer makul bir saatte işten çıkıyorsanız- denizle buluşabilirsiniz. - Geçmişte bir dönem böyle de yaşamışlığım vardır !!! -

- Denizle arası hoş olmayanlar için de alternatifler var elbette.

Kendinizi doğanın kucağına teslim edip uzun doğa yürüyüşleri yapabilirsiniz.

- Diğer şehirlerin aksine uzun tatil dönemlerinde boşalmaz tatil şehirleri, inadına kalabalıklaşır; bu sefer de yaşadığınız şehre yabancı olabilirsiniz.

- Özellikle yaz sezonunda şehir merkezine gittiğinizde o kadar çok yabancı turist görürsünüz ki, kendinizi bazen Tel Aviv, bazen Tahran, bazen Tokyo ya da Osaka'da şehir turu yapıyor sanabilirsiniz.

Aslında her şey size bağlı. Yaşamak, keyif almak isteyin yeter. Gerisi kendilğinden gelecektir...

MACERA

2011-09-05T00:42:00.001+03:00

İstanbul'daki evimizdeyiz. Zaman gece yarısını çoktan geçmiş.
Herkes uykuda; ben hariç. Elimdeki kitaba dalmışım.
Birden evin tepesinden gelen bir uğultu ve gürültü ile irkiliyorum.

Yok deprem değil, sanki apartmanın en tepesine uçak ya da helikopter iniyormuş gibi bir uğultu bu. Eşime sesleniyorum, kimbilir kaçıncı uykusunda? Duymuyor beni.

Üzerime bir şeyler alıp yukarı çıkıyorum.
Terastayım şimdi ve yanılmamışım; uçak ya da helikopter değil ama terasa inen gökkuşağı renklerine bürünmüş bir uzay gemisi !!!
Şaşırıyorum; hemen aşağıya inip fotoğraf makinesini kapıyorum, eşimi sarsıyorum yok adam uyanmıyor inatla . . .
Tekrar yukarı çıkıyorum; uzay gemisi halen orada.

İçinde 4 kişi var. İki erkek, iki kadın.
Geminin fotoğraflarını çekiyorum, uzaylılar hiç de korkunç değil, üstelik bizim gibi insanlar.
Kadınlar çok güzel, erkekler yakışıklı.
Kadınlardan birini Carmen Elektra'ya benzetiyorum. Sadece boyları çok uzun Avatar'da olduğu gibi ...

Uzaylılar bana işaret ediyor; sanki uzay gemisinin kapısını açmamı istiyor gibiler.
Nasıl açılır ki uzay gemisinin kapısı? Daha önce açmadım da ...

O sırada kulağımda mekanik bir ses duyuyorum.
Evet evet uzaylılar benle konuşuyor; hem de Türkçe !!!
Bilmem kaç ışık yılı öteden; SYFPHON - X gezegeninden geliyorlarmış.
Gerçekten de gemiden çıkamıyorlarmış, kapıyı dıştan açmamı istiyorlar benden. Nasıl bir teknolojiyse artık !!!
Korkuyorum, aşağı kaçıyorum, bu sefer kararlıyım eşim uyanacak mutlaka, gerekirse kafasından aşağı bir kova su dökeceğim uyandıracağım onu.

Ve eşimi uyandırmayı başarıyorum , birlikte yukarı çıkıyoruz.
Gemi yok!!!

Uzaylılar gitmiş, ama nereden duydularsa bütün TV kanalları ve medya ordusu bizim apartmanın önünde, Türkiye'de UFO görüp uzaylılarla konuşan ilk kadın olarak tarihe geçiyorum.
Bir sürü kanalda akşam ana haber bültenlerine çıkıyorum. Gazeteciler peşimde.
Elimde fotoğraflarım da var, NASA bile benle irtibata geçmiş.
Ünlü olmak zormuş gerçekten, bunları yaşarken anlıyorum !!!

Her şey o kadar hızlı gelişiyor ki, inanamıyorum !!!

Birden o mekanik sesi tekrar duyuyorum.
Avatar kılıklı uzaylı arkadaşlar tekrar geleceklerini ve dünyalı kadınlarla ilgili araştırma yapacaklarını, beni de denek olarak seçtiklerini, bir süre için gezegenlerine götüreceklerini ve fakat mutlaka geri getireceklerini söylüyorlar. ( Kim bilir kaç ışık yılı sonra tabii !!! )
Alıyor mu beni bir telaş ?
Ne işim var kardeşim benim uzayda?
Dünyadaki tek kadın ben miyim?
Ne yapacaksınız benle deney yapıp da?
Sıradan bir kadınım ben, anneyim, iyi okurum, amatörce birşeyler yazarım hepsi o, hem oğlumun okulu açılacak üç hafta sonra, sorumluluklarım var benim.

Tamam uzaya meraklıyım; ilk okul üçteyken bir ara Mars gezegenine kafayı takıp babama teleskop bile aldırmışlığım da vardır, uzayda hayat olduğuna da hep inanırım, çocukken en sevdiğim dizi Uzay Yolu'ydu; ışınlanmaya bayılırdım bak; ama yok kardeşim, ben gelemem sizle uzaya muzaya diyorum; anlatamıyorum.

Offf n'apıcam ben şimdi? NASA'ya mı gitsem ne yapsam götürmesinler beni; offf ki offf !!!!

Kelimeler, cümleler birbirine karışıyor, kimseye derdimi anlatamıyorum.

Hava zaten sıcak ve ben kan ter içinde uyanıyorum !!!!

*****
NOT : Bayramın ilk gününün gecesinde gördüm bu rüyayı. Bayramda çok mu yoruldum acaba?

KENDİMLE KONUŞMALAR ...

2011-08-28T23:17:00.003+03:00

- Ne tuhaf on günlük tatile girdik ama ben tatil ve bayram havasına giremedim henüz.
Bu kadar uzun tatili sevemedim sebebi belki budur.
***
- Yazmaktan çok okumak istiyorum bu aralar. Bir de tembellik yapmak, uzun uzun uyumak, sabah keyifleri; hafta sonu ile birlikte yıl içindeki son boş dönemime girdim ve bu dönem sadece üç hafta sürecek.
***
- " Yaz bitiyor di mi anne ? " demese oğlum, ağustosun sonuna gelmişiz farkında değilim.
Gerçekten yaz bitiyor, eylül geliyor. Eylülün başlangıç ayı olduğunu düşünürüm hep.
Okullar açılır, üniversitelere kayıtlar başlar, yıllık izinler biter herkes eylül ayı itibarıyla işinin başındadır artık.
***
- Eskiden 31 Ağustos gecesi parti yapardık arkadaşlarla, ağustosu yolcu eder; eylülü karşılardık. Gitar çalar şarkılar söylerdik, bir keresinde feci bir yağmura yakalanmıştık nereden geldiyse şimdi aklıma ?
***
- Tiyatroyu özledim, sezon açılsa da bir kaç güzel oyun izlesem.
***
- Pencere pervazına yeni bir güvercin çifti geldi, iki tane yumurta bıraktılar yine, bakalım bunların sonucu ne olacak? Yahu bu kuş cinsi yaz ortasında yumurtlar mı? Ayın 15'inden beri kuluçkada yavrucak. Çok da azimli. Arada sırada eşi beyefendi geliyor ziyarete, ağzında çalı çırpı falan. Hani gurbette çalışan, eşini ara sıra gören adamlar var ya bu da öyle. Ohh sen gez dolaş, kadın yumurtanın üzerinde beklesin, nedir doğanın kadın cinsine bu zulmü acaba?
Bu arada, aylardır pencerenin bu bölümüne dokunamıyoruz, hanım efendiler ve ara sıra gelen muhterem eşleri rahat etsinler diye...
***
- Saat 23:00 olmasına rağmen cadde ne kadar da sessiz, galiba kimse tatil ve bayram havasında değil henüz.
***
- Hadi bakalım, bu kadar gevezelik yeter, şimdi geceye karışma zamanı ...

BİR TUTAM DİLEK

2011-08-26T08:19:00.000+03:00

Evlerimizde huzur, ceplerimizde umut olsun.

Ağzımızdan bayram şekeri tadı eksik olmasın.

Yüreklerimiz, başucunda bayramlıklarıyla uyuyan çocuk heyecanıyla dolsun.

Dostluklar bozulmasın, barış olsun, huzur olsun.

Bayramımız kutlu olsun ...

YILLARIN İÇİNDEN ÖZEL MİSAFİR

2011-08-23T13:36:00.010+03:00

Dün çok özel bir konuğum vardı.
Yirmi yıldır görüşmüyorduk.
Biraz heyecanlandım haliyle, uzun yıllar görmeyince birbirimizi oturup ne konuşacağız diye düşündüm önce.
Sonra hazırlık yaptım.

Çikolatalı sufle yaptım ona; o zamanlar çok severdi; sufle yapmak kolay değil, birlikte deneyip elimize yüzümüze bulaştırdığımız zamanlar çok olmuştu, dondurma da severdi; sufleyi dondurma eşliğinde ikram ederim diye düşündüm.

Gelmesine yakın giyindim, hafif makyaj yaptım. Az sonra kapı çaldı, konuğum geldi.

Çok şaşırdık birbirimizi görünce; gözlerim doldu. O samimiyetle sarıldı boynuma; hiç değişmemişsin diyerek. - Değişmez olur muyum?Değiştim elbet; yalandı ikimiz de biliyorduk bunu. -

Uzun uzun yüzüne baktım, kızıla yeni boyattığı saçlarına, hiç kırışık olmayan yüzüne...
Kot pantalon üzerine siyah bir ceket giymişti, sahi o zamanlar bu modaydı değil mi? Kotun üzerine siyah ceket.
İncecikti; -biraz kıskandım zayıflığını itiraf edeyim-.

Nasıl bu kadar incesin diye sordum, haftanın üç günü spor salonuna gidiyormuş, aerobik yapıyorlarmış ve tempolu yürüyüş yapıyormuş.
Yaparsın tabii dedim içimden, bekarsın, çoluk yok çocuk yok, oooh keyfini sür bu günlerin, çabuk geçiyor.

Söz kitaptan açıldı, kitaplarıma baktı " Halen okuyorsun değil mi ?" dedi.
"Evet dedim, o hiç değişmedi; artan oranda okuyorum halen" diye gülerek yanıtladım onu.

Ne okuduğunu sordum, klasikleri okuyormuş, Suç ve Ceza'yı yeni bitirmiş, Madam Bovary'e başlamış ama hiç bir şey anlamamış. Çevirisindendir dedim.
İnternetten düzgün çevirili olan klasikleri almasını önerdim ona; şaşırarak baktı yüzüme -İnternet ne ki? dedi. Doğru o zamanlar internet yoktu ki.

Sonra aşkı konuşmaya geldi sıra; hayatında biri olup olmadığını sordum; hınzır bir gülüş yayıldı yüzüne; sen benden daha iyi bilirsin dedi. Sesimi çıkartmadım.

Oğlumun fotoğrafını gördü, inceledi, bana benzediğini söyledi. Bu da aşkın başka türlüsü dedim, bu sefer de o sesini çıkartmadı.

