2 Aralık 2016 Cuma

KISA KISA ...















Bu sabah Antalya için soğuk bir güne uyandım .
Kasım ayının giderayak oynadığı kötü oyunlar sayesinde zaten ruhum soğumuştu; bedenim de soğuk havayı hissetti.
Adana'daki yavruların dramı ve hemen ardından güzel insan Erdal Tosun 'un gidişini unutmak kolay olmayacak.

*****
Sabah pazara çıktım. 
Semt pazarlarını oldum olası çok beğenirim.  Kış sebze ve meyveleri tezgahlarda yerini almıştı. Balıkçı tezgahları da öyle . Geçtiğimiz haftalarda palamut bolluğu vardı . Şimdi palamut yerini hamsiye bırakmış. Ben deniz ürünlerinin hepsini çok severim, denizden babam çıksa yerim denir ya öyle bir şey . Yukarıdaki fotoğraf palamut bolluğu zamanından kalma . ☺

****
Pazardan sonra eve geldim aldıklarımı yerleştirdim.  Biraz kitap okudum, biraz örgü ördüm.
İki ay önce kırkyama battaniye örmeye başladım . Bir türlü bitmedi . Sabır battaniyesi adını koydum ona, acele etmiyorum ortaya güzel birşeyler çıksın diye uğraşıyorum.
Bakalım sonuç ne olacak?
Örgü işlerini seviyorum bir çeşit terapi gibi de oluyor insana ...

****
Ayşe Kulin 'in son romanına başladım . Seviyorum ben bu kalemi güçlü kadını . Kasım ayını da üç kitapla kapattım bu yıl. 
Onları da kitapsesleri.blogspot.com sayfamda paylaştım.

****
Kasım ayına bizim ev için o hiç sevmediğim TEOG sınavı damgasını vurdu.
İnanır mısınız sınavdan sonra üzerimden kamyon geçmiş gibi hissettim kendimi.  Sanki bütün vücudum kırılmış gibi. Ben böyleysem oğlum ne durumda diye düşünürken; eve geldiğimizde okul gömleğini çıkartmış bir de baktım ki çocuğun atleti de gömleği de sırılsıklam ter içinde kalmış.  Çamaşır makinesinde yıkanmış da sıkılmış gibi.
Neyse sonuç beklediğimden çok daha iyi oldu da ailecek rahatladık.

***
Epeydir yazmıyordum ya; kısa kısa bu hallerdeyim ben. Aralık bari güzel geçsin 2016 daha kötü oyunlar oynamasın bize.

***
Şimdilik ben kaçtım . Yıllardır yapmak isteyip her yıl ertelediğim bir şey yapacağım.  Sevgili Leylakdalı'nın sayfasinda gördüğüm Portakallı kahve çekirdekli likör yapacağım.
Yüzüme gözüme bulaştirmazsam  sonucu da paylaşırım. ☺☺☺🍸🍸🍸



Posted via Blogaway


13 Kasım 2016 Pazar

PAMFİLYA



Üniversitede ilk yılım. 
Akdeniz Üniversitesi'ni kazanmışım.  Baba tarafından Antalyalıyım diye bir kaç tercih de bu şehirden yazmışım tercih tutmuş.
Gel gör ki aileden ayrılınca baba tarafından Antalyalı olmak da işe yaramıyor, her yer gurbet çünkü ve ben şehre alışmaya çalışıyorum.
Yıllar sonra alışmayı bırak bu şehirden vazgeçemeyecegimi  henüz bilmiyorum.

Şehrin küçük oluşu ilgimi cekiyor önce.  Bir de sokakların temizliği.
Yerlerde en ufak bir çöp göremezsiniz o derece.

Gel gör ki şehir halkı biraz yabani. Öğrenciye pek kıymet vermiyorlar.  Arada iyiler çıkıyor tabii ama istisnalar kuralı bozmuyor.

Ulaşım çok  rahat.  Şehrin her yerine yürümek mümkün.  Öğrenciyim ya; cepte para az bu fırsatı değerlendirip sürekli  yürüyorum.
Sahile doğru yürümeyi seviyorum en çok. 
Denizin coğrafya derslerinde öğrendiğimiz "Bey Dağları"  ile buluşmasını izlemeye bayılıyorum. 
Daha sonraki yıllarda o dağları keşif yürüyüşleri yapacağım; hatta bu şehirde aşık olacağım henüz haberim yok.

Bir öğretmenimiz var Antalya sevdalısı.  Dersimiz İngilizce  ama o bize derse başlamadan önce  hep Antalya 'dan, şehrin güzelliğinden ve tarihinden söz ediyor.

Antalya'nın adının kral Attalos 'dan geldiği söylenir ya; rivayete göre Attalos Antalya 'ya geldiğinde şehrin kokusuna bayılmış ve bu şehrin adı PAMFİLYA olsun demiş.
PAMFİLYA hoş kokular diyarı demekmiş .

