15 Mayıs 2014 Perşembe

SABIR


Blog sayfamı yazı yazmak için açtığımda hep neşeli yazılar yazmak istiyorum aslında. Hatta kendime söz veriyorum bu konuda. Fakat olmuyor. Hayat hep pürüzsüz yüzünü göstermiyor bize.

Bir kaç gün öncesinde, oğlumun civciv sevdası yüzünden eve aldığımız civcivlerin annesizlikten ölmesine üzüldüğümü yazmıştım. Annesiz büyüyen bir canlıya dayanamıyorum çünkü.

Salı gününden beri sıkıntım, üzüntüm kömür karası.
Yanarak karbon monoksit gazından zehirlenerek gidenlere mi, geride kalan ailelerine mi, babasız büyüyecek çocuklara mı, 15 yaşında yedi yüz elli bin liraya talim etmek için yerin yedi kat dibinde çalışmak zorunda kalan çocuğa mı üzüleyim bilmiyorum?

Acılarımızı yaşamımıza katık etmiş bir ulusuz biz.

Tek dileğim; unutmayalım ne olur. Balık hafızamıza yenilmeyelim.

Yaşananlar  tarihe kömür karası olarak geçecek.

Acı ve özlem birbirine karışacak yine.

Güzel yurdum sabır !!!!

3 yorum:

Yaşamın kıyısında dedi ki...

Acı o kadar büyük ki Özlemcim
ama bu ülkenin bir gerçeği var unutmak, unutuluyor. Toplu katliamlar çok yaşandı bu ülkede :(
Yürekllerdeki yangın sadece evlere düşen ateşlerde kalıyor.

mehtap dedi ki...

sorumlular yeterli önlemler almaya zorlanmazsa daha çok yaşarız bu tip facialar, artık bize bi şey olmaz zihniyetimizi birkenara koyup, kuralları sadece koyan değil uygulayan insanlar olmalıyız.

Oglak Kizlari dedi ki...

Sabır....

Üzgün anne