Sonra geçmişi konuştuk, hayal kırıklıklarımızı, sevinçlerimizi, hüzünlerimizi. Hayatımızdan gidenleri, temelli kalanları, yeni girenleri ...

Çikolatalı sufleye bayıldı, ilerletmişsin sufle işini dedi gülerek. Dondurmasını da iştahla yedi.

O kadar uzun sohbet ettik ki, zamanın nasıl geçtiğini anlamadık bile.

Vedalaştık sonra, aynı samimiyetle kucaklaştık kapıda o giderken.

Merdivenlerden inerken balkona koştum ardından el sallamak için; göremedim, üzüldüm göremeyince...

Yıllar öncesinden çıkıp gelen yirmi üç yaşım çoktan sokaktaki kalabalığa karışmıştı.

****
Not 1 : Bu yazı Yaşamın Kıyısında'nın son yazısındaki Can Yücel şiirinden esinlenerek yazılmıştır.
Not 2: Yirmi üç yaşımla çok eğlendim, 9 -10 - 17 yaşlarımı da bir ara davet etmeyi düşünüyorum gelirlerse ...

EN GÜZEL HEDİYE

2011-08-22T08:58:00.000+03:00

Kendimi bildim bileli kitap hediye etmeyi ve kitap hediye almayı sevmişimdir.

Her iki durum da heyecan verir bana.

Hediye edilmiş kitabı hediye paketinden açmak, ne olduğuna bakmak; eğer okumayı istediğim bir kitapsa sevinmek çok sevinmek; kitap hediye ettiklerimin de benzer duygular yaşaması çocukluğumdan beri vazgeçilmezim olmuştur.

Sevgili Blog arkadaşım Buğday Tanesi blog ortamında hoş bir etkinlik başlattı geçenlerde, yapılan çekiliş sonucunda herkes birbirine kitap hediye etti. Buğday Tanesi bana ben de Leylak Dalı'na.

İtiraf etmem gerekirse sevgili Leylak Dalı'na kitap seçerken zorlandım.
Okuduğu kitapları kendime referans aldığım birine kitap seçmek zorladı beni.
Bir de kitabı kargoya vermek için gittiğimde görevli kız alıcının adını sorduğunda kendimden çok emin "Leylak Dalı" dedim; kızın " Nasıl yani ?" sorusuyla kendime geldim :))

Cumartesi günü kurye kapıya gelince sevinçten havalara uçtum tabii, gelen kitap okumayı planladığım ama hep ertelediğim Özgürlüğe Kurşun'du.
Daha da güzeli, kitabın yanında üzerinde HAYAT İZLERİM yazan zarif bir çerçeve göndermişti Buğday Tanesi.

Böyle hatırlanmak bana kendimi hem özel hem de iyi hissettirdi.

Ne güzel; blog arkadaşlarımı sanki kırk yıldır tanıyormuşum gibi hissediyorum kendimi. Bu duygudur aslında bana kendimi özel hissettiren...

RÜZGAR GİBİ ...

2011-08-19T00:54:00.004+03:00

- Yaşlanmak yer çekimine yenik düşmekmiş.

- Bir çok şeyi aynı anda yapmak istemek ama sadece birini yapabilmekmiş.

- Vücudundaki her kemiğin ayrı ayrı ağrıması demekmiş.

- Öğlen uykularının artması demekmiş.

- Bastonun üçüncü bacak görevi yapması demekmiş.

- Torunların büyüdüğü zamanları, evlendiklerini, çocuklarını göremeyecek olmanın eksikliğini duymak demekmiş.

- Mızmız olmak, hiç bir şeyi beğenmemek demekmiş.

- Her gün bir avuç dolusu ilaç içmek demekmiş.

- Kulağın ağır işitmesi, gözün daha az görmesi demekmiş.

-Eğer halen gezecek halin varsa belediye otobüslerine ücretsiz binmek demekmiş.

- Gençlerin itibar etmesi, yardımcı olması demekmiş.

-Yaşlanmak çabucak geçip giden gençliğin ardından umutsuzca el sallamak demekmiş ...

***
Ben söylemiyorum bunları, geçen gün apartman komşuları anneme ziyarete geldi de, komşuları ben ağırladım.

Yaş ortalaması seksen olan teyzelerin ortak fikirleri bunlar.

Aklıma Oscar Wilde'ın o ünlü şarkısı geldi : "I know what it is to be young, but you don't know what it is to be old". - Ben gençliğin ne olduğunu biliyorum ama sen yaşlılığın ne olduğunu bilmiyorsun -

Onları dinleyince hüzünlendim ben de, gerçekten bu kadar hızlı mı geçiyor gençlik, rüzgar gibi?

Fotoğraf : Annemin albümünden, annem çocukken ...

KENDİNİ OKUTAN KİTAPLAR

2011-08-16T08:56:00.000+03:00

Bu aralar ödev yapar gibi kitap okuyorum.

Okuduğum bir kitap, bir başka kitabın sayfalarını aralamama neden oluyor.

Bu yaz beni en çok etkileyen kitaplar, Bizans Sultanı, Kinyas ve Kayra, Eva Luna ve İskender oldu.

Kinyas ve Kayra ile yer altı edebiyatıyla tanışmış oldum ki bunun en iyi örneği Bukowski' dir.
Kitaptaki çoğu cümle çok etkiledi beni.
Bu kitap sayesinde bir yandan roman kahramanlarından nefret edip, bir yandan kitabın sonunu merak ediyorsunuz okur olarak.

Tabii daha kitap bitmeden yazarın son romanı AZ'ı aldım, özellikle bekletiyorum zira AZ'ı okumaya cesaretim yok sanırım:)
***
Bizans Sultanı'nı açıkçası bir tarih romanı düşüncesiyle aldım, fakat bambaşka bir kurguyla çıktı karşıma, bayıla bayıla okudum.
Tabii hemen yazarın en çok merak ettiğim Yalnızlık Gittiğin Yoldan Gelir adlı romanını aldım. Bazen aldığım kitapları okumaya kıyamam ben, bu da böyle oldu, sırasını bekliyor.
Yaz bitmeden okunacak ama.
***
İskender'i hemen okumayı düşünmüyordum, fakat alıntı iddialarını kendimce gözlemlemek adına okudum kitabı iyi ki de okumuşum. Sonuç, İskender'e, kurgusuna bayıldım.
Yazarın ondan fazla karakterle başa çıkabilmesine hayran kaldım ve hemen İnci Gibi Dişler'e başladım. Henüz iki kitap arasında benzerlik göremedim.
Kitabın kapağını ve yazarın satış çabalarını beğenmiyorum. Bu "intihal" iddialarının bu çabalarla iligisi olabilir mi? Umarım değildir. Ben affetsem edebiyat affetmez :))
***
İsabel Allende'den gecikmeli de olsa Eva Luna'yı okudum veAllende'nin kalemine yine hayran kaldım. Yeni kitabı "Günlerin Getirdiği" ni son anda almaktan vaz geçtim ama mutlaka alıp okuyacağım.
***
"Hikayeden Çocuk" la Onur Caymaz' la tanıştım. Kendime söz verdim kitaplığımda mutlaka bir Onur Caymaz kitapları köşesi olacak.

***
"İmkansızın Şarkısı" ertelediğim kitaplardan biriydi. Okuyunca en sevdiğim Murakami kitaplarından biri oldu. Murakami'yle ilgili fazla bir şey yazmama gerek yok sanırım:)

Bu kadar kitabı hangi arada okuduğumu düşünebilirsiniz.

Valla ben de bilmiyorum. Kitaplar okutuyorlar kendilerini.
Bir de bildiğim sanırım okumadan nefes alamıyorum ...

NE OKUYOR ACABA?

2011-08-10T10:00:00.000+03:00

Cuma günü oğlumu sinemaya götürdüm.

İzlemek istediği film vizyona yeni girdiğinden midir bilinmez; sinema ve sinemanın bulunduğu alışveriş merkezi çok kalabalıktı. İnsandan da sel olabiliyormuş ve insan konuşmaları birbirine karışınca uğultuya dönüşüyormuş bir kere daha tecrübeyle sabitledim.

Oğlum sinemaya girdikten sonra ben de biraz dolaştım, geri gelip oturdum kalabalık ve uğultu kesilmemişti.

O kalabalığın arasında gözüme bir kadın ilişti.
Kadın büyük bir ciddiyetle kitap okuyordu.

Üzerinde siyah uzun bir elbise vardı. Saçlarını arkadan toplamıştı, yüzündeki makyaj hafifti.

Kadını neden bu kadar inceledim biliyor musunuz?
Kitabını sanki çok tenha bir yerdeymiş ve üniversiteye tez hazırlıyormuş gibi bir ciddiyetle okuyordu.
Elindeki kırmızı tükenmez kalemle iki üç sayfada bir bazı yerlerin altını çiziyordu.

Kendimi bildim bileli umuma açık yerlerde kitap okuyan insanların ne okuduklarını merak ederim.
Kadının kitabını da merak ettim haliyle; fakat kitap masa üzerinde olduğu için ve kadın sürekli sayfaların altını çizdiği için kitabı göremiyordum.

Kadının duruşu, kalabalığa ve sese baş kaldırı gibiydi. " Ben buyum kardeşim: ses, gürültü alışveriş ilgilendirmez beni, kitabımı alırım keyfime bakarım" dercesine.

Bu arada merakım iyice arttı, yani öyle bir hale geldim ki, kitabın adını görebilsem hemen gidip satın alacağım ama yok kadın kitabı bir türlü masadan eline almıyordu.

Derken film bitti, çocuklar sinemadan çıktı, kadının yanına dokuz on yaşlarında bir kız geldi.

O arada benim oğlan da yanıma geldi, anne kız kalktılar ve gititler, ben oğlumla ilgilenirken son şansıımı da kaybetmiştim.
Kitabın adını öğrenemedim :((((

Sonra oğlumla alışveriş merkezinde dolaştık biraz.

Neredeyse yarım saat sonra anne ile kızı da dolaşırlarken gördüm, onlar da hemen çıkmamışlardı demek veeeee kadın kitabı çantasına koymamıştı, kitap elindeydi, kapağı dışa dönüktü bu tesadüf sayesinde kitabın kitabın adını öğrenmiş oldum: " Kirpinin Zerafeti " . . .

SON SARDUNYALAR ...

2011-08-05T09:09:00.000+03:00

Sabah saat 10:00’da kapı çalardı. Mahalleden arkadaşlarım : “Gelmiyor musun biz sokağa indik “ diye beni de çağırırlardı.

Anneme bakardım: “ Git hadi, öğle yemeğine gel ama “derdi.
Kapıdan çıkarken benden dört yaş küçük kardeşim “ Ben de geliceeeeem “ diye peşime takılırdı.

Sabahları bebeklerimizi alırdık. Sabahki oyunumuz “evcilik”ti .
Benim kara saçlı bir bebeğim vardı.Gözüm arkadaşımın sarı saçlı bebeğinde, onun gözü benim kara saçlı bebeğimde. . .

Öğlen olur, yemek vakti çoktan geçer biz “evcilik” oynardık…

. . .
Akşamüzerleri ayrı bir alemdi.