E yanılmamış Attalos.
Baharda sokakları mis gibi portakal çiçeği kokan, akşam sefalarının genzimizi  yaktığı,  yasemin kokusunun hanimeli çiçeklerinin kokusuna karıştığı kaç şehir var ki?

İşte ben o zaman bu zaman bu hoş kokular diyarı PAMFİLYA 'da yaşıyorum.

Dün akşam üzeri çektiğim bu fotoğraftan sonra bir kere daha anladım ki; insanlar şehirlere de aşık olabilirmiş.

PAMFİLYA iyi ki hayatımdasın. ☺❤



Posted via Blogaway


10 Kasım 2016 Perşembe

İLK KEZ ANLATIR GİBİ ...






O günü ağlayarak anlatırdı anneannem ve dedem.
Annem iki yaşında Teyzem sekiz aylıkmış.


Sabahtan gitmişler tren istasyonuna .

 Hava soğukmuş o gün.  İnsanlar üzgün; aileden biri ölmüş gibi.
Uzun bir süre beklemişler.  Çocukları soğuktan nasıl korumuş, acıkan karınlarını nasıl doyurmuş hiç söz etmezdi.

Nice sonra trenle gelmiş cenaze ...
İzmit üzerinden Ankara'ya giderken .
İnsan seli oluşmuş tren yolunda. 
Büyük, küçük, çoluk çocuk herkes Atasına son görev için birlik olmuş o gün.

İnsan, ömrünün sonuna kadar her 10 Kasım 'da anlatır mı bu anıyı?
Onlar anlatırlardı bıkmadan, usanmadan sanki her defasında ilk kez anlatır gibi ...






Posted via Blogaway

4 Kasım 2016 Cuma

SADELEŞTİRME



Ne kadar kolaylaşıyor böyle yapınca hayat.

Bunu farketmem için  elli yaşıma merdiven dayamam gerekiyormuş meğer.

Bundan sonra böyle.  Evdeki eşyaları sadelestirdiğim gibi insan temizliği yapıyorum nicedir hayatımda.  Büyük, küçük,  genç, yaşlı, arkadaş, akraba falan demeden bana zarar veren herkesi çıkarıyorum hayatımdan.

Böylesi daha güzelmiş .
Sanki bir Ege kasabasında denize sıfır minik bir evde sadece sevdiğim birkaç insanla  yaşıyormuşum gibi hissediyorum nicedir.
Bir de minik bir kedim varmış da ben örgümü örerken yumaklarla oynuyormuş gibi.

Sade bir hayat = Huzur.
Hayatımın yeni matematiksel eşitliği bu.

Geç kalmışım ama hayat da böyle bir şey işte.

Severek okuduğum bir kitap var bu ara elimde.  Değerli yazar Yiğit Okur 'un anısına Deniz Taşları ...
Onun içinde çok sevdiğim bir cümle yakaladım geçen gün;   hayatı özetleyen :
" ANILAR BİR YUMAK DEĞİLDİR. ZAMANLA ÇIĞ GİBİ BÜYÜR.  İLK YUMAK DA ÇIĞIN İÇİNDE KAYBOLUR ... "
Budur işte benim hayatımın özeti; ilk yumak çoktan kaybolup gitmiş ancak farkediyorum ...



Posted via Blogaway


9 Ekim 2016 Pazar

BEN DE ...



Beni tanıyanlar bilir, kişisel gelişim kitapları ile aram pek iyi değildir.
" İnsanın kişiliğini  tecrübeleri oluşturur" fikrine alıştırmışım kendimi galiba.

Ama işte sabah sabah  internette bulduğum bu yazı pek hoşuma gitti.

Birkaç aydır yaşadıklarımın özeti bence.
Paylaşmasam olmazdı ...



Posted via Blogaway


2 Ekim 2016 Pazar

BİTİŞLER BAŞLANGIÇLAR ...

Bütün şehirlerin aksine halen limonata kıvamında bir hava, 

son tatilcilerle dolu plajlar, 

yaz aylarına göre rahat uyunan geceler, 

klima ve vantilatöre veda,


okul, dersler ve bu sene hiç sevemediğim TEOG hazırlıkları, 

okunacak bir dolu kitap,


yıllar sonra yeniden başlanan örgüler, 


yazın bitişini kabul edemeyen ben ...

bitişler ve yeni başlangıçlarla eylül de gitti !!!

Şairin dediği gibi " Ekim de gider bu gidişle ... "








24 Eylül 2016 Cumartesi

BU SEFER DE BÖYLE OLSUN

Bu sefer de böyle olsun .

Az yazı   çok fotoğraf olsun.
Sonbaharın dokunduğu güzel şehirden fotoğraflar paylaşayım.
Belki biraz keyfimiz yerine gelir. ☺☺