Mahallenin kızları ve oğlanları “yakan top” oynardık. Kızlar, erkeklere karşı.
Kızlar erkeklere savaş açardı oyunun sonunda. Onlar da ne acımasızdılar ama….

Sonra dağılırdık erkekler futbol oynardı. Biz “seksek”.

Nereden çıktı, kimin icadı hala bilmem” lastik” oynardık...
Zıp zıp zıplardık . Kendimize özel lastiklerimiz vardı. Annelerimizden lastik ister dururduk.
Bildiğimiz ‘ don lastiği’ bile önemliydi bizim için o günlerde.
. . . . .
Kış gelince sokak faslı biter mi ?

Kar yağsın diye gökyüzünün gözünün içine bakardık. Biraz kar tutsa yerleri, arabaları, gece yarısı bile sokakta olurduk kartopu oynamak için. O ayazda sokak, sokak dolaşan bozacıdan boza alır içerdik. Kardeşim daha küçük o zamanlar, bozacının sesinden korkar, kaçacak yer arardı.

…..

Dedemin sağlık sorunları nedeniyle, emeklilik dönemlerinde yaşamayı seçtikleri köyde bambaşka çocukluk anılarım yüklüdür benim.

Elmayı, kirazı dalından koparır yerdik.
Hormonlu sebze ve meyvelerle tanışmamıştık henüz.
Bahçesinden maydanoz, taze soğan, taze nane toplardım anneanneme.
Ne zaman taze nane kokusu duysam aramızdan ayrılalı 20 koca yıl geçen, sevgisine doyamadığım anneannemi hatırlamam bundandır.

Körfez bu kadar kirli değildi o zamanlar. Oradaki arkadaşlarımla sandal sefalarımızı unutmam mümkün mü?

Akşam üzerleri yaptığımız voleybol maçları...

Beyaz saçlı tombik dedem maç hakemliği yapardı da taraf da tutmazdı hiç. Sezar’ın hakkı, Sezar’ a derdi.

Ya o yazlık sinemalar?

Kıyısından köşesinden ben de yakalamıştım o yazlık sinemaları.

Ne özenir bezenirdik o sinemalara gitmek için.

Sandalyelerde rahat edemezdim bazen … Şimdi “olsa da rahat edemesem” diyorum.

Çekirdek çitlemeden de film izlemezdik, illa olacaktı elimizde bir külah ay çekirdeği. Havası bir başkaydı yazlık sinemaların.

Bazen aklıma düşer o günler. Unutamadığım, çocukluğum.

Biz aslında, Sezen Aksu’nun o unutulmaz şarkısındaki - Son Sardunyalar- dık ve –büyüdük- .

Hayatın sokaklarında koşmaya başlayınca anlıyor insan, özenle sakladığı güzel çocukluk anılarının insanı hayata karşı dik tuttuğunu.

UYKU KARDEŞİM NEREDESİN?

2011-08-02T10:01:00.000+03:00

Uykunun hayatımdaki hayati önemini oğlum doğduktan sonra daha iyi anladım.

Gece bölünen uykular, emzirme saatleri, daha büyüdüğü zamanlarda hastayken başında sabahlamalar sonunda temel fizyolojik gereksinimlerim içinde benim için uykunun yemek ve su içmekten daha önemli olduğunu fark ettim.

Bu uykusuzluk halleri o kadar devam etti ki yıllar geçtiği, oğlum büyüdüğü halde ben artık eskisi gibi uyuyamaz oldum. Geç yatıp erken kalkmaya alıştım.

Şimdi bu yazıyı neden yazıyorum?

Şehrimizin malum sıcakları başladı.

Gece en düşük sıcaklık 35 derece olunca uyumanın imkanı yok.
Sürekli klima altında da yatılmıyor, pencere, balkon açsan sokağın gürültüsü gecenin bir vakti eve doluyor ve o bir gıdımcık uyku bölünüyor da bölünüyor.

İşte bu yazı uykusuz bir kaç gecenin üst üste gelmesi sonucunda oluştu.

Sonuç olarak; uykularınızın değerini bilin arkadaşlar, çünkü ne para, ne güzellik ürünleri, ne aşk ne tutku; sağlıklı ve mutlu bir yaşam için en gerekli şey uyku ...

Bence tabii :))

GÜVERCİN UÇUVERDİ

2011-07-28T09:10:00.001+03:00

Epeydir yazmak istiyorum fırsat bulamamıştım, penceremizin pervazında başlayan Kararsız güvercin maceramız hüsranla sonuçlandı !!!
Zaten ben bu yaşıma kadar temmuz ayında anne olan güvercin ya da kumru falan görmediğimden çok da umudum yoktu.

Zavallı güvercin de yumurtaların üzerine oturdu oturdu ve sonunda acı gerçeği anladı, anne olamayacaktı !!!

Bir sabah uyandığımızda oğlumla pencere pervazında fotoğrafta gördüğünüz boş yumurtaları bulduk.

Oysa yavruları çok merak ediyorduk, hevesimiz kursağımızda kaldı :(

Neyse gelecek bahara saklayalım hevesimizi bu mevsim de böyle geçti, bizim kararsız güvercin, sessiz sedasız ardında bıraktığı yumurtalarıyla uçuverdi !!!

MEYVELER VE İNSANLAR

2011-07-22T22:07:00.001+03:00

Çocukken icat ettiğim oyunlarım vardı benim.

Kendi kendime oynar bazen de arkadaşlarımla paylaşırdım.

Bunlardan biri de " Meyveler ve insanlar" dı.

Bazı meyveleri karakter olarak insanlara benzetirdim.

Misal, kiraz ve vişne ikiz kız kardeştiler ama karakterleri farklıydı.
Kiraz naif, iyi huylu bir kızdı ve fakat vişne sanki daha şımarık, aksi ve bencildi.
İkisi de sıfır beden, zayıf kızlardı.

İnciri oldum olası, tatlı şeker gibi bir yaşlı nineye benzetirdim.
Hani gelsin diye dört gözle beklenir de, geldiğinde çantasından çocuklara türlü türlü hediyeler çıkaran aile büyüğü yaşlı teyzeler var ya öyle işte.

Limon, çok yaşamış, görmüş geçirmiş ama ekşi yüzlü büyükbabaydı. Aslında çocukları çok seven ama sevdiğini belli etmeyen huysuz ihtiyar !!

Narın cinsiyeti yoktu. Erkek de olabilirdi, kadın da. Gittiği yere bereket götüren bir aile büyüğü gibiydi.

Kavun ve karpuz da kardeştiler hiç anlaşamazlardı, pek de sevmezlerdi birbirlerini . O kadar şişkoydular ki, gittikleri hiç bir yere sığmazlardı.

Dut ve çilek ailenin nazlı kızlarıydılar.
Dutun yükseklerde olmak gibi bir tutkusu vardı, oysa çileğin ayakları yere sağlam basmalıydı.
Çilek mis gibi kokusuyla duttan bir gıdım daha dikkat çekerdi.

Muz ailenin çapkın oğlu, şeftali uçarı kızıydı. Elma dört mevsim ara bulucuydu.

İşte böyle; bu gün pazarda ilk incirleri gördüm.
Her hafta kiraz aldığım pazarcı çocuk " ablacım haftaya kiraz bulamazsın vişne zamanı geliyor al bu kirazları " deyince bu çocukluk oyunum aklıma geldi .

Kirazları aldım. Pazarcı çocuk sabah ilk siftahını aldığım kirazlarla yaptı.
Ben de ikiz kız kardeşlerin, naif ve iyi huylu olanıyla gülümseyerek başka tezgahlara doğru pazarın içinde uzaklaştım.

BÖĞÜRTLENDEN ÖĞRENDİKLERİM

2011-07-19T09:56:00.000+03:00

Bilmezdim ben böyle şeyleri, hatta genç kızken sıkılır, " ince iş" derdim.

İlgimi de çekmezdi açıkçası , amaaaa yıllar geçip de yaşım belli bir seviyeye gelince yapımını merak eder oldum, bir de heves geldi üzerime sormayın gitsin ...

Şimdi elime geçen her meyveyle deniyorum.

Reçel yapmaktan söz ediyorum.

Bahçemdeki böğürtlenlerle başladım işe; internetten tarifine baktım, denedim güzel oldu.

Evdeki mutfak kraliçesi de beğendi ya, gam yok artık bana:)

Hem oğlum da kahvaltıda annesinin reçellerini yiyor, organik, hormonsuz meyvelerden, katkısız ev yapımı reçel.

Tarifini vereyim mi?
Vermeyeyim zaten siz daha güzelini yapıyorsunuzdur. Hatta değişik reçel tarifleriniz varsa alabilirim de...

Sırada, vişne, kayısı, incir ve kara erik var. Yapmasına yaparım da kilo almaktır tek korkum !!!

Eee bu yazıyı neden yazdın diye sorabilirsiniz?

Kırk yaşımdan sonra bahçemdeki böğürtlenler bana reçel yapmayı öğrettiler de ondan.

Kıssadan hisse; öğrenmenin yaşı yok ve bazen bir meyve bile size çok şey öğretebilir anlık mutluluklar yaşatabilir :)))

BÜTÜN ASKERLER HEP ÖLÜR MÜ ANNE ?

2011-07-15T19:43:00.001+03:00

UZUN BİR YAZI BU; YÜREKLERE KOR DÜŞTÜĞÜ BİR ANDA DÖRT YIL ÖNCE YAZMIŞIM, YILLAR SONRA DEĞİŞEN HİÇ BİR ŞEY YOK;
HAVA KURŞUN GİBİ AĞIR HÂLÂ !!!!

* * * *
1974.

İlkokulun birinci sınıfından, ikinci sınıfa geçtiğim yılın yazı.
Haziran sonu temmuz başları .
Hatırı sayılır bir sıcak yaşanıyor İstanbul’ da çocuğum ya belki de bana öyle geliyor.

Sabah, öğleden sonra ve akşam üzerleri, sürekli sokakta oynama günlerim.

En büyük keyfim; sokakta oynarken, akşam saat altı buçuk, yedi civarı babamın alt sokaktan köşeyi dönüşünü beklemek.

Kızlar babalarına düşkündür ya birinci neden bu, ikinci ve o zamanlar için bana göre önemli sayılabilecek neden; okumayı yeni sökmüş bir çocuk olarak babamın her akşam olmasa da, en azından gün aşırı eve dönüşlerinde getireceği kitapları beklemek.
. . .

Birkaç akşamdır babam yok ortalarda !!!!
Bekliyorum …
. . .

Gelmiyor.

Anneme soruyorum: -“Anne babam nerede? Neden gelmiyor?” diye.
- “ Bekleme yavrum baban bu gece de gelmeyecek “ diye yanıtlıyor beni.

Böylece neredeyse bir ay geçiyor, aslında bana göre geçmek bilmiyor. Üzülüyorum, merak ediyorum, kalbimin yerinde her an uçmaya hazır bir kuş varmış gibi kıpır kıpır babamı bekliyorum.

Geceleri yatağımda babamı düşünüyorum, anneme bakıyorum, annemde bir telaş, komşularımızda da bir telaş, korkuyorum.
Mahalledeki arkadaşlarımın babaları eve geliyor ama benim babam yok!!

-“ Anne neden arkadaşlarımın babaları akşamları evlerine geliyor da benimki gelmiyor bir şey mi oldu babama?”

- “ Baban görevli kızım, ortalık karışık, uzun bir süre gelmeyecek” diyor.
- “ Ya babama bir şey olursa anne, ne yaparım o zaman?”
- “ Olmaz kızım, merak etme diyor”.

Bu konuşma hemen her gün annemle aramızda tekrar ediliyor.
Ben bıkmadan soruyorum, annem sabırla yanıtlıyor.
Sözde rahat görünmeye çalışıyor annem, rahat değil, gergin üstelik, çocuklar hissederler böyle şeyleri anlamaz mıyım?

Birkaç gün sonra tarihi Kıbrıs Çıkartması gerçekleşiyor. O dönemler binbaşı rütbesinde olan deniz subayı babam, daha uzunca bir süre eve dönemiyor.

Eve döndüğü gün, babama sarıldığım gün. . . . büyüdüğümü hissediyorum.
. . .

1979. Orta ikinci sınıftayım.
Aylardan kasım. Gece yarısını çoktan geçmiş saatler. Sabaha karşı. Uykuda herkes.
Şiddetli bir patlamayla uyanıyoruz. Patlama sesine cam kırıklarının sesi karışıyor.
Dışarıya bakıyoruz, gök yüzü kıpkırmızı,

Kadıköy yanıyor sanki.
“Babacım ne oluyor?” diye o korkuyla iki kardeş annemizle babamızın yanına koşuyoruz..
Kardeşim “ baba beni kurtar” diye ağlıyor. Ne olduğunu anlayamıyoruz. Ortalık mahşer yeri gibi.

İlk şoku atlattıktan sonra Üsküdar açıklarında iki geminin çarpıştığını öğreniyoruz. Petrol yüklü Romen bandıralı gemi alev topuna dönüşüyor.

O dönemde İstanbul’da yaşayanların şimdi bile hatırladıkları “ İndependenta” adlı gemi gözümüzün önünde alev alev yanıyor. ” Babam yanımızda ya bize bir şey olmaz “ diyor kardeşim. Varlığı güven veriyor bize...

. . . 1984.

Geçtiğimiz günlerde yaşanan üniversite sınavı telaşı var evimizde. Sınav iki aşamalı o dönemlerde. İlki bitmiş, kazanmışım, ikinci sınava gireceğim. Gerginiz ailecek. Tercih yapmak gerekli ( O zamanlar tercihimizi sınava girmeden yapıyorduk ).
-“İstanbul dışı tercih yapma istersen kızım” diyor babam.
Kavak yelleri benim de başımda esiyor ya o zamanlar, dinler miyim hiç ? Yapıyorum İstanbul dışı tercihlerimi, sıralıyorum bir güzel...
Sonuçlar açıklanıyor. Kazandığımız yerler belli oluyor.

Benimki İstanbul dışı!!

Sesini çıkartmıyor babam.
-”Tercih senin kızım, hayırlı olsun “ diyor.
Babamla düşüyoruz yollara. İlk kez ayrılacağım ailemden.
Olsun, yanımda babam var.

Kaydımı yaptırıyoruz birlikte, eksiklerimi alıyoruz. Yerleştiriyor beni ve dönüyor İstanbul’a.
Kapıdan içeri girer girmez anneme sarılıp: -“ Kızımı oralarda bıraktım ben” diye ağladığını yıllar sonra bir sohbet sırasında tesadüfen öğreniyorum annemden.

. . .

Hayatımın her döneminde babama ihtiyaç duydum ben. Altı yaşımda, on altı yaşamda, kırk yaşımda, değişmedi hiç.
. . .

2007

Aylardan Haziran. Karmakarışık ülkemin güney doğusu. Ne olacağı da belli değil. Haberleri izliyorum. Çatışmada bir “binbaşı, bir “ albay”, bir er şehit düşmüş yine. Bir sürü ocak sönmüş tanımadığımız bilmediğimiz. Sönmüş ama Güneydoğu’da da, yüreklerde de yangınlar bitmiyor. Babasız kalmış çocuklar, evlatsız kalmış babalar. Babalar günü yaklaşıyor üstelik...

. . .

Gözlerim doluyor. Göz yaşlarıma engel olamıyorum.

Küçük bir kız çocuğu geliyor gözlerimin önüne, altı yaşında , ilk okula yeni başlamış.

Meraklı, çocuk gözleriyle annesine : - “ Anne arkadaşlarımın babaları eve geldi, benim babam nerede, yoksa babama bir şey mi oldu”? diyen…

Çocuktur anlamaz dediğimiz ama her şeyi fark eden bir “can”ım var henüz 4 yaşında olan. Televizyondaki haberlerden etkilenerek yıllar önce anneme sorduğum sorunun daha da karmaşığını, annesine çocuk aklıyla soran: “ Bütün askerler hep ölür mü anne” ?

BİR GÜN DAHA YAŞANDI VE BİTTİ KÜÇÜK SEVİNÇLERİ VE KEDERLERİYLE ...

2011-07-13T22:29:00.001+03:00

*** " Gün Bitimi
Yeryüzü ile vedalaşmak üzereyken
güneş,
sona erer
gün boyu bulutlarla ittifak eden dağların
mutluluğu ... "

*** Yener Yaman

İYİ Kİ DOĞDUN

2011-07-10T00:15:00.000+03:00

Yazdıklarımı ne zaman okursun, ya da okur musun ? Bilmiyorum...

Söz uçar yazı kalır derler ya, sana kendimden iz bırakmak için yazıyorum.

Yok, öyle çok klasik şeyler yazmayacağım bu sefer sana, seni ne kadar çok sevdiğimi uzun uzun anlatmayacağım, gerek de yok; çünkü sevgimin büyüklüğüni biliyorsun.

Sen; kırk yıllık hayatıma sığdırabildiğim en güzel ve en anlamlı şeysin.

Sen; gelmeden yıllar önce gördüğüm rüyamda anneannem tarafından kucağıma verilen beyazlar içindeki bebeğimsin.

Zaman hızla geçiyor, şimdi değil ama bir gün sen de bunu fark edeceksin.

Sadece zamanın hızlı geçişini değil, hayatın acımasızlığını da fark edeceksin.

Dilerim yüzün hep güler, hep mutlu, huzurlu ve sağlıklı olursun ve ben şimdi büyümene tanık olduğum gibi gelecekte hep yanında olurum.

Bu gün senin doğum günün, iyi ki doğdun,.

İyi ki girdin hayatıma bebeğim; doğum günün kutlu olsun....

SENDEN VAZGEÇEMEDİM ...

2011-07-06T09:18:00.000+03:00

Seninle ilk tanışmamızı hatırlıyor musun?

Ben hiç unutmadım biliyor musun?
15 ya da 16 yaşımda olmalıydım.

Gençtim, kanımın deli aktığı zamanlardaydım.
Gizli gizli buluşurduk seninle .

Nasıl da heyecanlanırdık, yakalanma korkusuyla.
Şimdi düşünüyorum da, bir araya geldiğimizde seni bilemem ama ben, çok çok mutlu olurdum.

Günlerden bir gün, anneme yakalanmıştık.
O zaman, oturduğumuz evimizin arka balkonundaydık seninle.
Ne ara girmiş annem içeriye fark edemedik.

Çok kızmıştı annem ikimizi bir arada görünce ; - “ Hayır, izin vermiyorum “ demişti sert bir dille. “ Bununla ilgili asla tavizim yok bilesin; bir daha ikinizi bir arada kesinlikle görmek istemiyorum” diye eklemişti, bağırmaya yakın bir ses tonuyla.

Uzun bir süre de takip etti ikimizi, bir araya geliyor muyuz diye, hatta tüm komşuları bile uyarmıştı seninle görüşmemize engel olmak için.

Üniversite yıllarımız, özgürlüğümüz olmuştu. Hiç kimseseninle gizli saklı görüştüğümüzü bilmedi.
Bazen sabahlara kadar ders çalıştık, bazen hovardalık yaptık birlikte. İşte o üniversite yıllarından sonra, artık hiç kopamadık. Öyle güçlü bir bağdı ki aramızdaki, istesek de kopamazdık.

Bir gün çok kızmıştım sana. Senle olan ilişkimi bitirmeye ilk kararı o gün vermiştim.
Senin yüzünden hastalanmıştım çünkü.
Uzun süre görmek istememiştim seni. Oysa o kadar alışmıştım ki sana ne yazık ki o “ Uzun Süre” ye çok fazla dayanamadım.

Düşünüyorum da, sen aslında hiç dost olmadın bana.
Dost gibi görünenlerdendin.
Ben seni kendimce dost bildim, iyi günümde de, kötü günümde de sana sarıldım.

Sen ne yaptın?
Sinsice kullandın iyi niyetimi.
Şimdi yolun yarısını çoktan geride bıraktığım yaşlarımdayım.
Bakalım sürem ne zaman dolacak?

Geçenlerde, doktora gittim kontrole.

Uzun uzun muayene etti beni doktorum.
Sonra yüzüme soran gözlerle ve üzgün bir ifadeyle bakarak : -“ Bu kadar ne yaptın ciğerlerine ?” dedi.
Seni çıkarttım cebimden, masanın üzerine koydum, - “ Ben değil doktor, o yaptı “ dedim.
Sen, bana masanın üzerinden, doktora belli etmeden gülümsüyordun.

Ömrümü kısalttın, ciğerlerimi kararttın ama senden vazgeçemedim!!!

BLOG ” NOT ” : Bu yazı her günkü yürüyüş yolumda rastladığım, düzgün giyimli, 15 - 16 yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim bir delikanlıyı, kaçamak hareketlerle sigarasını yakıp, keyifle içerken gördükten sonra yazıldı.

SÜNNET VE PİPİ SORUNSALI

2011-07-01T09:10:00.000+03:00

Bu yaz oğlumuzu sünnet ettirecektik, azimli ve kararlıydık, hatta giysilerinden provasını bile yapmıştık.

Aslında biz bu sünnet konusunu oğlanın bebekliğinden beri düşünüyorduk. Dokuz aylıkken başka bir konuda minik bir operasyon geçirdiğinden, bu süreçte bir de sünnet ettirmeye kıyamadık, büyümesini bekledik, keşke beklemesydik !!

Neyse, okullar kapanır kapanmaz sünnetini yaptırıp, temmuz sonuna doğru da aile arasında mütevazı bir düğün planlıyorduk. Bu amaçla bebekken ameliyatını yapan çocuk cerrahı doktorumuza götürdük.

Doktor, biraz incelemeden sonra -" Yok ben bu abiyi sünnet edemem, derisi çok ince, iyileşmesi uzun sürer ve sünnet sonrası canı yanar" demesin mi ?

Ben tabii şaşırarak, - " Nasıl yani bu çocuk hiç mi sünnet olamayacak doktor bey? " dedim.

Doktorumuz ufak bir tedavi önerdi, iki ay sonra kontrol edeceğini söyledi, biz de hevesimiz kursağımızda kalarak eve döndük.

Bakalım iki ay sonra durum ne olacak? Tabii onun durumu çok daha önemli.

Eve gelirken eşimle konuştuk da keşke bebekken olsaydı sünnet .

Ne bileyim daha önce erkek çocuk annesi olmadım ki, işte annelikle ilgili bir tecrübe daha, hiç bir şey yaşamadan anlaşılmıyor ... bekleyelim, görelim.

BEKLENMEYEN MİSAFİR

2011-06-27T11:17:00.000+03:00

Sıradan bir hafta sonuydu ve ailecek hafta sonları kaçtığımız kır evimizdeydik.

Baba oğul dışarı çıkıp dolaşmak istediler, bu benim de işime geldi çünkü gelir gelmez evde küçük çaplı temizlik operasyonuna girişmiştim:)

Yarım saat geçti geçmedi bizimkiler eve döndüler.
Oğlum sevinç çığlıkları içindeydi, - "Anne koş koş bak ne bulduk" diye bağırıyordu.
Yolda yavru kedi veya köpek bulduklarını düşündüm önce; yanılmışım !!!!!!!!!!!!!!!!!

Getirdikleri, ağaç dallarından birinde buldukları bir b u k a l e m u n du !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Oğlumun hayvan sevgisi nedeniyle bilumum evcil hayvanı beslemeye alışkın bir aile olarak, kendimizi aşarak doğaya açılıp eve bukalemun da sokmayı başarmıştık en sonunda !!!!!

Bukalemuncuk evin içinde onbeş yirmi dakika kadar kaldı. Nereye koyduysak renkten renge girdi; ben de bizimkilerin ellerinden kaçacak da bulamayacağız diye renkten renge girdim.

Sonunda zavallı hayvanı doğaya bıraktılar.

Hafta sonu bitip de eve dönerken arabaya binmek üzereyken dalların üzerinde yavru baykuş gördük.
( Baykuş görmek uğursuzluk derler ya inanmayın yalan; özellikle yavruları çok şeker oluyor ).

Babamız - " Aaa bakın baykuş " diyecek oldu; onu susturdum; bir de baykuşu alıp eve sokmayalım diye, o kadarına henüz cesaretim yok da :)))

EVDEKİ BEN

2011-06-23T19:20:00.000+03:00

- Her an kıpır kıpır ve bir şeylerin peşinden koşan,

- Evde asla başında bandana olmadan yaşayamayan,

- Çok özel bir görevmiş gibi illa ki her akşam farklı bir yemek pişirme gayretinde olup; bu nedenle mutfaktan çıkamayan,

- Gece uyumak bilmeyen ama sabah horozları şaşırtacak kadar erken kalkan,

- Evde o kadar işin arasında illa ki çay, yeşil çay veya kahve eşliğinde iki sayfa da olsa kitabını okuyan,

- Ütüden nefret eden ve neredeyse ütü yaparken ağlamaklı olan ( bu durum yazın daha çok ortaya çıkıyor, malum bu şehir çok sıcak ) !!

- Ev işlerinin bitmemesinden bıkmış durumda olan, bu konuda önerisi olan varsa dinlemeye hazır,

bir garip benim işte ....

KARARSIZ ...

2011-06-20T07:43:00.000+03:00

Kararsız biriyimdir ben.

Öyle kolay karar veremem.

Zaman içinde bu durumu azıcık aşsam da yine de kararsız kaldığım konular ağır basar.

Bir kaç zamandır salondaki pencere içine yuva yapmak isteyen bir güvercin ailesi var.

Birkaç haftadır her sabah onların sesi eşliğinde oğlumu okula hazırlıyordum.

Bu güvercin ailesi önce yuva yapma konusunda bir türlü karar veremedi.

Geldiler pencere pervazına kondular, oturdular , sonra uçtular.

Güvercinlerin cinsiyetini tam anlayamadığımdan yanındaki eşi mi, yoksa en yakın arkadaşı falan mı bilemedim. Bir kaç gün böyle gezdiler. Mübarekler yuva yapmak değil emlakçıda ev geziyorlar sanki.

Neyse bizim pencere içini beğendiler ve yuvayı çalı çırpı koyarak yaptılar ve fakat bu sefer de ortada yumurta yok !!!!

Güvercinler her sabah bizim pencere pervazına gelip oynaşıyorlar; belli bir icraatleri yok ama ...

Dişi güvercin kendini naza mı çekiyor, karar mı veremiyor bilmiyorum artık ?

Bunları böyle gördükçe demek ki kararsızlık insana özgü değilmiş, kuşların da kararsızı olabiliyormuş diye düşündüm !!!

Bir de hanımefendi o kadar hassas ki fotoğraf çekmeme izin vermiyor. Güç bela bu gördüğünüz fotoğrafları çektim.

Benim bildiğim bunlar baharda yavrularlar yaz geldi geçiyor bizimkilerde hiç bir şey yok :))

Bence çocuklarının babasını tanımaya çalışıyor, iyi de karar versin artık mevsim değişecek neredeyse !!!

Not : Bu yazıyı yazdıktan birkaç gün sonra güvercinin arka arkaya iki yumurtasını buldum pencere içinde; şimdi de kuluçkada kendileri, ailecek nefesimizi tuttuk, bekliyoruz yavruların gelmesini :)

KUNG FU PANDA, ÇOCUKTA ÖZGÜVEN, BİZANS SULTANI

2011-06-15T16:55:00.001+03:00

Uzun zamandır izlemek istediğimiz Kung Fu Panda adlı filme gittik oğlumla bu gün.
Bilet aldığımız sırada oğlum; - " Bu filmi yalnız izlemek istiyorum, sanırım o kadar büyüdüm anne ". dedi.

Bu hoşuma gitti tabii, her ne kadar bu animasyon filmi izleme fırsatını kaçırsam da önemli olan onun kendine yetebilmesiydi benim için.

Böylelikle oğlumla aramızda yeni bir dönem başladı.
Onunla üç yaşından beri sinema ve tiyatroya giden ben; artık oğluma sinemada eşlik etmeyebilirdim.

Büyümelerini ve kendilerine güven duymalarını görmek özel bir duygu. ( Benim gibi koruyucu ve kontrol delisi - hatta ben izninizle KONTROL DELİSİ yerine MANYAK falan demek istiyorum kendime- bir anne için inanın çok takdire şayan bir durum bu:)).

Biliyorum, ne kadar rahat davranırsam çocuğun öz güveni o kadar çok gelişir; ama tuhaf bir duygu bu annelik; yaşı kaç olursa olsun bir anne çocuğu ile birlikte büyüyor bence.

Neyse, onu sinemada bıraktıktan sonra en sevdiğim şeyi yapıp; Remzi Kitap Evi'ne girdim.

Kitaplar arasında bir süre kaybolduktan sonra uzun zamandır okumak istediğim Selçuk Altun'un Bizans Sultanı'nı aldım.

Oğlumu beklerken okumaya başladım, oğlum sinemadan çıktığında ben 50. sayfaya gelmiştim. Bizans Sultanı'na bayıldım. Okumayanlara tavsiye ederim.

Aslında dün gece Eva Luna'ya başlamıştım ama İsabel Allende'ciğim sever beni bu kadar beklemiş; bir kitap arası daha bekleyebilir herhalde .

YAZ YAĞMURU, AŞK VE ANTALYA

2011-06-13T21:20:00.000+03:00

Akşam üzeri tam da bilgisayarın başına oturmuş yeni bir yazı yazıyordum.

Yazın geç de olsa gelişinden, okulların tatile girişinden, havaların sıcaklığından, oğlumla ana oğul tatilde yapacağımız deliliklerden, çiçeklerden, böceklerden söz edecektim ki gök gürültüsü ve şimşek eşliğinde yağmur başladı.

Haziran'da değil de Kasım ayındaymışız gibi.

Yakıştı o deli dolu yağmur Antalya'ya; gerçekten deli deli yağdı, sonra yavaşladı ve b i t t i.

Yağmur dindiğinde aklımda çok eskilerden kalma aşka dair bir söz vardı; kimbilir kimden, nereden duymuşum : Gençlik aşkları yaz yağmuru gibidir; önce göz gözü görmeyinceye kadar yağar, derken yavaşlar sonra durur. Geriye kalan sadece ıslanmamızdır; o da bir süre sonra kurur ...

İşte fotoğraflar, haziranda yağmur ve yağmurla ıslanan Antalya...

Kaçıyorum, kitabımla başbaşa akşam keyfi yapmaya ...

ZAMANINI BEKLEYEN KİTAPLAR

2011-06-13T09:58:00.002+03:00

Sizde de olur mu?

Gittiğiniz her kitap evi veya sahaftan aldığınız kitapları okumak için beklemeye aldığınız zamanlar yaşar mısınız?

Ben bunu çok yaşıyorum son zamanlarda.
İlla ki kitap satın alıyor, sonra da okumak için erteliyorum.

Her kitabın ayrı bir okunma zamanı var bence. O zaman gelince kitap bir biçimde okurla buluşup kendini okutuyor sanki.

Geçenlerde kitaplığımı düzenlediğimde okunmak için sırasını bekleyen bir sürü kitap gördüm ve kararlıyım bu yaz okunacak bu kitaplar !!!

Kitap almaya devam edeceğim elbette. Onları da sıraya koyacağım ve zamanlarını bekleyecekler :))

* * * *

Blognot: Bu yazıyı yazmadan önce " Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında" yı ve
Mutluluk'u okudum bile.

Sonuç mu ? Murakami artık iyiden iyiye benim yazarım oldu. O kısa ve sıcak romana bayıldım ...

Mutluluk'u yıllar önce okumamış olmama kızdım . Filmini ısrarla izlememekte direniyorum; çünkü okuduğum kitapların filmlerini çok beğenmiyorum nedense . Filmi izleyenler düşüncelerini benimle paylaşırlarsa sevinirim.

İTİRAF EDİYORUM !!

2011-06-08T22:55:00.000+03:00

Evet artık gerçekten itiraf etmem gerek; saklamamın da bir anlamı yok !

Zaten kendimle ilgili hiç bir şeyi saklama taraftarı olmadım bu güne kadar.

Blog arkadaşlarım bana çok yakın olduklarından hiç bir sakıncası yok bence bu itirafın !!!!

Ben; bir kaç gün öncesine kadar zeytinyağlı yaprak sarması pişirmeyi bilmiyordum arkadaşlar !!!!

Düşünsenize, oğlum büyüyüp okumak için başka şehire gittiğinde ya da askerdeyken - "Ahh ahhh annemin dolması mükemmeldir olsa da yesem " falan diyemeyecekti yani :))

Bu kadar mutfak işleriyle haşır neşir olan ben, dolma yapmayı bilmiyordum.

- " Bilmemek ayıp değil; öğrenmemek ayıptır kızım öğrensene, cık cık kaç yaşında koca kadınsın. " diyen anneciğim sayesinde geçen gün ilk dolmamı yaptım !!!

Gördüğünüz fotoğraflar ilk zeytinyağlı yaprak sarma maceramdır.

Evdekiler çok güzel olduğunu söyleseler de anneme göre ( kendisi master şef kıvamındadır :))
bazı eksiklerim varmış :

1- Dolma içini hazırlarken pirinci bir bardak suyla pişirmişim, su daha az olacakmış; annem : -" Kızım pilav yapsaydın istersen, dolma içine o kadar su konmaz ki !! dedi .

2- Dolmayı pişirirken de ( düdüklüde pişirmiştim ) suyunu daha az koymam gerekiyormuş.
Ama tadı güzelmiş. "Master Şef" beğendiğine göre sorun yok demektir:))

Neyse demek ki olabiliyormuş, şimdi sırada lahana sarması var ama lahana kış sebzesi olduğundan ben de kışın koşuşturma içinde olduğumdan zaman bulur muyum?

Bu da soru mu şimdi istesem bulurum aslında, benim derdim sabırla :))

Bence bu tür yemekleri pişirebilmek için zaman bulmaktan öte sabırlı olmak gerekiyor ...

LOĞUSA HANIM

2011-06-06T07:54:00.001+03:00

Fotoğrafta gördüğünüz anne kedi mahallemizin bu bahar ilk anne olan kedilerinden Loğusa Hanım.

Kendisi kedi olarak taşıdığı yüce annelik duygusuyla bütün mahallenin takdirini kazanmış; doğar doğmaz bebeğini çöp tenekesine atabilen bazı insan cinslerine örnek gösterilebilecek bir kedidir.

İlk kez anne olduğundan, yavrusunu aşırı koruma eğilimine girmiş olup; yavrusuna düşkünlüğünden duygulanan mahalleliye : " N'oluyo kardeş ne bakıyosunuz bebeğimi emziriyorum burada, bundan daha doğal ne olabilir ki ?" edasıyla bakmaktadır.

Loğusa Hanım, duygularımızı değiştirmiştir.
Mahalle sakinleri olarak hepimiz onun yavrusuna düşkünlüğü karşısında hani utanmasak neredeyse önünde saygıyla eğileceğiz :)

Bu fotoğrafları çektikten sonra gözlerim öyle bir dolmuş ki, oğlum bile
" Ağlayasın geldi di mi anne benim gibi " dedi.

Çocuk haklıydı ağlayasım geldi çünkü oğlum doğdunda hastaneden eve geldikten sonra ilk bir iki ay ben de aynen Loğusa Hanım gibiydim, oğluma yaklaşana sinir oluyordum :))
Çocuk benimdi kimse kucağına falan alamazdı işte o kadar !
Sonra sonra normale döndüm ...

Şimdi el birliği ile bütün mahalle Loğusa Hanım ve yavrusunu besliyoruz.

Bir kaç gündür asli görevimiz budur :)))

Hatta bu durum görevden çok sorumluluk haline gelmiştir !!! :)))

SEMİZ OTLU BULGUR PİLAVI

2011-06-01T16:38:00.000+03:00

Bahar gelince "ot" yemeklerine dayanamıyorum ben.
Bulduğum otları da bir şekilde yemeğe dönüştürüyorum kendimce.

Bulgur pilavını değişik otlarla pişirmeyi denediniz mi?

Geçenlerde bir arkadaşımda ebe gümeçli bulgur pilavı yedim çok beğendim fakat pazarda o kadar aramama rağmen ebe gümeci bulamadım, karşıma semiz otu çıkınca ben de " nasıl olsa her ikisi de ottur bunla da olur " mantığıyla semizotuyla denemeye karar verdim.

Sonuç başarılı oldu :)

İşte semiz otlu bulgur pilavının tarifi :

Malzemeler :
1 tane kuru soğan ( taze de olabilir o zaman iki ya da 3 tane )
1 su bardağı pilavlık bulgur
2 adet domates
1 yemek kaşığı salça
Yarım demetten biraz daha az doğranmış semizotu
1 su bardağı kaynar su
Arzuya göre 1 - 2 adet sivri biber de konabilir .
1 -2 yemek kaşığı sıvı yağ

Yapılışı :
Tencereye Sırayla yağ, soğan, domates, salça ve semizotunu ekleyip
azıcık pişirdim sonra kaynar su ekleyip içine bulgurları da bıraktım,
hepsi kendi kendilerine piştiler.
Bu kadar da basit yani :)
Bu tarif çekirdek ailemize göre; daha kalabalık ailelere bu miktarlar yetmeyebilir.
Denemek isteyenlere afiyet olsun:))

HAYAT SİLGİSİ Mİ, HAYAT BİLGİSİ Mİ?

2011-05-30T11:56:00.000+03:00

Zaman tüm hızı ve ihtişamıyla akıp giderken, farkında olmadan aklımda da kalbimde de değişikliğe neden oluyor .

Yaş almak mı, yaşlanmak mı ? Adını koyamadığım bir durum bu !!

Hayatıma bir şekilde giren insanları eğrisiyle, doğrusuyla kabul eden ve kazanmaya çalışan ben; bir süredir insan silmeye başladım farkında olmadan.

Bana acı veren, üzen, canımı cidden acıtan insanları benden de öte aklım silmeye başladı.

Bu insanların varlığının ya farkında olmuyorum ya da varlıklarını önemsemiyorum artık.

Aslında bunu yapan beynim.

Geri dönüşüm kutusu gibi bir durum bu. Beynim bu insanları gerçekten önemsemiyor.Çok yakınımda olsalar bile görmüyorum onları, dikkate almıyorum yaptıklarını, söylediklerini.

Peki ben bu durumdan memnun muyum?

Aslını ararsanız memnunum, gereksiz insanları hayatımdan silerken ruhumun pencerelerinden dolan temiz havayla sarhoş olmaya başladım çünkü, haaa bir de hafiflemiş hissediyorum kendimi. Hani, dokuz on kilo verir de insan kendini hafiflemiş ve iyi hisseder ya öyle!!

Ben beynimin bu hallerine HAYAT SİLGİSİ diyorum.

Kendime şu soruyu da sormadan duramıyorum bu durumda : HAYAT SİLGİSİ ' nikullanmaya başlama nedenim yılların bana kazandırdığı HAYAT BİLGİSİ olabilir mi?

TESADÜFLER ÜLKESİ

2011-05-27T09:53:00.000+03:00

Tesadüfen yaşıyoruz " Yalnız ve güzel ülkemde" tesadüfen !!

Bir sabah işe giderken başımıza saksı düşebilir, araba çarpabilir hatta aracımızın içindeyken bomba bile patlayabilir.

Hayallerimiz yarım kalabilir, hayatımız yarım kalabilir !!

Tesadüfler ülkesi burası çünkü.

Geriye teselli kalır, ağıt kalır, hüzün kalır.

Akıl balık hafızasına eş değer olduğundan her şey bir süre sonra unutulur.

Sonra bir bomba, bir patlama ya da bir kaza daha...

Diyorum ya tesadüfler ülkesi burası.

Acıyı kanıksamış, yaşam biçimi haline getirmiş insanların ülkesi ...

Fotoğraf : http://www.deviantart.com/

BLOGUMUN DOĞUM GÜNÜ

2011-05-25T11:07:00.000+03:00

Sevgili blogum üç yaşını doldurmuş, büyüyor, büyüdükçe beni de büyütüyor.

Blog dostlarımla ve yazdıklarımla çoğalıyor, büyüyorum.

Fazla söze gerek yok ki bu durumda.

Blogumu seviyorum, yazmayı seviyorum, blog dostlarımı, arkadaşlarımı seviyorum.

Daha başka ne ister ki bir insan?

ERKEK ÇOCUK ANNESİ OLMAK

2011-05-22T22:34:00.002+03:00

Uzun zamandır yazmak istediğim bir yazıydı.
Erkek çocuk annesi olmak kız çocuk annesi olmaktan daha farklıymış yaşadıkça anlıyorum.

Bu yazıyı yazmayı belki bir yıldır erteliyorum; geçen cuma oğlum en sevdiği arkadaşlarınla kovalamaca oynarken çocuklar birbirlerine çarpınca, birinin burnundan kan gelmesi diğerinin kafasının sarsılması sonucu savaştan çıkmışa döndüklerinde yazmaya karar verdim.

Erkek çocuk annesi olmak ;

1- Sürekli uyanık ve dikkatli olmak demektir,
2- Ders çalışma ve kitap okuma konusunda sinirleri alınmış gibi davranmak demektir,
3- Oğlunuz büyürken anlatacağınız masallara dikkat etmeniz gerekir onlara asla Pamuk Prenses ve Yedi cüceler; Rapunzel gibi masallar anlatamazsınız,
4- Spider Man, Ben 10, Bakugan, Cille gibi kahramanlarla aranızı hoş tutmak demektir. Haa bunların oyunlarını da bilmelisiniz.Çünkü erkek çocuklar kızlar gibi eline bebek alıp; evcilik, komşuculuk falan oynamazlar !!!!!

5- Duvarlarınıza her türlü yazı ve resim yapılmasına razı olmalısınız, kızlar da duvar boyar ama erkeklerin boyaması daha bir başka türlüdür,
6- Bütün araba markaları hakkında bilginiz olmalıdır, yoksa pat diye sizi bozuverirler,

7- Dışarıda arkadaşlarıyla oynarken her türlü kazaya hazırlıklı olmalısınız. Koşarken düşebilirler, birbirlerine çarpabilirler, düz duvara tırmanabilir, koltuk tepelerinde gezebilirler; soğuk kanlı olmalısınız.

Bunlar saymakla da, yazmakla da bitmez aslında.

Oğulları büyümüş olan bir kaç arkadaşımın ortak görüşü de şu; erkek çocuklar büyüdüklerinde annelerinin en yakın arkadaşı oluyorlarmış.
Yaşadıkça göreceğiz biz de ...

Not: Burnu kanayan benim oğlum, kafası sarsılan en sevdiği arkadaşı Nuri.
Sonra birbirlerine sarılıp ağladılar; benim de onları öyle görünce elim ayağım birbirine karıştı.
İyi ki babamız soğukkanlı, şimdi her şey yolunda çok şükür ...

EN ÖZEL DOĞUM GÜNÜ

2011-05-18T17:55:00.000+03:00

"Benim doğum günüm 19 Mayıs'tır" demiş soranlara Mustafa Kemal Atatürk.

Bir ulusun kurtuluş gününün başlangıç tarihini, Anadolu'ya ayak bastığı günü doğduğu gün kabul etmiş.

Açtığı aydınlık yolda, hiç bir şeyden vazgeçmeden yürümek de onun çocukları olan bizlerin en birinci görevi olsun.

19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramımız kutlu olsun.

BİR TEK CÜMLE İÇİN ...

2011-05-17T13:30:00.000+03:00

Fotoğrafını gördüğünüz kekin öyle özel bir tarifi yok.

Benim için özel bir anlamı var ama :

İki hafta önce yorgun argın dersten dönmüştüm, oğlum uyumamış beni bekliyordu, onu uyutmak için yanına uzandım, saçlarını okşarken aramızda şu konuşma geçti :

- " Yarın okulda piknik var anne. "

- " Biliyorum oğlum. "

- " Bana kek yapar mısın anne ?"

Ben biraz sinirlenerek;

- " Oğlum bu şimdi bu saatte mi söylenir?"

- "N'apiim anne şimdi aklıma geldi !!!"

Ben daha da sinirlenerek ama ona belli etmeyerek cevapladım oğlumu;

- " Oğlum ben çok yorgunum bu saatten sonra sana kek falan yapamam yarın sabah ya bakkaldan hazır kek alırız; ya da fırından gider tazecik kek alırız e mi yavrum !!!!! ??????"

Oğlum vurucu ve hatta can alıcı cümlesini kurdu :

- " Ama anne, sen beni anlamıyorsun, ben yarın piknikte arkadaşlarıma senin yaptığın kekten vermek istiyorum; arkadaşlarıma bakın bu keki benim annem yaptı demek istiyorum !!!! "

Bu cümledir işte gecenin bir vakti bana kek yaptıran, yorgunluğumu unutturan ...

BLOG KONTROLÜ

2011-05-14T09:28:00.001+03:00

Sabah sabah blogspotun havası ne alemde diye baktığımda her eşyin normele döndüğünü gördüm sevindim:)

Blog spottaki çok bulutlu hava yerini güneşe bırakmış ne güzel. Ben de hemen bir şeyler yazayım dedim.

Dün son olduğunu umut ettiğim yağmurlarla bir cuma gününü daha bitirdik. Düne inat bu sabah hava şahane.

Birazdan kendimi yürüyüş yollarına atmayı planlıyorum.

Yürürken çok rahatlıyorum ben, bu yaştan sonra en iyi spor bu bence.

Yeni kitaplar aldım kendime hele bir tanesi var ki bayıldım tek kelimeyle.

Zeynep Altıok'tan Yıldız İzi.

Zeynep, Metin Altıok - Füsün Akatlı 'nın biricik kızları.

Çocukluğu Türkiye'de iz bırakan değerler arasında geçmiş ve günü gelmiş hepsini birer birer gökyüzüne göndermiş.

Babası Metin Altıok Sivas'ta ortaçağ karanlığında yıldızlara karışmış.

Akıcı çok güzel bir dili var kitabın. Ben çok sevdim hepinize tavsiye ederim.

Kitabı fark etmemi sağlaya Leylak'cığıma çok teşekkür ederim.

Neyse, blog kontrolü ve benden haberler bu kadar, şimdi kendimi yollara atma vaktidir.

Hafta sonumuz güzel geçsin :))

Blog Not : Fotoğraftaki kedinin konumuzla ne ilgisi var diye düşünebilirsiniz.
Kedinin adı Çilek. Bizim dinlenme evimizini kedisidir kendileri, gamsız, tasasız bir kedidir.
Kendimi bu gün Çilek gibi hisettim de :))

YASAKLI MİNİK KELEBEK

2011-05-10T16:27:00.002+03:00

1985 veya 1986 yılları olmalıydı.

Antalya'da öğrenciydim, dört arkadaş aynı evi paylaşıyorduk.

İstanbul'da Deve Kuşu Kabare Tiyatrosu'nun Yasaklar adlı oyunu izlenme rekorları kırıyordu.

O zamanlar video ile bile tanışmadığımız yıllardı ve YASAKLAR o kadar güzel bir oyundu ki, kasetleri bile çıkmıştı. Biz de arkadaşlarla evde oturup YASAKLAR'ı dinlerdik.

Oyunun bir yerinde, okul müsameresinde söylenmesi yasaklanan bir şarkı vardı, şarkının sözleri okul idaresi tarafından değiştirilmişti : " Minik, minik minik kelebek, minik kelebek.

Kon bir dalda dur uçmak ne demek?Uçmak ne demek .
Sanatçı olmak böyle bir şey her halde. 25 yıl sonrayı o günlerden tahmin etmek, öngörü sahibi olmak ve topluma mesaj vermek ...

Bu yazıyı neden mi yazdım?
Bloglar YASAKLANDI sonra tekrar açıldı, şimdi de İNTERNET YASAĞI geliyormuş.
Böyle böyle özelimize inecekler diye de endişelenmiyor değilim.

Yirmi birinci yüz yılı her türlü teknolojik donanımla gümbür gümbür yaşarken, yasaklı minik kelebek olmak istemiyorum da ben arkadaşlar, bu yüzden yazdım :)))

Bİ TEK ANNEM OLSUN

2011-05-07T22:41:00.000+03:00

İnsan yaşı kaç olursa olsun annesi ve babasını kaybettiğinde büyürmüş.

( Bu sözün anlamını annem yoğun bakımda yatarken daha iyi anlamıştım; çok şükür atlattık o günleri ) .

Ve ben yine çocuk kaldım !!

Annesinin dizinin dibinden ayrılmayan; varlığından güç alan, annesinin kokusunu içine çeken küçük çocuk !

Ve annem; tam yirmi üç yıl önce büyümüş ama annesini unut-a-mamış annem.

Ve oğlum; koynumun güvercini oğlum; bütün bir hafta boyunca okulun bahçesinden topladığı çiçekleri
" Biliyorum, anneler günü değil ama bunlar senin için anne " diye getiren, beni umudumu kestiğim anda anne yapan oğlum .

Ve anneannem, çok zaman geçse de gidişinin üzerinden, özlemi dinmeyen anneannem;

Ve tüm kadınlar; anne ya da değil hiç fark etmez; -çünkü annelik duygusu hiç bir şeyle ölçülmez-;
hepimizin anneler günümüz kutlu olsun ...

Fotoğraftakiler : Annem, en altta ortadaki fotoğrafta annesinin kucağında yine annem ...

U. I. P.

2011-05-03T09:33:00.000+03:00

Hafta başı itibarı ile gündüz derslerim bitti fakat heyhat; pazartesi günü en yoğun günüm; akşam altıda yine dersim var hem de dokuz buçuğa kadar !!!!

Azimliyim kararlıyım; pazartesi sendromu yaşamayacağım hem sendrom da ne canım; yeni gelen mayısa ilk haftadan ayıp olmasın :))

Ve fakat evde yemek yok saat akşam üzeri beşe çeyrek var !!!

Ne yapılır ?

Dolapta cuma gününden kalma pazardan aldığım ıspanaklar var, yıkamışım da mis gibi beni bekliyor.

Buzlukta dondurulmuş yufkalarım var. ( Ben bu yufkanın buzlukta dondurulup sonra çözüldüğünü, çözülünce de eski haline döndüğünü bilmiyordum; kardeşimin kayınvalidesi öğretti teşekkürler Sevim Teyze :))

Yufka ve ıspanakları görünce, aklıma ailecek çıldırdığımız, yemeğe doyamadığımız ıspanaklı börek geliyor.

Işık, hatta jet hızıyla bir börek yapıyorum ki evlere şenlik !!!!

Yufkaları tepsiye yayıyorum, süt, yağ, yumurta üçlüsünü çırpıp , yufkaları ıslatıyorum; üzerlerine alel acele ıspanakları koyuyorum hem de çiğden; sonra da o ıspanakların üzerine doğradığım soğanları ekliyorum onlar da çiğden; - bana ne fırında pişsinler hep birlikte -.

Yufkaları kapatıp , yine alel acele üzerine yumurta sürüyorum kiiii, aklıma çörek otu geliyor.
Benim oğlan susam ve çörek otu hastası olduğundan böreklerin üzerine çörek otu serpiyorum.

Tüm bunları onbeş dakikada yapıyorum.
Hızıma o kadar hayranım ki, belki blogda yayınlarım diye o arada fırına girmeden önce bir tepsi böreğin
fotoğrafını çekiyorum. Tabii fırından çıkınca da fotoğrafını çekmek lazım; onu da çekiyorum.
Böylelikle ortaya U. I. P. - Uyduruk Ispanaklı Börek - çıkıyor !!!

( Yemek blogu yazarı olmak zor işmiş bunu da anlamış oluyorum bu arada:))

Sonra derse gidiyorum akşam eve geldiğimde hane halkının lütfedip bana bir tepsi börekten utanmadan bir dilim ayırdıklarını görüyorum; onun da fotoğrafını çekip ibreti alem için facebooka falan koymak istiyorum ama çok yorgunum vaz geçiyorum :))

EVDE KÜÇÜK MUTLULUKLAR

2011-04-28T15:10:00.000+03:00

Bu gün yine bu ıslak nisan gününde; havanın kasvetli ve sulu duruşuna inat gülümsedim ben !

Evimizin karşısındaki manavdan aldığım çilekleri çikolata sosuna batırıp yedim ve pişman olmadım !!!!!

Aynanın karşısına geçip, özene bezene makyaj yaptım; sonuç pek iyi oldu: :))

Önümüzdeki hafta içinde bahar temizliği yapmaya karar verdim ; hem evime hem ruhuma :)

Oğluma browni yaptım; ( bu aralar browniye dadandık ailecek; fotoğrafı yükler yüklemez tarifini vereceğim)

Semiz otlu bulgur pilavı pişirdim şahane oldu .

Sonra yormamak için kendimi küçük bir mola verdim; bu kış benim için yağmurlu günlerin vazgeçilmezi haline gelen battaniye altına girip kitabımı okudum.

Hafta içinde evde olduğum günleri seviyorum; hatta bu aralar haftada bir iki gün özellikle evde olmaya özen gösteriyorum;
deliler gibi çalıştığım günlere inat öyle iyi geliyor ki...

Ve bu yazıyı çok sevdiğim bir cümleyle bitiriyorum " EVDEKİ HUZUR, ZENGİNLİK BUDUR "

AĞIR ÇEKİM GEYİK MUHABETLERİ

2011-04-27T12:30:00.000+03:00

Bir gününüzü ağır çekim film gibi yaşadığınız oldu mu hiç?

Üstelik aceleniz varken !!

Bindiğiniz dolmuşun mümkün olduğunca yavaş gitmesi, insanların dolmuşa binerken ya da inerken tatildeymiş de gezintiye çıkmış gibi hareket etmeleri.

Gittiğiniz binada beklediğiniz asansörün bir türlü gelmemesi, insanların asansöre birbirinin üzerinden inmeye ve ya binmeye çalıştıklarını görüp sinir oldunuz mu?

Bu gün sabahtan beri böyle bir gün yaşıyorum.

Ağır çekim ilerliyor her şey, bir de hava kapalı, puslu; nisan gene ağlamaklı .

Gereksiz ve bir daha karşılaşmayacağım insanlarla şöyle diyaloglar yaşadım sabah sabah :

- " Şoför bey neden yavaş gidiyorsunuz?"
- " Yolcu yok ki abla !!!"
- !!!!!!!

* * * * *
- " Asansör bozuk olabilir mi acaba?"
- " Yok abla çok kalabalık da ondan bekle gelir birazdan"
- " İyi de on dakka oldu kardeşim yani 5. kat olmasa yayan çıkayım. "

Geri kalanlarını yazmıyorum, hayat ağır çekim gitse de az sonra derse yetişmem lazım, kaçıyorum.

Not : Yazdım ya sinirim geçti biraz, iyi ki açıldı şu blog vallahi !!!
Bir de resimdeki penguenlerin konumuzla ilgisi şöyle ; penguenler bile o soğukta insandan daha hızlı hareket edebilir !!!

AHH NADİA !!!

2011-04-22T16:43:00.000+03:00

Uzun zamandır beni bu kadar sarsan bir kitap okumamıştım.
Kitap bittikten sonra ne yeni bir kitaba başlayabildim, ne de kitap hakkında düşüncemi yazabildim.

Üstelik çok da eksik hissettim kendimi.Meğer ben "Struma"yı hiç duymamışım.

Deliler gibi sevdiğim, yaz aylarında ateş böceklerinin gece şölenine hayran kaldığım Şile'nin denizinin altında yatan koca gemiden hiç haberim olmamış.

Ve Nadia, ahhh Nadia !!!

Geminin güvertesinden gökyüzüne bakarken, kuşların " V " şeklinde göçüşünden bile umutlanan Nadia.

Ve Profosör, sevdiği kadına hayatının tek ve en güzel bestesini yapan adam.

Bir insan daha da büyük hangi acıyı yaşayabilir acaba?

Sahiden de coğrafya kader midir?

Ve Maya, erkek yazarın kaleminde hayat bulan zeki, okuru kendine bağlayan Maya.

Ve Serenad aslında roman hakkında konuşacak ve yazacak o kadar çok şey var ki ...

BLOGSPOT HALLERİ

2011-04-20T12:35:00.001+03:00

Yazmak içini dökmektir aslında demişti bir arkadaşım. Haklıydı da.
Blogspota geçme nedenim bundandır.
Zaman onu haklı çıkardı, içimi dökmekten öte yazdıkça çoğaldım, yazdıkça paylaştım bir de.
Yazılanları merak ettim, okudum okudukça yeni arkadaşlar edindim. Bir çoğu ile uzun yıllar dostmuşuz gibi hissettim kendimi.

Bu nedenlerle blogspotun kapatılmasını içime sindiremedim.
Evet herkes gibi bilgisayar ayarlarımı düzelttim ama yine de eksik bir şeyler var.

Her istediğim anda giremiyorum blog spot sayfalarına; dilediğim gibi gezemiyorum sayfalar arasında ve en kötüsü yorum yazarken pat diye kayboluyor bazen yazdığım yorumlar.
Kendimi küçük bir odaya kapatılmış ve üzerimden kilitlenmiş gibi hissediyorum.

Blogspot hallerim bu gün Antalya'nın havası gibi.
Gök gürültülü sağanak yağışlı!!!

Tabii umut etmeden olmaz değil mi?

Nisan yağmuru bunlar, geçecek inşallah, bereketli olacak yağan yağmurlar :))

SESLERİN HİSSİ

2011-04-13T17:50:00.000+03:00

Sizde de olur mu?
Katlanamadığım, duymaya tahammül edemediğim sesler olur benim.
bir de duymaktan hiç vaz geçemeyeceğim sesler.
İşte bir kaç örnek :

- ( Cadde üzerinde oturduğumuz için olmalı ) otomobillerin ani ve acı fren sesi,
- Yine aynı nedenle gereksiz korna ve araba alarmı sesi,
- Boş ve anlamsız konuşan insan sesi,
- Evde gereğinden fazla açılmış televizyonun sesi,
- Gece yarısı sokaktan geçen bağıra bağıra ve saygısızca konuşan insan sesi,
- Arızalanan eski bilgisayarımın çalışırken çıkarttığı ses,
- Şımarık çocuk ağlaması ( hani sokakta anneleri delirten cinsten ).

Duymaktan hiç bıkmayacağım sesler :

- Dalgaların sesi,
- Sevdiğim ve sessizce çalan bir müzik,
- Mutlu çocuk kahkahası,
- Sabah erken saatte ve akşam gün biterken kuş sesleri; (özellikle bahar aylarında şahane gelir kulağıma),
- Sessizliğin sesi.

Not: Blog yasağının halen kalkmamış olmasına çok içerliyorum.
Kendi evime giremiyorum gibi hissediyorum.
Yeni bir ev arıyorum.
Taşınırsam yine ziyaret eder misiniz beni, eskisi gibi:)

NİSAN'A MEKTUP

2011-04-08T21:47:00.001+03:00

Günün birinde sana bir mektup yazacağım hiç aklıma gelmezdi Sevgili Nisan.

Sen gelişinle hayatımdaki pek çok taşı yerinden oynattın farkında mısın?

Hayatın kısalığı mesela; her şeyin pekâlâ bir anda bitebileceğini somut bir şekilde bu yılki gelişinle senden öğrendim.

Yok hakkını da vermem lazım; o kadar kendimle savaştıktan sonra aslında bize verilen hayatın en özel hediye olduğunu da sen bir kez daha anlattın bana.

İlk geldiğin günlerde sıkıntılarıma eşlik eder gibiydin. Tıpkı benim gibi bir esiyor, bir yağıyor, bir duruyordun.

Şimdi çiçeklerinle, rengarenk ağaçlarınla, ılık rüzgarınla içime huzur katarak geçip gidiyorsun.

Bakalım senden sonra gelecek kardeşin Mayıs neler getirecek hayatıma?

Sevgili Nisan, acısıyla tatlısıyla, hüznüyle, huzuruyla seni yaşamak güzel...

Yüreğimi besleyip, büyüttüğün için, hayatıma değer kattığın için, benim her şeyden önemli olduğumu bir kere daha anlamamı sağladığın için sonsuz teşekkürler ...

OĞLAK YİYEN ASLAN

2011-04-08T08:04:00.000+03:00

Burçlarla aranız nasıl?

Benim burç merakım ilk okul 4 . sınıf zamanına kadar uzanır!!

Hiç unutmuyorum bu merak gazetelerin günlük burç yorumlarını okumakla başlamıştı.

Daha sonra burcumun özelliklerini kendimde bulmamla devam etti.

Burcum oğlak ya; oğlağın tipik özelliklerini taşıyordum elbette.
Kararsız, kuşkucu, kuruntulu, iş kolik ( işkoliğin anlamını yıllar sonra anlayacaktım :))

Zaman içinde burçlara olan merakım öyle bir hal aldı ki insanların bir iki sohbetten sonra burçlarını şak diye tahmin etmeye başladım. "Hımmm sen akrep burcusun galiba, sen de başak" şeklinde; ve en sonunda çevremdekiler beni astrolog falan sanmaya başladı.

Sonra karşıma yükselen burç halleri çıktı.

Burçlara bir daldın mı işin içinden çıkmanın imkanı olmadığını anlamaya başladım.
Baktım ki benim yükselen burcum aslan.

Bundan sonra ne mi oldu? Meğer ben oğlaktan çok bir aslanmışım!!!!

Hani karlı bir kış gününde ne şartlarda doğduğumu 43 yıl boyunca her doğum günümde bizimkilerden dinlemesem; ağustos ya da temmuz aylarında doğduğuma inanacağım.

Ya burç kitapları yanlış yazıyor ye ben de bir tuhaflık var.

Oğlak burcu kadını çok düzenli olurmuş aslan dağınık. E o zaman ben bir aslanım.
Oğlak burcu sade giyinirmiş ben kırk yaşımdan sonra rengarenk giyinmeye başladım.
Oğlak burcu mantık burcuymuş, yaşım ilerledikçe duygularımın esiri oldum ben mantık falan kalmadı valla.
Oğlak burcu para biriktirirmiş, aslan harcamayı severmiş ben de harcamayı seviyorum arkadaş.
Oğlak burcunun gezegeni satürnmüş, aslan burcunun gezegeni güneş. Ben güneşe aşığım, satürnle hiç bir ilgim yok, olmasın da zaten gerek yok.

Gelelim aslan burcu kadınının özelliklerine :

Aslan burcu kadını sıcak kanlı, dışa dönük, gururlu ve cesurmuş; tıpkı ben:))

Aslan burcu kadını dostluğa önem verdiği için kalıcı ilişkiler kurmada ustaymış; naçizane bu da bana uyuyor .

Aslan burcu kadını duygusal ilişkilerde sıcak ve sevgi doluymuş; ancak sevdiği insanın ona hayran olmasını, onu pohpohlamasını istermiş işte bu özellik de tam benlik .

Eeee bu durumda ya burçlarda bir gariplik var ya da ben de.

Belki de içimdeki uyuyan aslan uyanmış ve bizim küçük oğlağı yemiş yutuvermiştir kimbilir?:)))

KRİZ !!!

2011-04-03T21:45:00.001+03:00

Zaman zaman sizde de oluyor mu?

Geldiği zaman deliler gibi gelen,

Yerini hiç bir şeyin tut-a-madığı o çikolata krizi.

Dayanılmaz, inanılmaz ve şaşılası ...

İnsanda yedikten sonra, önce "pişmanlık" ardından da " oh canıma değsin " duygusu uyandıran !!!

Bende hep olur, olmaya devam ediyor, hatta şu anda da kriz tavan yapmış durumda.

Hem yazıyorum hem yiyorum.

Bademli, portakallı bitter çikolata. ( abartmadan ama ) :)

Pişman olur muyum, kesinlikle olurum ama olsun iyi ki yedim, kendime geldim.

KENDİMLE KONUŞMALAR

2011-04-02T19:33:00.001+03:00

Mart ayı ile güzel bir veda yaptık geçen gün.

Birbirimizi daha fazla üzmeden ayrıldık.Şaka bir yana bu yıl mart ayı gerçekten yordu beni.

Nisan bereketiyle geldi. İki gündür yağmur var şehirde ve ister inanın ister inanmayın, nisanın gelişiyle kalbimin ritmi normale döndü ( elbette bunda kullandığım ilaçların etkisi de inkar edilemez ).

Nedense bahar ayları içinde nisan ve mayısı ayrı severim ben. Mart uzun, kasvetli ve sıkıcı gelir.
Evimize bir aylığına gelmiş sevmediğim ama idare etmek durumunda kaldığım sevimsiz akraba muamelesi yaparım Mart ayına !!

Dün yeni kitaplar aldım kendime. İnci Aral'ın yeni romanı çıkmış, elime aldım, bıraktım okumak istemedim nedense. İleri bir tarihte belki okurum, mutlaka güzeldir.

Serenad şahane gidiyor çok keyifle okuyorum. Bit Palas sırasını bekliyor ama benim aklım Chanel'de Serenad biter bitmez Chanel'e başlanacak.

Dün oğlum okuldan neşe içinde geldi; öğretmenlerine 1 Nisan şakası yapmışlar sınıfları değiştirmişler arkadaşları ile, sonra gün boyu birbirlerine şakaları devam etmiş. Ne çok yapardık okulda 1 nisan şakaları, sıra onlarda şimdi.

Bu aralar mutfaktan çıkmaz oldum, ev halkına yemek yetiştiremiyorum.
Zencefiilli kek öğrendim ilk fırsatta deneyeceğim güzel olursa paylaşacağım.
Aslında yaptıklarımı yazsam sıkı bir yemek blogu sayfası olur benim sayfam ama bilgisayara resim yükleme konusunda çok tembelim nedense:(

Tembellik dedim de bu günüm de tam tembellik halleri ile geçti.

Dışarıda yağmur, evde battaniye altında ben ve yanımda Serenad . Serenad ve battaniyem tembelliğime eşlik ettiler.

Benim gibi bir kadına bu kadar tembellik yeter; artık kaçıyorum yapacak o kadar çok iş var ki ...